Γράφει ο Σπύρος Παππάς*
Υπάρχουν στιγμές που γύρω μας όλα μοιάζουν να λένε πως τίποτα δεν αλλάζει. Δρόμοι που μένουν για χρόνια χωρίς συντήρηση, προβλήματα που επανέρχονται, άνθρωποι που κουράστηκαν να ελπίζουν και άλλοι που έμαθαν να συμβιβάζονται με αυτό.
Κι όμως, δεν μπορώ να δεχτώ ότι πρέπει να παραιτηθούμε όσοι αγαπάμε τον Δήμο Μαραθώνα. Δεν μπορώ να πιστέψω ότι ένας τόπος με ιστορία, ομορφιά και ανθρώπους με δύναμη είναι καταδικασμένος να μένει στάσιμος.
Ίσως κάποιοι να ειρωνεύονται ή να χαμογελούν όταν με βλέπουν να επιμένω να γράφω και να μιλάω για την αδιαφορία, τα κακώς κείμενα και όλα όσα μας κρατούν πίσω. Το καταλαβαίνω. Κι εγώ πολλές φορές έχω πικραθεί. Όμως έρχονται στιγμές που το νιώθεις καθαρά μέσα σου. Δεν γίνεται να σταματήσεις να νοιάζεσαι για τον τόπο που έχεις αγαπήσει.
Ο Δήμος Μαραθώνα δεν είναι απλώς ένας δήμος στον χάρτη. Είναι το μέρος όπου μεγαλώνουν τα παιδιά μας και κάνουν όνειρα. Ακόμα και στις βασικές δομές, όπως τα σχολεία και οι χώροι όπου ζουν καθημερινά, φαίνεται πόσο αναγκαία είναι η σταθερή, όχι αποσπασματική, φροντίδα και στήριξη. Κι όταν αγαπάς έναν τόπο δεν τον εγκαταλείπεις εύκολα. Είναι σαν το σπίτι σου. Ακόμα κι αν έχει ρωγμές, δεν το γκρεμίζεις, προσπαθείς να το φτιάξεις.
Πολλοί λένε «τίποτα δεν αλλάζει εδώ». Ίσως γιατί έχουν απογοητευτεί ξανά και ξανά. Και είναι λογικό. Όταν τα ίδια προβλήματα επιστρέφουν με τον χρόνο, αρχίζεις να πιστεύεις πως η προσπάθεια δεν έχει νόημα. Αλλά η ιστορία δείχνει το αντίθετο.
Καμία αλλαγή δεν έγινε από ανθρώπους που τα παράτησαν. Όλα ξεκίνησαν από λίγους που επέμεναν όταν οι περισσότεροι είχαν σταματήσει να πιστεύουν.
Ο τόπος μας μοιάζει πολλές φορές αφρόντιστος, με γωνιές που περιμένουν να ξαναζωντανέψουν. Σαν ένα ακαλλιέργητο χωράφι που στην αρχή φαίνεται γεμάτο πέτρες και ξερά χόρτα, αλλά μεταμορφώνεται όταν κάποιος το φροντίζει με υπομονή και κόπο. Έτσι αλλάζει κι ένας τόπος. Όχι με μεγάλα λόγια, αλλά με ανθρώπους που συνεχίζουν να νοιάζονται.
Στον Δήμο Μαραθώνα υπάρχουν ακόμα τέτοιοι άνθρωποι… Μπορεί να μην ακούγονται πάντα δυνατά, αλλά υπάρχουν. Και αυτό από μόνο του έχει σημασία. Δεν χρειάζονται ήρωες ούτε μεγάλα λόγια. Χρειάζονται άνθρωποι απλοί, που να αγαπούν πραγματικά τον τόπο τους και να μη συνηθίζουν το λάθος σαν κάτι φυσιολογικό. Γιατί όταν οι άνθρωποι με άποψη και αγωνία σωπαίνουν, τότε η παραίτηση γίνεται κανονικότητα.
Οι κοινωνίες δεν αλλάζουν από όσους παραιτούνται. Αλλάζουν από εκείνους που επιμένουν όταν όλα μοιάζουν στάσιμα. Από αυτούς που συνεχίζουν να νοιάζονται, ακόμη κι όταν δεν ακούγονται. Και αυτοί είναι που κρατούν έναν τόπο όρθιο.
Ο Δήμος Μαραθώνα δεν παραδίδεται.
*Ο Σπύρος Παππάς είναι εκπαιδευτικός
Πολίτης Δήμου Μαραθώνα
