Το «Σπίτι της Τρίγλιας» αποτελεί μια σπουδαία ενέργεια του πρώην Τριγλιανού Δημάρχου Ανδρέα Κεχαγιόγλου, επί θητείας του οποίου κατοχυρώθηκε στο δήμο, καθώς στον προσφυγικό συνοικισμό που δημιουργήθηκε προβλέφθηκε ένα απ’ τα οικόπεδα με το σπίτι εντός του ν’ αποτελεί το σπίτι του εκάστοτε παπά που εννοείται ότι δεν θα είχε δικό του σπίτι όπως επικρατούσε παλιά σε διάφορα χωριά της πατρίδας μας.
Ωστόσο με την πάροδο των ετών η ανάγκη αυτή εξέλειπε οπότε η όποια διεκδίκηση έπαψε μετά την επέμβαση του δημάρχου όπου με απόφαση του δημοτικού συμβουλίου, το σπίτι του παπά αποτελεί δημοτική περιουσία διατήρησης της τότε οικιστικής μορφής του προσφυγικού οικισμού που σιγά-σιγά εξέλειπε αφού τα σπίτια κατεδαφίζονταν και στα μεγάλα οικόπεδα που τα φιλοξενούσαν ανεγείρονται πολυώροφα κτίρια.
Κατόπιν τούτου η διαχείρισή του παραχωρήθηκε στο σύλλογο Τριγλιανών, ο οποίος συγκέντρωσε αντικείμενα εποχής και έφτιαξε το προσφυγικό σπίτι όπως ήταν διακοσμημένο παλιά. Φρόντισε στο μεγάλο οικόπεδο να φτιάξει σε μια άκρη του ένα ορθογώνιο οίκημα όπου εκτίθενται σε βιτρίνες οι τότε παραδοσιακές φορεσιές, τα άμφια του Τριγλιανού Παπά Θανάση Ψάλτη ο οποίος διακόνησε το ποίμνιο της Παντοβασίλισσας απ’ την χειροτονία του έως το θάνατό του, όπως και το ράσο του επίσης Τριγλιανού ιεροψάλτη Πρόδρομου (Μάκη) Λαδόπουπου, φωτογραφίες μνήμης της χαμένης πατρίδας κ.α.
Ο υπόλοιπος αρκετά μεγάλος χώρος του οικοπέδου διαμορφώθηκε σε δύο επίπεδα – το οικόπεδο είναι κατηφορικό – και διακοσμήθηκε με δύο προτομές του Τριγλιανού Αγίου Χρυσοστόμου Σμύρνης και του πλοιοκτήτη Φίλιππου Καβουνίδη τα πλοία του οποίου έσωσαν και μετέφεραν στην Ελλάδα πολλούς Τριγλιανούς πρόσφυγες, δεξιά κι αριστερά των σκαλοπατιών που ενώνουν τα δύο επίπεδα.
Το μικρό ιστορικό αφιέρωμα αποτελεί προπομπό της χρήσης του χώρου απ’ το σύλλογο που τον διαχειρίζεται ως ιδιοκτήτης αποκλειστικά και μόνο για δικές του εκδηλώσεις (ουζάκι συνήθως μετά μουσικής), αποκλείοντας παντελώς οποιαδήποτε άλλη πολιτιστική εκδήλωση (ο χώρος είναι φανταστικός προς τούτο) όπως παρουσιάσεις βιβλίων, ερασιτεχνικές θεατρικές παραστάσεις, αναβιώσεις παραδοσιακών εθίμων, μουσικές βραδιές κλασικής και σύγχρονης μουσικής κι άλλα δρώμενα που ανεβάζουν το επίπεδο της πολιτιστικής ζωής μιας περιοχής. Να συμπληρώσουμε ότι μπορεί να οριστούν κάποιες μέρες και ώρες για τουριστική περιήγηση και ξενάγηση με επισκέψεις σχολείων και λοιπών ομάδων, που θέλουν να γνωρίσουν το ιστορικό παρελθόν της Ραφήνας.
