Όταν πας να παρακολουθήσεις ένα έργο από μια δημοτική ερασιτεχνική θεατρική ομάδα, δεν περιμένεις εξαιρετική παρουσίαση του θιάσου, πολύ περισσότερο όταν πρόκειται για ένα έργο δραματικό, όπως ο «Ματωμένος Γάμος» του Λόρκα. Κι όμως χτες στο ανοιχτό θέατρο του Πολιτιστικού-Αθλητικού Κέντρου Νέας Μάκρης, παρακολουθήσαμε μια θεατρική παράσταση που δεν είχε τίποτα να ζηλέψει από επαγγελματικές παραστάσεις.
Η θεατρική ομάδα των ερασιτεχνών ηθοποιών, υπό την καθοδήγηση της σκηνοθέτριας Ανδρομάχης Μαρκοπούλου, δούλεψε σκληρά – στην κυριολεξία οικογενειακά – όχι μόνο σε επίπεδο ηθοποιίας, αλλά και στην μουσική, τα σκηνικά και τα κουστούμια, την δημιουργία της αφίσας, μα πάνω απ’ όλα τη διασκευή και την κινησιολογία του έργου επίσης απ’ την Ανδρομάχη Μαρκοπούλου.
Προς επιβεβαίωση των γραφομένων ν’ αναφέρουμε ότι Δημήτρης Τσαόπουλος εκτός από ηθοποιός, κατασκεύασε το σκηνικό, επιμελήθηκε την πρωτότυπη μουσική, στίχους και επεξεργασία παραδοσιακών τραγουδιών, είχε την μουσική επιμέλεια μαζί με την ψυχή της παράστασης, Ανδρομάχη Μαρκοπούλου και φυσικά την υπέροχη αφίσα της παράστασης. Βοηθός σκηνοθέτη – ηθοποιός η Αλεξάνδρα Ιωάννου, η οποία τιμητικά αναφέρεται καθώς ένα έκτακτο πρόβλημα υγείας την εμπόδισε να συμμετάσχει στην παράσταση.
Επί σκηνής έπαιξαν οι μουσικοί: Σταμάτης Σταμούλης (ούτι), Συριανός Γιώργος (κιθάρα), Τσαόπουλος Δημήτρης (Νταούλι/καζού), ενώ επίσης έπαιξαν πρωταγωνιστικούς ρόλους της παράστασης, με απόλυτη επιτυχία. Γεγονός εξαιρετικά δύσκολο αν σκεφτεί κανείς ότι μπαινόβγαιναν απ’ τον ένα ρόλο στον άλλο. Στον ήχο και τα φώτα ήταν ο Κώστας Αγγέλου, τη φωτογράφιση-βίντεο της παράστασης έκανε ο Μιχάλης Παπανικολάου
Σύνοψη του έργου
Ο Λόρκα έγραψε τον «Ματωμένο Γάμο» το 1928, εμπνεόμενος από ένα πραγματικό έγκλημα πάθους στην Ανδαλουσία. Όπου περιγράφει τα ήθη και τα έθιμα της εποχής, τη θέση των γυναικών που υποτάσσονται στη θέληση του πατέρα, με το γάμο τους να οργανώνεται με γνώμονα τη συμφωνία των οικογενειών και την κοινωνική τιμή, όχι την αγάπη.
Βάση αυτών των πεποιθήσεων η Μάνα, έχοντας χάσει άντρα και γιό σε μια βεντέτα, δίνει την ευχή της στον 2ο γιο της να παντρευτεί, ελπίζοντας να δει σύντομα εγγόνια. Όμως αμέσως μετά τον γάμο, η Νύφη το σκάει με τον πρώην αρραβωνιαστικό της, που εγκαταλείπει γυναίκα και παιδί. Ο Γαμπρός καταδιώκει το ζευγάρι και οι 2 άντρες καταλήγουν να αλληλοσκοτωθούν, βάφοντας τον γάμο με αίμα.
Έτσι η πράξη της Νύφης που προσβάλλει τα ήθη και τους ακλόνητους οικογενειακούς δεσμούς μιας αυστηρής για κείνην κοινωνίας με νόμους φτιαγμένους από άντρες, είναι παράλληλα και μια πράξη εξέγερσης που συμβολίζει τη λαχτάρα για κοινωνική και ερωτική ισότητα, αυτοδιάθεση και δικαίωμα επιλογών ζωής.
Πάνω σ’ αυτόν τον καμβά ο Λόρκα χρησιμοποιεί συμβολικά πρόσωπα όπως το Φεγγάρι (μοίρα) και τη ζητιάνα (θάνατος), δείχνοντας την αναπόφευκτη πορεία των ηρώων, καθώς ο έρωτας λειτουργεί ως μια καταστροφική και ανεξέλεγκτη δύναμη της φύσης που σπάει τα δεσμά της κοινωνίας.
Οι ηθοποιοί που υποδύονται τους ήρωες του έργου
Κατερίνα Παπαβασιλείου Μάνα: Κεντρική φιγούρα, σύμβολο της παράδοσης και της βεντέτας. Έχει χάσει τον άντρα και τον γιο της από μαχαίρι και τρέμει συνεχώς για τη ζωή του μοναδικού της παιδιού.
Γιώργος Συριανός Γαμπρός: Ο έντιμος, εργατικός και υπάκουος γιος. Αγαπά βαθιά τη Νύφη, αλλά γίνεται το τραγικό θύμα του πάθους και της μοίρας.
Κάλλια Σταμούλη Νύφη: Διχασμένη ανάμεσα στο καθήκον, την οικογενειακή τιμή και το καταπιεσμένο, άγριο πάθος της για τον Λεονάρντο – Γιάννο.
Δημήτρης Τσαόπουλος Λεονάρδο-Γιάννος (ο μοναδικός με όνομα): Παντρεμένος με την ξαδέρφη της Νύφης, είναι ο πρώην εραστής της. Είναι ένας ορμητικός, ανυπότακτος χαρακτήρας που παρασύρεται από το μοιραίο πάθος.
Βούλα Βασιλοπούλου Πεθερά και η Γυναίκα Κωνσταντίνα Γεραμάνη του Λεονάρδο-Γιάννου: Συμβολίζουν το σπίτι, την οικογενειακή σταθερότητα, αλλά και τον επερχόμενο θρήνο.
Άννα Τσαοπούλου Φεγγάρι: Εμφανίζεται στη διασκευή ως κοριτσάκι που αναζητά το αίμα. Φωτίζει το δάσος για να συναντηθούν οι εραστές, λειτουργώντας ως συνεργός του θανάτου.
Σταμάτης Σταμούλης Θάνατος: Στην διασκευή παρουσιάζεται με τη μορφή ηλικιωμένου ζητιάνου. Συναντά τον Γαμπρό στο δάσος και συμβολίζει την αναπόφευκτη μοίρα που οδηγεί το ζευγάρι στο τέλος. Επίσης υποδύεται τον πατέρα της νύφης.
