Γράφει ο Πασχάλης Ρέπορτερ
Στις 5 Σεπτεμβρίου 1944, το Σκοπευτήριο της Καισαριανής δεν ήταν απλώς ένας τόπος εκτελέσεων· ήταν το θυσιαστήριο όπου η ελληνική λεβεντιά συνάντησε την αθανασία. Ανάμεσα στους 50 πατριώτες που στάθηκαν όρθιοι απέναντι στα γερμανικά πολυβόλα, ξεχώριζε μια μορφή αγγελική: η 17χρονη μαθήτρια Ηρώ Κωνσταντοπούλου. Ένα κορίτσι με αγγελικό χαμόγελο και ψυχή ατσάλινη, που έγραψε με το αίμα του μια από τις πιο συγκλονιστικές σελίδες της εθνικής μας αντίστασης.
Η Ηρώ γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα, φέροντας μέσα της τη βαριά κληρονομιά και την αδούλωτη φλόγα της Σπάρτης. Προικισμένη με σπάνια μόρφωση, μιλούσε ήδη τέσσερις ξένες γλώσσες. Όμως, πάνω από τα βιβλία και τις γνώσεις, η καρδιά της φλεγόταν από μια ατόφια, ανιδιοτελή αγάπη για την πατρίδα. Όταν η Ελλάδα λύγιζε κάτω από τη σκληρή μπότα της Κατοχής, η Ηρώ δεν μπόρεσε να μείνει θεατής. Με μόνο κίνητρο τα αγνά, πατριωτικά της αισθήματα και την άσβεστη δίψα για ελευθερία, ρίχτηκε στον αγώνα. Παρά το νεαρό της ηλικίας της, έγινε ζωντανό σύμβολο θάρρους, παίρνοντας μέρος σε επικίνδυνες αποστολές και σαμποτάζ, έτοιμη ανά πάσα στιγμή να προσφέρει τα πάντα για την πατρίδα.
Η πρώτη της σύλληψη ήταν ένας εφιάλτης που έληξε με την παρέμβαση του εύπορου πατέρα της. Κι όμως, οι πληγές στο σώμα της δεν φόβισαν την ψυχή της. Δεν λύγισε, δεν κρύφτηκε, δεν συμβιβάστηκε. Συνέχισε ακόμα πιο αποφασισμένη. Λίγο πριν οι κατακτητές αποχωρήσουν ηττημένοι, η Ηρώ συμμετείχε στην ανατίναξη ενός τρένου που μετέφερε γερμανικά πολεμοφόδια — μια πράξη αυτοθυσίας που έμελλε να σφραγίσει τη μοίρα της.
Στις 31 Ιουλίου 1944, μόλις είχε παραδώσει την τελευταία γραπτή εξέτασή της στο Γυμνάσιο, οι Γερμανοί τη συλλαμβάνουν ξανά. Οδηγείται στα σκοτεινά κελιά της οδού Μέρλιν, στο άντρο των βασανιστηρίων της Γκεστάπο. Για τέσσερα μερόνυχτα, το λεπτό κορμί της δέχεται ανελέητα χτυπήματα. Οι βασανιστές ζητούν απεγνωσμένα ονόματα, διευθύνσεις, μυστικά. Μα η Ηρώ απαντά με μια εκκωφαντική σιωπή. Ούτε οι φρικτοί πόνοι ούτε οι ψεύτικες υποσχέσεις για σωτηρία μπόρεσαν να κάμψουν το ελληνικό της φρόνημα. Αντίθετα, κοιτάζοντας τους κατακτητές στα μάτια, τους μιλούσε στη δική τους γλώσσα, μαστιγώνοντάς τους με λόγια γεμάτα αξιοπρέπεια και υπερηφάνεια, που πονούσαν περισσότερο από κάθε χτύπημα.
Η Ηρώ δεν πρόδωσε. Κράτησε την πίστη της στην Ελλάδα αλώβητη και την ψυχή της καθαρή. Και όταν η ώρα της θυσίας έφτασε, βάδισε προς το πεπρωμένο της αγέρωχη.
Στις 5 Σεπτεμβρίου 1944, στο αιματοβαμμένο Σκοπευτήριο της Καισαριανής, η 17χρονη Ελληνίδα αντικρίζει το εκτελεστικό απόσπασμα. Δεν παρακάλεσε, δεν έκλαψε, δεν δείλιασε. Σήκωσε μόνο το κεφάλι ψηλά, κοίταξε τον ουρανό και χαμογέλασε στην Ελευθερία που ερχόταν. Δεκαεπτά σφαίρες τρύπησαν το νεανικό της σώμα – μία για κάθε χρόνο της αθώας ζωής της. Οι σφαίρες όμως σκοτώνουν μόνο τη σάρκα· δεν μπόρεσαν ποτέ να αγγίξουν την αθάνατη ψυχή της.
Η θυσία της έγινε φάρος. Η ιστορία της συγκίνησε το πανελλήνιο και μεταφέρθηκε στη μεγάλη οθόνη με την ταινία «17 σφαίρες για έναν άγγελο». Στην εθνική μας μνήμη, η Ηρώ Κωνσταντοπούλου παραμένει το αιώνιο σύμβολο της ελληνικής λεβεντιάς. Ένα αγνό ελληνόπουλο που, χωρίς καμία πολιτική σκοπιμότητα, παρά μόνο με την καθαρή, φλογερή αγάπη για την πατρίδα, απέδειξε πως η ελληνική ψυχή δεν υποδουλώνεται ποτέ.
Ηρώ Κωνσταντοπούλου. Αθάνατη στην αιώνια μνήμη της Πατρίδας!
