Μήπως ήρθε η ώρα να μετονομάσουμε τον ξεπερασμένο όρο ΚΑΠΗ (Κέντρα Ανοιχτής Προστασίας Ηλικιωμένων), σε Λέσχες Φιλίας & Δημιουργικής Ωριμότητας; Αναρωτιέται η Ανθούλα Βαμβουρέλλη αφού η:
Τρίτη ηλικία! Η αρχή μιας καινούριας ζωής. Τα δίχτυα απλώνονται να στεγνώσουν να μπαλωθούν, να είναι έτοιμα για να αγκιστρώσουν τα νέα χρυσά καλοκαίρια με ηλιοβασιλέματα, που τώρα πια ο χρόνος είναι πολύς και οι υποχρεώσεις ελάχιστες! Μεγαλώσανε τα παιδιά, παντρέφτηκαν, ήρθαν εγγόνια, βγήκε η σύνταξη και στ’ ακρογιάλι δεν κολυμπάνε μήτε τ’ αγόρια, μήτε τα κορίτσια, για να φωνάζει η μάννα …. «Στα ρηχά, έλα στα ρηχάαα, θα πνιγείς, όλα στον μπαμπά το βράδυ!» Ο μπαμπάς δεν χρειάζεται να γεμίζει καρότσια στο Σούπερ Μάρκετ… ένα πακέτο μακαρόνια, ένα καρβέλι ψωμί, δυο γιαούρτια και πολλά είναι!
Αρχίζει η θλίψη, η μελαγχολία κι η ανασφάλεια των γηρατειών!
– Και τώρα; Τι κάνω τώρα; Δε με χρειάζονται, δεν ΧΩΡΑΩ στα σπίτια των παιδιών, η νύφη, ο γαμπρός …..δεεεεε με θέλουν θαρρώ. Είναι κι αυτή η μέση που δε μ αφήνει να κάνω δουλειές. Είναι κι αυτή η μυρουδιά της τρίτης ηλικίας που δεν αρέσει στους νέους!
Οι αλλαγές μεγάλες, μα η περιθωριοποίηση δεν αρμόζει στην τρίτη ηλικία, δεν είναι άρρωστοι και δεν θέλουν να αποκτήσουν ψυχολογικά προβλήματα ούτε ν’ απομονωθούν και ν’ αποκεντρωθούν! Νοιώθουν ότι μπορούν ακόμη να χαρούν την ζωή, να συμμετέχουν στο ευρύ κοινωνικό σύνολο και να είναι ενεργά μέλη μιας κοινωνίας που εκφράζει τον τρόπο ζωής, μιας γειτονιάς ή μιας περιοχής γενικότερα! Κάπου εκεί λοιπόν, γύρω στο 1984 , ιδρύονται από την πολιτεία οι θεσμοί των ΚΑΠΗ και μια όαση δροσιάς αρχίζει σιγά σιγά να εξαπλώνεται στην Τοπική Αυτοδιοίκηση! Οργανισμοί ΝΠΔΔ χαρακτηρίζονται κι έχουν ως έργο, τη φροντίδα των ηλικιωμένων, την ψυχολογική υποστήριξη και την εργασιοθεραπεία, με αποτέλεσμα κάθε χρόνο να εξελίσσονται και να δημιουργούν ακόμη περισσότερες δραστηριότητες για την απασχόληση των μελών τους.
Ένα σύγχρονο, αξιοπρεπές, δραστήριο και οργανωμένο ΚΑΠΗ, λειτουργεί στον Δήμο Ραφήνας-Πικερμίου, εδώ και χρόνια. Άνετοι χώροι, φιλικό περιβάλλον κι οι ανθρώπινες σχέσεις ξανανθίζουν και μοσχοβολούν, φιλία, αγάπη, ταβλάκι, καφεδάκι, παρεούλα, μα κυρίως κουβεντούλα και Ιατρική φροντίδα. Εδώ και πέντε χρόνια, μια μικρή συντροφιά γυναικών νοιώθει την ανάγκη να δημιουργήσει μια καινούρια ομάδα που θα ασχολείται με παραδοσιακούς χορούς και τραγούδι!
Χαρούμενες, ζωηρές κι όμορφες κυρίες, προτείνουν και…..επιτρέπουν να σπάσει ο κύκλος των κοριτσιών και να πιαστούνε από το χέρι, ακόμα και με άντρες μέλη, για να ‘χει μέλι το στρογγυλό στεφάνι της ζαβολιάς, της δημιουργίας και της καινούριας αρχής, για δράση και ανώδυνο πέρασμα στο καινούριο μονοπάτι που ξανοίγεται μπρος τους.
Καλλιτεχνική ομάδα λοιπόν με δάσκαλο από την αρχή έως και σήμερα τον κ. Αλέξη Διαμαντή. Χορογράφος και μουσικός, μαζί με την Αγγελική κι όλες τις μεγαλοκοπέλες και τα μεγαλοαγόρια, δουλεύουν πολύ, με μεράκι κι αγάπη, με αποτέλεσμα, όποια παράσταση και ν’ ανεβάσουν, να στέφεται από επιτυχία…ενώ ο έρωτας φουντώνει για την επόμενη παρουσίαση!