Όμως όχι! Ο σύλλογος αποδεικνύεται εσωστρεφής, με μόνες δραστηριότητες εκδρομές για τα μέλη του, εορτασμός του παρεκκλησίου του Αγίου Χρυσοστόμου Σμύρνης και μετέπειτα εκδήλωση με σπιτικά εδέσματα και μουσική στο «Σπίτι της Τρίγλιας», κάθε Πέμπτη απόγευμα επί προεδρίας Γιώργου Κική τα δύο τελευταία χρόνια φιλικές συναντήσεις, ενώ βεβαίως ο σύλλογος είναι πάντα παρών με το λάβαρο και τη σημαία του, που κρατούν τέσσερα νεαρά παιδιά με παραδοσιακές φορεσιές σε κάθε εθνική επέτειο σε ρόλο προπομπού των παρελάσεων (λες και είναι ο μόνος σύλλογος της περιοχής), υπερσκελίζοντας ακόμα και το Λύκειο των Ελληνίδων Ραφήνας, συμμετοχή πρωτοκαθεδρίας σε κάθε γεγονός όπως π.χ. η πρόσφατη υποδοχή των Ιερών Λειψάνων του Αγίου Νικολάου απ’ τη μονή της Άνδρου, τα δύο τελευταία χρόνια στολισμός του Επιταφίου χωρίς να επιτρέπεται η συμμετοχή άλλων πιστών και άλλα που ίσως μας διαφεύγουν αυτή τη στιγμή, δηλαδή συμμετοχή σε δρώμενα που προβάλλουν αποκλειστικά και μόνο το σύλλογο και τα μέλη του.
Είναι και φοβικός καθώς δεν θέλει ν’ ανοίξει και να υποδεχτεί στον όμορφο περιβάλλοντα χώρο του «Σπιτιού της Τρίγλιας», εκδηλώσεις που αναβαθμίζουν το επίπεδο και τη σύσφιξη σχέσεων με τους υπόλοιπους απείρως περισσότερους κατοίκους της περιοχής.
Απόδειξη προς τούτο το πρόσφατο αίτημα για την παρουσίαση του βιβλίου της Βιργινίας Μάρκου που επί χρόνια κάλυψε δημοσιογραφικά το δημοτικοπολιτικό ρεπορτάζ της Ραφήνας, εργαζομένη στις τοπικές εφημερίδες «Ανατολική Ακτή» και «Δημότης», με επώνυμους δημότες στο πάνελ όπως ο ιατρός-συγγραφέας Βαγγέλης Μαυρουδής, η Χριστίνα Παναγιώτου εκπαιδευτικός π. Πρόεδρος του ΛΕΡ ή αν βρισκόταν σε ταξίδι η Λεία Βιτάλη θεατρική συγγραφέας, δασκάλα δημιουργικής γραφής, η υποφαινόμενη κι ίσως ο πρώην δήμαρχος Ανδρέας Κεχαγιόγλου άριστος γνώστης της δημοσιογραφικής δουλειάς της νέας συγγραφέως, το οποίο απορρίφτηκε επειδή λέει το καταστατικό του συλλόγου δεν επιτρέπει παρόμοιες εκδηλώσεις στο χώρο του, χωρίς καν να συζητηθεί το θέμα αν και σε μια ύστατη προσπάθεια να σπάσει το κατεστημένο υπήρχε αίτημα για κατ’ εξαίρεση αποδοχή.
Δηλαδή ο σύλλογος Τριγλιανών απορρίπτει κάθε εκδήλωση που ανεβάζει το πολιτιστικό επίπεδο ένα κλικ παραπάνω και δίνει τη δυνατότητα σ’ όλους κατοίκους του δήμου να χρησιμοποιήσουν ένα δημοτικό χώρο και στο σύλλογο Τριγλιανών ν’ ανοίξει τους ορίζοντες που τον κρατούν ασφυκτικά κλειστό στον εαυτό του, εν αντιθέσει με τον Πολιτιστικό σύλλογο Πικερμίου που διαθέτει το δικό του χώρο ευχαρίστως σ’ ότι του ζητηθεί, εκτός των πολλαπλών εκδηλώσεων που κάνει στις οποίες συμμετέχουν όλοι οι κάτοικοι του δήμου χωρίς εξαιρέσεις.
Ευχόμαστε η νέα διοίκηση του συλλόγου Τριγλιανών να κατανοήσει την ανάγκη εξωστρέφειας μέσω του ανοίγματος του χώρου που διαθέτουν εκτός από παντοειδείς πολιτιστικές εκδηλώσεις, ακόμα και σε συλλόγους της περιοχής που δεν διαθέτουν παρόμοιους χώρους για τις εκδηλώσεις τους. Η σύσφιξη των σχέσεων μεταξύ όλων των κατοίκων ενός δήμου είναι το απαραίτητο συστατικό ώστε η Ραφήνα, πόλη-λιμάνι, ν’ αποκτήσει την ταυτότητα που της λείπει.
