Ο πόνος των χιλιάδων μανάδων προσφύγων με τα παιδιά τους στην αγκαλιά και τις κοιλιές τους, με τον τρόμο χαραγμένο στο βλέμμα και τη ψυχή τους, τα δεκάδες μικρά παιδιά, αθώα θύματα της θάλασσας που τους στέρησε τη δυνατότητα να ζήσουν κάπου λεύτερα, μακριά απ’ το πόλεμο και το φόβο του θανάτου ολόγυρά τους στη πατρίδα τους, ο σπαραγμός του άδικου πρόωρου χαμού τους, οδήγησαν το χέρι της Δώρας Ραγκούση – Αγγελάκη να αποτυπώσει στο μουσαμά δύο πινάκων της την οδύνη της προσφυγιάς των γυναικών μανάδων και στο χαρτί να γράψει ένα ποίημα – αποχαιρετισμό στα νεκρά σωματάκια που κάθε τόσο ξεβράζει το Αιγαίο.
Οι πίνακες συνοδεύουν το ποίημα ή το ποίημα τους πίνακες; Όπως και να το δείτε συγκινηθείτε μαζί μας, γι’ αυτές τις τυραννισμένες ψυχές που αναζητούν μια φιλόξενη γωνιά της Ευρώπης να τους δεχτεί, χάνοντας πολλές φορές στη θάλασσα πολυαγαπημένα τους πρόσωπα.
ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ
ΑΓΝΩΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΔΙΚΑ ΜΑΣ
Τ’ άγριο κύμα άπλωσε τα μαύρα του φτερά και σκέπασε τη βάρκα,
π’ αθώοι μέσα βούλιαξαν, στης άβυσσος τα σκοτεινά τα άκρα.
Ποιων δάκρυα να φέρω για να ξεπλύνω τα φύκια απ’ το σώμα σου;
νεκρόπανο τι χρώμα να διαλέξω, το κορμί σου τ’ άψυχο για να τυλίξω;
Σε τι χώμα μαλακό να τ’ αποθέσω για να ‘ναι ελεύθερη η ψυχή σου;
Άγνωστο παιδί δικό μας;
Ο άνεμος βουβάθηκε, το κύμα τώρα κλαίει,
ψυχές που το συντρόφευαν χαθήκανε,
βουλιάξαν.
Μα ορκίζεται στη θάλασσα,
πώς μόνο αυτό δεν φταίει!!!!
Δώρα Ραγκούση-Αγγελάκη
