2011: Ένας ευαίσθητος καλλιτέχνης ο Παντελής Ψαρράς, εκθέτει έργα του στο Ίδρυμα Κακογιάννης. Εμπνέεται από ιστορίες προσφύγων – μεταναστών και αποτυπώνει στον καμβά τη μελαγχολία, τη αβεβαιότητα, τα ερωτηματικά, την ανάγκη φυγής προς τα μπρος, στα πρόσωπα και τα μάτια των προσφύγων που κλείνει μέσα σε νάιλον, τόσο ζωντανό πάνω στον καμβά που θαρρείς ότι μπορείς τραβώντας το απότομα να το σκίσεις και να ελευθερώσεις τις μορφές που αιχμαλωτίζει.
Σε παραστάσεις μεγάλων διαστάσεων παρουσιάζει ανθρώπους ξεριζωμένους, διωγμένους απ’ το τόπο τους αθέλητα, λόγω των εμφυλίων πολέμων που μαίνονται στη πατρίδα τους. Τα πρόσωπα αυτά, οι ψυχές αυτές, προσφύγων αλλά και μεταναστών, σήμερα πια ζούνε κοντά μας, μένουνε δίπλα μας, τονίζει, είναι: “Oι Άγνωστοι γείτονες της διπλανής πόρτας” όπως τιτλοφορούνταν η έκθεση. Άνθρωποι που ξεκίνησαν ένα ταξίδι στο άγνωστο…
2016…ο Παντελής Ψαρράς εκθέτει κάποια απ’ τα έργα αυτά με τους βασανισμένους, ξεριζωμένους ανθρώπους στο Πνευματικό κέντρο της Ραφήνας. Ακριβώς σήμερα που στην πατρίδα μας έχουν εγκλωβιστεί 50 χιλιάδες και βάλε πρόσφυγες και μετανάστες. Ακριβώς σήμερα όταν κατά χιλιάδες πέρασαν το Αιγαίο, αφήνοντας στην υγρή αγκαλιά του εκατοντάδες θύματα κυρίως παιδιά, που δε πρόφτασαν να γράψουν τη δική τους πορεία στη ζωή.
Ακριβώς σήμερα που στη Ραφήνα υποδεχόμαστε πρόσφυγες, όχι γιατί το ζητήσαμε, αλλά γιατί είμαστε υποχρεωμένοι να το κάνουμε αφού παραχωρήθηκε η κατασκήνωση του δήμου Ζωγράφου στα Περιβολάκια να τους φιλοξενήσει.
Ακριβώς σήμερα Πέμπτη 23 Ιουνίου που στην ανοιχτή εκδήλωση το απόγευμα θα ενημερωθούμε ποιοι έρχονται, πόσοι έρχονται, πόσο καιρό θα παραμείνουν. Γιατί οι πρόσφυγες προστατεύονται από διεθνείς συνθήκες, γιατί ξέρουμε από προσφυγιά, γιατί στο τέλος είμαστε άνθρωποι.
Σε λίγες μέρες οι πρόσφυγες, σύμφωνα με τις διαβεβαιώσεις μητέρες και παιδιά, θα ζούνε πια κοντά μας, θα μένουνε δίπλα μας, θα είναι “Oι Άγνωστοι γείτονες της διπλανής πόρτας”.
ΕΠΙΛΟΓΟΣ ΜΕ ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥ ΠΑΝΤΕΛΗ ΨΑΡΡΑ
Όταν ξεριζώνεται ένα δέντρο, λυπάσαι, πονάς.
Όταν όμως ξεριζώνεται ένα παιδί
από την αγκαλιά της μάνας του,
μια μάνα από την οικογένεια της,
μια οικογένεια, από το χωρίο της,
ένα χωρίο από τη πατρίδα του
και όλα αυτά με βίαιο και βάρβαρο τρόπο,
τότε ο πόνος λογικά είναι μεγάλος
και κάτι τέτοιο δε μπορεί να σε αφήσει ασυγκίνητο.
H ζωή τους και τα προβλήματα τους με ευαισθητοποίησαν και άρχισαν να με απασχολούν και να τα αποτυπώνω στον καμβά, μήπως και τουλάχιστον με αυτό τον τρόπο τα γνωρίσω καλύτερα.
Άλλωστε και εγώ όπως και οι περισσότεροι Έλληνες από πρόσφυγες προέρχομαι, γι’ αυτό είναι χρέος μας να σταθούμε στο κοινωνικό αυτό θέμα χωρίς ρατσισμό αλλά με θετική σκέψη και αγάπη.
