Γράφει η Βάσια (Βασιλική) Καλαφάτη*
Σήμερα, στη γιορτή της Παντοβασίλισσας, θέλω να θυμηθώ έναν άνθρωπο που άφησε το δικό του αποτύπωμα στην ιστορία της Ραφήνας.
Τον Βασίλειο Βουδούρη.
Για την πόλη ήταν ένας από τους ανθρώπους της πρώτης γενιάς των προσφύγων που δραστηριοποιήθηκαν στα κοινά και συνέβαλαν ουσιαστικά στη δημιουργία και την οργάνωση της νέας κοινωνίας που γεννήθηκε εδώ. Για μένα, όμως, ήταν κάτι πολύ περισσότερο.
Ήταν ο παππούς μου.
Και ίσως γι’ αυτό, σήμερα, η ιστορία του, μου φαίνεται ακόμη πιο ζωντανή.
Ο Βασίλειος Βουδούρης υπήρξε Πρόεδρος της Ερανικής Επιτροπής για την ανέγερση της Παντοβασίλισσας. Σε μια εποχή δύσκολη, αμέσως μετά τον πόλεμο και τον Εμφύλιο, όταν οι άνθρωποι πάλευαν καθημερινά για τα στοιχειώδη, ανέλαβε να συντονίσει μια προσπάθεια που απαιτούσε πίστη, επιμονή και κυρίως τη δύναμη μιας ολόκληρης κοινωνίας.
Οι άνθρωποι της Ραφήνας προσέφεραν από το υστέρημά τους. Άλλοι χρήματα, άλλοι προσωπική εργασία. Και έτσι, κομμάτι – κομμάτι, υψώθηκε ο ναός της Παντοβασίλισσας. Για τους πρόσφυγες εκείνης της εποχής δεν ήταν απλώς ένα ακόμη κτίσμα. Ήταν ένα σημείο αναφοράς. Ένα κοινό τους έργο. Ένα κομμάτι της νέας τους πατρίδας.
Ο παππούς μου συμμετείχε επίσης στα πρώτα βήματα της Τριγλίας Ραφήνας, ενός συλλόγου που κράτησε ζωντανό στο όνομά του το όνομα της χαμένης πατρίδας. Και υπήρξε από τους πρωτεργάτες της ίδρυσης του Συλλόγου Τριγλιανών Ραφήνας, συμβάλλοντας στη διατήρηση της μνήμης, των εθίμων και των δεσμών των ανθρώπων που ξεριζώθηκαν από τη Μικρά Ασία.
Παράλληλα… Υπήρξε ανάμεσα στους πρωτοπόρους της δημιουργίας του Αθλητικού Ομίλου «Τριγλία Ραφήνας», ενός συλλόγου που κουβαλούσε στο όνομά του την πατρίδα που χάθηκε. Για τους πρόσφυγες της Ραφήνας, ο αθλητισμός δεν ήταν απλώς παιχνίδι. Ήταν ένας ακόμη τρόπος να δημιουργήσουν δεσμούς, να ξαναβρούν την κοινότητά τους και να μεταφέρουν στη νέα πατρίδα ένα κομμάτι από την παλιά.
Κοιτάζοντας σήμερα τις φωτογραφίες του, σκέφτομαι πως πίσω από κάθε παλιά εικόνα υπάρχει μια ιστορία που δεν πρέπει να χαθεί. Και αυτή είναι ίσως η μεγαλύτερη αξία της μνήμης. Να περνά από γενιά σε γενιά.
Σήμερα, λοιπόν, στη γιορτή της Παντοβασίλισσας, δεν θέλω απλώς να γράψω για έναν άνθρωπο της παλιάς Ραφήνας. Θέλω να θυμηθώ τον παππού μου.
Και μαζί του, να θυμηθώ όλους εκείνους τους ανθρώπους της πρώτης προσφυγικής γενιάς που, μέσα από τις δυσκολίες, δεν αρκέστηκαν να επιβιώσουν. Έχτισαν. Δημιούργησαν. Κράτησαν τη μνήμη ζωντανή. Και έβαλαν τα θεμέλια της Ραφήνας που γνωρίζουμε σήμερα.
Χρόνια πολλά στην Παντοβασίλισσα.
Και με συγκίνηση, στη μνήμη του παππού μου, Βασίλειου Βουδούρη.
*Η Βασιλική (Βάσια) Καλαφάτη
είναι Πρόεδρος της ΑΜΚΕ «Γνώση εν Πράξει»
