Ένα ατύχημα στη μέση που μου κόστισε τρεις μήνες υποστήριξης από κηδεμόνα – μη φαντάζεστε τον κλασικό κηδεμόνα, για ορθοπεδικό είδος που λέγεται κηδεμόνας μιλάμε, κάτι μεταξύ γιλέκου και ζώνης δηλαδή ή μάλλον με κορσέ ειδικών προδιαγραφών – έγινε αιτία να ξεκινήσω φυσιοθεραπείες (πρώτη μου φορά) ώστε ν’ απαλλαγώ από δαύτον.
Επισκέφτηκα λοιπόν το φυσιοθεραπευτικό κέντρο PHYSIO SYMMETRY στο Πικέρμι, για το οποίο άκουσα τα καλύτερα από κολλητή μου φίλη κι από γειτόνισσα με βαρύ πρόβλημα αποκατάστασης του παιδιού της. Γνώρισα λοιπόν τον ιδιοκτήτη Θεόδωρο Πολυκρότη – από τούδε και στο εξής Θοδωρή – και του είπα την υπόδειξη του ορθοπεδικού μου για ενδυνάμωση των μυών της πλάτης μου και αποκατάστασης της κινητικότητας μου.
Έκλεισα λοιπόν τη πρώτη συνεδρία παίρνοντας μαζί μου την αρχική μαγνητική τομογραφία και μετά από 3μηνη υποστήριξη με τον περιβόητο κηδεμόνα την αξονική απεικόνιση του συγκεκριμένου προβλήματος, ώστε να έχει ο Θοδωρής (φυσιοθεραπευτής) άμεση οπτική και ξεκίνησα τις φυσιοθεραπείες μου….
Έτσι ξεκίνησα με τον κηδεμόνα μου, για την πρώτη φυσιοθεραπεία… Η Πένη, μια ευγενική νεαρή φυσιοθεραπεύτρια με υποδέχτηκε και μ’ έβαλε στην «πρίζα» (μηχάνημα παραγωγής ρεύματος υψηλής συχνότητας που διοχετεύεται στα πονεμένα σημεία και επιταχύνει τη «φυσική αναγέννηση» των βιολογικών ιστών), συνέχισε με laser, υπέρηχους, ζέσταμα, μαλάξεις και ήπιο μασάζ. Ένιωσα χαλαρωμένη… φόρεσα ξανά τον κηδεμόνα μου και έφυγα χωρίς να νιώθω ενόχληση πόνου.
Τη δεύτερη φορά, πήγα ξανά με τον κηδεμόνα μου. Έγινε μια ακριβής επανάληψη λίγο πιο έντονα και απόλαυσα ένα δυνατό μασάζ. Ο κηδεμόνας ωστόσο εξακολουθούσε να μου είναι απαραίτητος, αφού η απεξάρτηση απ’ αυτόν γίνεται σταδιακά όσο δυναμώνουν οι μύες της πλάτης που έχουν ατροφήσει μετά τόσους μήνες υποστήριξης.
Καθώς ήταν Παρασκευή η τρίτη συνεδρία θα γινόταν Δευτέρα. Φευ! Ο πόνος ακόμα και με τον κηδεμόνα ήταν παρών. «Δε θα γλυτώσω από δαύτον!» σκέφτηκα. Ω! του θαύματος όμως τη Κυριακή το απόγευμα μετά την ολιγόωρη σιέστα μου, σηκώθηκα απ’ το κρεβάτι χωρίς ίχνος πόνου…»Αντίο κηδεμόνα!» ψέλλισα ιακανοποιημένη.
Δευτέρα πρωί καταφθάνω στο κέντρο χωρίς τη συνοδεία κηδεμόνα και με υποδέχεται η Μάνια (δεύτερη φυσιοθεραπεύτρια), με την οποία μάλιστα είμαστε συνδημότισσες. Μετά το μπράβο που είχα απαλλαγεί απ’ τον κηδεμόνα, ξεκινήσαμε τα συνηθισμένα και μετά…άρχισαν τα όργανα (κινησιοθεραπεία)! Ταπί και…ασκήσεις…Spiderman – γάτα – βάτραχος, κοντάρι… «Βρε κορίτσια για πρωτάθλημα μ’ ετοιμάζετε;»
Να μη σας τα πολυλογώ, σήμερα, μετά τις πρώτες πέντε φυσιοθεραπείες, έχω το μετάλλιο στο τσεπάκι. Δεν αστειεύομαι…πιστέψτε με! Νιώθω υπέροχα, ανανεωμένη και καλύτερα από ποτέ. Φανταστείτε πως θα νιώσω όταν ολοκληρώσω και τις υπόλοιπες πέντε…
Αφιερωμένο:
Στο Κ.Υ. Ραφήνας όπου έκανα τη πρώτη ακτινογραφία σφαδάζοντας απ’ τους πόνους. Στον ορθοπεδικό μου Αντώνη Χατζηανδρέου (συνδημότη μου επίσης), που φρόντισε το πρόβλημά μου με περισσή σπουδή.
Στον Θοδωρή, τη Πένη και τη Μάνια, για την άρτια εκπαίδευσή τους, τα τελευταίας τεχνολογίας μηχανήματα φυσιοθεραπείας – ξέχασα να πω ότι ίσως μπω και πισίνα που διαθέτει το κέντρο – και τον πρόσχαρο κι ευγενικό τρόπο επικοινωνίας τους, που σε κάνουν να νιώθεις άνετα και φιλικά.
Με κάνατε να νιώσω πάλι λειτουργική, απαλλαγμένη από πόνους… ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!
