Γράφει ο Βάιος Σύρρος*
Όταν έχει απομείνει μόνο η κρυστάλλινη αξιοπρέπεια μιας οικογένειας, όπως χιλιάδες άλλες που έχουν μέλος με κινητικά προβλήματα. Στωικά κάθεται δίπλα στο παλικαράκι της. Πόσο να φωνάξει πια, πόσο να διαμαρτυρηθεί, πόσο να εξοργιστεί. Πόσο πια και σε ποιούς;
Εμείς το βλέπουμε για μια στιγμή, εξοργιζόμαστε, στεκόμαστε για λίγο, αλλά κάποια στιγμή το προσπερνάμε και συνεχίζουμε. Για κείνη όμως είναι η ζωή της και το παιδί της. Κάθε μέρα, νύχτα – μέρα, για μια ολόκληρη ζωή. Ίσως και να το έχει αποδεχθεί κατά βάθος. Ψεύτικες υποσχέσεις, ανεφάρμοστες νομοθεσίες για τα μάτια του κόσμου, ανύπαρκτη παιδεία…
Αυτή η φωτογραφία έκανε λέει και τον κύριο Υπουργό να αντιδράσει και να δράσει… αποσπασματικά, λες και αυτό αποτελεί την εξαίρεση στον κανόνα.
Μόνο που αυτός είναι ο κανόνας.
Δυστυχώς για τον ¨πολιτισμό¨ μας. Όλα δήθεν.
Στις μπάρες αναπήρων που δεν υπάρχουν κι όταν υπάρχουν είναι πιασμένες από αυτοκίνητα. Στα λεωφορεία, στα κτίρια, στα θέατρα, στις παραλίες.
Αποκλεισμός.
Κουράζει κάποια στιγμή και η αδιαφορία. Συμβιβάζεσαι και συνεχίζεις να ζεις… γι’ αυτές τις οικογένειες λέω, τις γεμάτες πληγωμένη αξιοπρέπεια.
Ντρέπομαι αυτή τη γυναίκα να την κοιτάξω στα μάτια.
*Ο Βάιος Σύρρος
είναι μαχόμενος δημοσιογράφος
