Ντριννννν! Έξι παρά και το τηλέφωνο κουδουνίζει αγριεμένο… “Παρακαλώωω;”! Φωνή νταλικιέρη από την άλλη άκρη της γραμμής … “ξύπναααα το αργότερο στις επτά να είσαι στο λιμάνι , μη ξανακοιμηθείς…”
Ώσπου να καταλάβω που, πως, γιατί, πότε, πέρασε ένα τέταρτο! Ωχ…η βενζίνη φτάνει δε φτάνει, ζήτησα συγνώμη από τον κάδο απορριμμάτων, που τον κουτούλησα καθώς νυσταγμένη, αντί να στρίψω δεξιά, πήρα τον δρόμο που πάει ευθεία πάνω στο βουνό! Όταν έφτασα στο τέλος του οικισμού κοίταζα απορημένη… “καλέ που πήγε το λιμάνι; Δε βλέπω πλοία! Μήπως βλέπω θάλασσα; ”
Ξανακατέβηκα το όρος και θυμήθηκα ότι ξέχασα στο σπίτι κινητό, λεφτά, χαρτομάντηλα manex και έτρεξα βολίδα πίσω στον τέταρτο… Τώρα εγώ γιατί ήρθα εδώ και γιατί κουτσαίνω; Ισχιαλγία έπαθα; Πιάνω την voltaren και ετοιμάζομαι να κάνω εντριβή… Χριστός κι Απόστολος, φορούσα ένα ίσιο παπουτσάκι και ένα άλλο με τακουνάκι ……ααααα πολύ το συνηθίζω τελευταία.
Κάνω τον σταυρό μου μη μείνω από βενζίνη, μαρσάρω και ντουγρού για το λιμάνι της Ραφήνας, χορτασμένη από φάσκελα, ένεκα των γκανγκστερικών μου προσπεράσεων. Παρκάρω στη μέση του δρόμου κι αρχίζω αγκαλιές, και φιλιά. “Κορίτσια ήρθα! Ήρθα καλέ πρόκαμα – πρόκαμα!
Το βαπόρο σφυρίζει τρεις φορές κι εμείς σπρώχνοντας και κουτρουβαλώντας, ψάχνουμε που θα κατασκηνώσουμε… Κόσμος πολύς… μα πάρα πολύς… 15 πούλμαν με τον ίδιο προορισμό!
“Μιμικάκιιι, Στελλίιιιτσαααα, Μάρωωωωω, Πόππηηηηη, βρε Αγγγγέλαααααα… Ελάτε – ελάτε βρήκα τραπέζι με πολυθρόνες, γρήγορα μη μας τις πιάσουν”.
Θρονιαστήκαμε αναστενάζοντας ευτυχισμένες που βρήκαμε μάνι – μάνι το ωραιότερο σημείο του σαλονιού κι αρχίσαμε το άνοιγμα των τάπερ… κεφτεδάκια, ελιές, κάσιους, μπισκότα, νερά, τσίχλες, τυρόπιττες! Ένας χαμός… Δίπλα από την Μιμή περνούσε ένας ομορφονιός, με πολλά παράσημα στα μανίκια! Μάλλον σιρίτια, κορδόνια…τέλος πάντων απ’ αυτά τα χρυσαφένια και ακούμε τον Μπόλεκ (Μιμίκα) να του φωνάζει…
“Άντε γιεμ φέρε με κι ένα τοστ με τρεις φέτες τυρί. Άκου όμως, μη βάζεις ζζζαμπόν γιατί άρχισα δίαιτα… Το τυρί σας από που είναι;”
“Δε ξέρω κυρία μου, εγώ είμαι ο καπετάνιος(!) εκεί στο bar ρωτήστε.”
“Αααααααααα εσύ… είσαι… και το πλοίο ποιος το οδηγάει;”
“Ο Φούφουτος, ο ξεσκούφωτος” μουρμούρισαν ξεκαρδισμένες στα γέλια οι υπόλοιπες μικρές…
Γέλασε κι αυτός και προχώρησε προς την σκάλα ο δόλιος ο άνθρωπος!
Αφού έφαγε μισό κιλό ξηρούς καρπούς, έδειχνε με καμάρι τα χέρια της. “Χτες ήρθε στο σπίτι η παιδοψυχολόγος και μου έφτιαξε μανικιούρ, πεντικιούρ…” Δεν περιγράφεται το γέλιο της παρέας … Στη ποδοκόμο έδωσε μεταπτυχιακό!
Και κάπου εκεί… έρχεται μία παρέα Γιαπωνέζων με φωτογραφικές μηχανές, άπειρα μπαγκάζια και με παντομίμα μας ενημερώνουν ότι οι θέσεις είναι δικές τους κι ότι πλήρωσαν διαφορά σε ευρώ!
Ξανά μανά μαζεύουμε τα δικά μας συμπράγκαλα και κάνουμε και καυγά γιατί η υποπλοίαρχος μας σκόρπισε στους πέντε ανέμους μέσα στο πλοίο!
Κάτσε να δούμε πως δουλεύει αυτό το μαραφέτι που πήρα χτες και μετά δεν είχα λεφτά για εισιτήριο …με τα πόδια πήγα από Σύνταγμα, Ζωγράφου, ξεποδαριάστηκα… Και βγάζει ένα ματσούκι, που από μικρό, έγινε μεγάλο και ψάχναμε πως να βάλουμε το κινητό για να φωτογραφηθούμε όπως κάνουνε τα νέα παιδιά. Αγκαλιαζόμασταν και… τσακ το πουλάκι, μας έβγαζε την selfie… Το νηπιαγωγείο εν δράσει! Ξεσηκώσαμε το πλοίο… ώσπου μας λυπήθηκε μάλλον ένας μικρούλης γύρω στα τριάντα κι ήρθε να μας δείξει πως λειτουργεί… Αδειάσαμε τις μπαταρίες απ’ τα κινητά μας, αλλά πραγματικά το καταδιασκεδάσαμε!
Ήρθε κι η Άννα κι επειδή η μπλούζα της είχε μία τρύπα… της προτείναμε να κάνει τατουάζ! Το έκανε! Μα μόλις κοντεύαμε το νησί το ευλογημένο, το ‘σβησε!
“Γιατί;” ρωτήσαμε όλες, γιατί που ήταν όμορφο;” “Τι λέτε καλέ να το δει ο Θανάσης και να μου πει πως έχω φίλο;” Αυτή η Άννα τι όμορφα που γελάει, μέσα από την ψυχή της, δυνατά, τρανταχτά, αληθινά και κάθε τόσο σκούπιζε και τα μάτια της… Κι έτσι εμ γελούσε, εμ έκλαιγε θαρρείς,
Το πλοίο γεμάτο ιερείς με τις παππαδιές και το ποίμνιο, μάννες με τα μωρά να κλαίνε λόγω ζέστης. Όλοι για ένα προσκύνημα, μια προσευχή… Τώρα πως καταλήξαμε σε σόκιν ανέκδοτα, ο Θεός κι η ψυχή μας!
Αυτό να τρέχουνε να φιλήσουνε το χέρι του παππά… Ε με ξεπερνάει… Ήμαρτον Θεούλη μου… Αλλά μακάριοι οι Πτωχοί τω Πνεύματι, θαρρώ… Φώναζε και μια συμπεθέρα Σοφία, Σοφίαααα, στο δεξιό το πούλμαν, για να ‘μαστε μαζί με τους Δεσποτάδες, μήπως βγάλουμε και καμιά Selfie!
