Μια χαρακτηριστική στιχομυθία που δείχνει την αγάπη του Βάρναλη για την ρετσίνα των Μεσογείων και μάλιστα απ’ το Λιόπεσι, σημερινή Παιανία, που αφηγείται ο Ευάγγελος Ανδρέου ποιητής, τεχνοκριτικός, δημοσιογράφος:
Μεσημέρι στην πλατεία Κολωνακίου. Έξω από το καφενείο του Φωστιέρη «Ελλάς» μόνος ο Βάρναλης ρουφούσε τη δροσάτη φθινοπωρινή λιακάδα. Τράβηξα ένα κάθισμα να του κάνω παρέα.
-Τί έγινε, ανοίξανε τα γιοματάρια ;
-Όχι ακόμα. Μετά του Αγιοδημήτρη.
-Ρετσίνα, έ…
-Ναι, οικογενειακή και από τ’ αμπέλια της οικογένειας, όπως κάθε χρόνο.
-«Θεϊκό» κρασί. Στο «Δίπορτο» του μπάρμπα σου πίνουμε ακόμα από το περσινό.
Όταν ανοίξαμε στο σπίτι το πρώτο βαρέλι γέμισα ένα πεντογάλονο και ετοιμάστηκα να το πάω στο σπίτι του Βάρναλη. Ήταν Σάββατο και ο ποιητής με τη συμβία του, τη γλυκειά ποιήτρια Δώρα Μοάτσου, ήταν να φύγουν για το εξοχικό τους στο Φάληρο όπου κατά απαραβίαστη συνήθεια περνούσαν τα Σαββατοκύριακά τους.
-Τί γίνεται Κώστα; Δεν θα φύγουμε; Το ταξί είναι κάτω και περιμένει…
-Όχι ακόμα Δώρα… Περιμένω το κρασί από το Λιόπεσι…
-Μα, είναι δυνατόν! Θα ματαιώσουμε την ξεκούρση του Σαββατοκύριακου για το κρασί σου;
-Δεν χάθηκε ο κόσμος κι ούτε σωθήκανε τα Σαββατοκύριακα.
-Ωραία, να τηλεφωνήσω στο Βαγγέλη να μας το φέρει τη Δευτέρα.
-Μέχρι τη Δευτέρα θα έχει μπαγιατέψει! Άφησε να το φέρει τώρα που είναι πρωτόβγαλτο γιοματάρι, και…βλέπουμε!
Έτσι για χάρη της νιάς «ρετσίνας» ο Βάρναλης προτίμησε να μείνει στην Αθήνα! Οι διαμαρτυρίες της Δώρας ακούγονταν μέχρι κάτω στο δρόμο. Ο μόνος που δεν τις άκουγε ήταν ο βαρύκοος Βάρναλης. Μέσα στην κουζίνα είχε αρχίσει ήδη την κατανυκτική απόλαυση της «ρετσίνας»… Απ’ έξω το δειλινό σκέπαζε ήρεμα το πολύβουο Παγκράτι.
Ευάγγελος Ανδρέου
