Βαδίζοντας αγέρωχη στην όγδοη δεκαετία της ζωής της, η γυναίκα που μιλά στα ΝΕΑ, θυμάται τις αμέτρητες φορές που μαζί με τις συγχωριανές της, ήρθε αντικριστά με λύκους στο βουνό της Γκιώνας. Οι δεκαετίες από το 1940 μέχρι και το 1960, έχουν το πιο μεγάλο ενδιαφέρον για αυτό το κομμάτι της ιστορίας που εξετάζουμε.
Όχι μόνο γιατί η παρουσία του λύκου στα βουνά ήταν πυκνότερη αλλά και επειδή οι άνθρωποι έβλεπαν συχνότερα τη συμπεριφορά του γκρίζου ζώου. Του λύκου που φοβόταν τον θόρυβο, και που όταν χιμούσε για να φάει σκότωνε στο λαιμό τα ζώα στο μαντρί.
«Αν επιτεθεί ο λύκος δεν είναι για να παίξει»
Εκείνα τα χρόνια, από τα συναπαντήματα στα βουνά, προήλθε το βασικό κομμάτι γνώσεων για τον αρχέγονο πρόγονο του σκύλου. Για τον λύκο που φοβάται τη φωτιά, που δεν κατέβαινε ποτέ στον λόγγο και πού έβλεπε πάντα τις γυναίκες με τα ζώα να βαδίζουν στη σειρά, πριν ακόμη χαράξει, να ανεβαίνουν στο βουνό η μία πίσω από την άλλη.
Οι γυναίκες στα βουνά της Ελλάδας, ήξεραν να φυλάγονται από τους λύκους.
Και πηγαίναν στα βουνά τα καλοκαίρια με τα ζώα τους, άλογο, μουλάρι, γαϊδούρι, ό,τι είχε η καθεμία, για να κόψουν ξύλα.
Να τα λιανίσουν (καθαρίσουν) και να τα φορτώσουν στα ζώα για την επιστροφή. Να έχουν να ζεσταίνονται τον χειμώνα.
Οι άντρες τι κάνανε; Αν δεν είχανε δουλειά, κάθονταν στα καφενεία.
Η γυναίκα, που όπως αμέτρητες άλλες Ελληνίδες εκείνα τα χρόνια δούλευε σαν πέντε άντρες η καθεμία, θυμάται δύο πολύ ουσιαστικά πράγματα. Ξυπνούσαν από τις 4 το πρωί, συγκεντρώνονταν 4-5 γυναίκες από κάθε γειτονιά του χωριού «και η καθεμιά με το ζώο της πηγαίναμε στο βουνό».
«Είχαμε το νου μας για τους λύκους. Στα χέρια μας κρατούσαμε τα τσεκούρια για τα ξύλα. Ανεβαίναμε στη σειρά, προσέχοντας μην επιτεθεί στα ζώα μας και σε κάποια από μας».
Πόσες φορές συνάντησαν λύκους;
Πολλές.
Πόσες φορές επιτέθηκαν;
Καμία
«Ο λύκος μας ζύγιαζε σε απόσταση, μας κοιτούσε μία, μία, κάναμε θόρυβο κάποιες φορές χτυπώντας λιθάρια, έβλεπε που ήμασταν πολλοί, ποτέ δεν συναντήσαμε αγέλη, έναν, δύο μόνο».
«Απομακρυνόμασταν εμείς, έφευγε και εκείνος»
«Δεν χρησιμοποιήσαμε ποτέ τα τσεκούρια».
Και εν τέλει, ούτε οι γυναίκες που φορτώνονταν ξύλα στα βουνά όλα τους τα χρόνια, ούτε οι λύκοι που τις έβλεπαν, κατάλαβαν ποτέ ο ένας τον άλλο.