Απόγευμα Τετάρτης και ο κ. Γιώργος, σοβαρός, προσεκτικός και με το βλέμμα καρφωμένο στον δάσκαλο, τραγουδάει νοσταλγικά ” Τα καημένα τα νιάτα… τι γρήγορα που περνούν ” και… στης Πλάκας τις ανηφοριές …
Ένα διαλλειματάκι, φέρνει τον χαμό στην αίθουσα! Το πειραχτήρι της παρέας, με το κοντό παντελονάκι κάποτε και τώρα με την βερμούδα, με κοιλίτσα κιμπαρλίδικη, σαγιονάρα και φωνή παιχνιδιάρικη κάνει τσαλίμια με τα ‘’κοριτσάκια’’, ….γι αυτό χρειάζεται το μέλι σε όλες τις ηλικίες…
Κι ο Τάσος με το μπλου μπλουζάκι παίρνει αγκαλιά μια νοστιμούλα μικρούλα με μπλου κιμονό και άσπρα μαλάκια και στροβιλίζονται στον ήχο της φυσαρμόνικας και της κιθάρας… Μικρά παιδάκια, φαλακρίτσες μεν, αλλά με αετίσια σβελτάδα και αέρα μεγάλων τροβαδούρων, αλληλοπειράζονται, ψιλομαλώνουν τάχαμου και χαίρονται την λιακάδα της ζωής που τους χαρίζει ο θεσμός των ΚΑΠΗ…
Κάνει τσαλίμια και πειράζει την Φωτεινή με το κίτρινο φόρεμα ….αχ αχ αχ και γελάει και γελάει κι είναι όμορφη τούτη η παρέα, με την σαγιονάρα, το μπλουζάκι του γιού που το βαρέθηκε… και το φοράει πια το τζόβενο ο Πατέρας!
Μαργαριταρένιο κολιέ, κραγιονάκι στα χείλη με τις γλυκές ρυτιδούλες, καινούριο μπλουζάκι, να μη φοράμε όλο τα ίδια κι η Χαρά φωνάζει…
– Ήσυχα παιδιά, συγκεντρωθείτε, σε λίγο έχουμε παράσταση… επιτέλους σοβαρευτείτεεε! Ελάτε να κάνουμε πρόβα, αφήστε τα παιχνίδια επιτέλους, άντε πια, μαζευτείτε να τελειώνουμε κάποτε!
– Που να τα μαζέψεις μωρέ Χαρούλα τούτα τα νόστιμα κοριτσάκια κι αγοράκια; Παίζουν, γελούν, χαίρονται, διασκεδάζουν την λευτεριά τους από όλα, δουλειές, παιδιά, εγγόνια… Ζουν γι’ αυτούς πλέον και ρουφάνε ως το μεδούλι κάθε τι που τους γεμίζει με ηλιοτρόπια τις μέρες και τις ώρες τους.
Ο δάσκαλος κουρασμένος, παρακαλεί …..
– Προσπαθήστε να μπείτε στο πνεύμα της πρόζας, φλερτάρουμε, χορεύουμε και είμαστε σε άλλη εποχή…. Ρούχα βρήκατε; Καπέλα; Ετοιμάσατε τι θα βάλετε; – Ναιιιιι, απαντούν όλοι με ένα στόμα…
Ήρθε η σειρά να τραγουδήσει το Μιμικάκι, γλυκιά, βραχνή, απαλή, παραπονιάρικη η φωνή της, συγκινεί και ηρεμεί …. «ζητάτε να σας πω, τον πρώτο μου σκοπό, τα περασμένα μου γινάτια… ζητάτε είδα μάτια με σκίζετε κομμάτια, σε μια παλιά πληγή που ακόμα αιμορραγεί, μη μου γυρνάτε το μαχαίρι ….
– Εγώ τώρα γιατί βούρκωσα;
Και συνεχίζει το επόμενο κοριτσάκι, το ήσυχο κι ευγενικό και μετά άλλο κι άλλος… «της μιας δραχμής τα γιασεμιά…» κι η Ευγενία έχει γενέθλια και τρέχουν όλα τα παιδιά για το κέρασμα…Παγωτό, διάλλειμα κι ο δάσκαλος να παρακαλεί
– Τι θα γίνει; Επιτέλους θα συνεχίσουμε; Ελάτε, πότε θα κάνουμε πρόβα;
Ο Τάσος ρίχνει μια ζεϊμπεκιά κι ο Μιχάλης τον χειροκροτεί γελώντας…όπαααα!
Όπαααα κι η απανεμιά δεν αρμόζει σε τούτα δω τα μαθητούδια, αντάρα και σκανταλιά, φλερτάκι εφηβικό και μια μεζούρα νοσταλγία στο χτες που όλα ήταν αλλιώς…Αχ! Κι αυτό το αίμα που έβραζε κάποτε στις φλέβες τους, τρέχει και πάλι και χαίρεται μια δεύτερη νιότη. Μόνο που αυτή είναι πολύ σοφή, ίσως και κουρασμένη…
Μα πάντα η λαχτάρα κι η ελπίδα στα εσώψυχα όλων θα κυλάει άσβεστη. Θέλουν να ζήσουν την Άνοιξη, το καλοκαίρι…θέλουν να τραβήξουν το νήμα της ζωής να μεγαλώσει, να γευτούν, να ονειρευτούν….
– Μαρίαααα έλα να χορέψουμε ….τα καημένα τα νιάτα , τι γρήγορα που περνούν!
Γι’ αυτό σας λέω μήπως ήρθε η ώρα να μετονομάσουμε το ΚΑΠΗ σε Λέσχη φιλίας και δημιουργικής ωριμότητας;
