Γράφει ο Βάιος Σύρρος
Για τα δεκάδες αθώα θύματα στο Μάτι και το αισχρό θέατρο που παίχτηκε τότε…
Το ίδιο εκείνο εφιαλτικό βράδυ δεν το γνώριζαν μόνο αυτοί, οι τότε κυβερνώντες, ότι υπήρχαν πολλοί νεκροί, το γνωρίζαμε και αρκετοί δημοσιογράφοι.
Εκείνες τις δραματικές ώρες βρισκόμουν με το τηλεοπτικό συνεργείο το δελτίου ειδήσεων του STAR σε μια άλλη σοβαρή πυρκαγιά στην παραλία του Καλάμου, με εγκαυματίες και καμένα σπίτια. Η φωτιά στο Μάτι όμως, όπως την βλέπαμε καθ’ οδόν, ήταν εφιαλτική έμοιαζε με το Βεζούβιο σε έκρηξη.
Εκείνο το εφιαλτικό βράδυ λίγο πριν τις 9 με το δελτίο ειδήσεων ακόμη σε εξέλιξη, είχα ήδη λάβει τις πρώτες ανεπίσημες πληροφορίες από διάφορες αξιόπιστες πηγές μου ότι υπήρχαν τουλάχιστον 9 νεκροί, απανθρακωμένοι και αρκετοί εγκαυματίες.
Μου είχαν πει επίσης ότι τους είχε ζητηθεί από το ΕΚΑΒ και το Π.Σ. να παραλάβουν δεκάδες σάκους μεταφοράς θυμάτων. Ότι τα μεγάλα νοσοκομεία είχαν τεθεί σε συναγερμό και περίμεναν. Ότι κλήθηκαν εσπευσμένα ιατροδικαστές.
Την ίδια πληροφόρηση είχα και από συναδέλφους δημοσιογράφους που βρίσκονταν εκείνη τη στιγμή και περπατούσαν στους δρόμους στο αποτεφρωμένο Μάτι. Ότι σκόνταφταν πάνω σε καμένα κορμιά που νόμιζαν για κούτσουρα, δύο εδώ πεσμένοι στο μηχανάκι τους, άλλος πίσω από το αποτεφρωμένο αυτοκίνητό του, μια γυναίκα με παιδί στην αγκαλιά…
Εκείνες τις στιγμές ωστόσο δε μας δόθηκε η δυνατότητα να ενημερώσουμε ¨ζωντανά¨ τους πολίτες, δυστυχώς γιατί σε επιτελικές θέσεις υπήρχαν δημοσιογράφοι που είτε αδυνατούσαν να αντιληφθούν την κρισιμότητα της κατάστασης, είτε γιατί είχαν ανεπάρκεια αξιολόγησης, είτε γιατί πιθανόν αδυνατούσαν να αναλάβουν το μεγάλο βάρος της θέσης που κατείχαν.
Και έτσι φτάσαμε αργά το βράδυ, να ζήσουμε το πιο αισχρό θέατρο του παραλόγου, με την πολιτική κομπανία να κοιτάει με έκδηλη σαστιμάρα και αμηχανία τον τότε πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα, που μόλις είχε φτάσει εκτάκτως από ταξίδι στο εξωτερικό με 100 νεκρούς, να ρωτάει για το εάν θα είχε αέρα το πρωί για να σηκωθούν τα πυροσβεστικά αεροσκάφη!
Ήταν η ίδια αυτή αισχρή πολιτική παρεούλα που λίγες μέρες μετά, είχα την τύχη να τους πιάσω κυριολεκτικά στα πράσα να προσπαθούν να στήσουν άλλη μια άθλια παράσταση με δήθεν χαροκαμένους συγγενείς στο Μάτι, που δήθεν συνάντησε τυχαία ο Αλέξης Τσίπρας στην πρώτη όσο και κρυφή επίσκεψή του στα καμένα.
Είχα βρεθεί τυχαία εκείνο το πρωινό στο καμπ της πυροσβεστικής στη Λεωφόρο Μαραθώνος, μεταφέροντας ιατροφαρμακευτικό υλικό για τους τραυματίες που είχαμε μαζέψει τα μέλη και οι εθελοντές της Τράπεζας Αίματος Κερατέας.
Αντιλήφθηκα έντονη αστυνομική κινητοποίηση, έμαθα για την κρυφή επίσκεψη του τότε πρωθυπουργού, κάλεσα το τηλεοπτικό συνεργείο που τυχαία βρίσκονταν στο δημαρχείο στη Ραφήνα και πήραμε στο κυνήγι την πρωθυπουργική πομπή με τα 15 αυτοκίνητα και τις 10 τόσες μηχανές με αστυνομικούς της φρουράς του.
Θυμάμαι, όταν σταμάτησαν στο Μάτι και πεταχτήκαμε έξω σαν ελατήρια, μας την έπεσαν αμέσως αστυνομικοί της ασφάλειας του για να μας διώξουν. Η δική μου κάμερα όμως ήδη έγραφε και στη φωνή μου: «πρόεδρε τί κατάσταση είναι αυτή, γιατί μας διώχνουν; Υπάρχουν κι άλλες κάμερες εδώ» ο Αλέξης Τσίπρας τους έκανε κάπως αμήχανα είναι αλήθεια, νόημα να μας αφήσουν να ακολουθήσουμε.
Οι άλλες κάμερες όπως κατάλαβα λίγο μετά ήταν της κουστωδίας για να στήσουν την παράσταση …«χαροκαμένοι συγγενείς».
Αυτοί οι μαυροφορεμένοι “σύντροφοι και συντρόφισσες” ακόμη κι από τη Θεσσαλονίκη εάν θυμάστε, που παρίσταναν τους συγγενείς θυμάτων που δήθεν βρέθηκαν τυχαία στο δρόμο του πρωθυπουργού και τον αγκάλιαζαν.
Τουλάχιστον αυτό το γεγονός μου δόθηκε η δυνατότητα να το αποκαλύψω στο δελτίο ειδήσεων ως αποκλειστικό ρεπορτάζ.
Τα υπόλοιπα είναι ιστορία…
