Αποφάσισα να συμμετέχω στην Προσκυνηματική εκδρομή που διοργάνωσε η ενορία του Ι.Ν. Παντοβασίλισσας Ραφήνας με πρωτεργάτη τον πατέρα Δημήτριο στη Ρόδο και μετέπειτα στη Σύμη προς εκπλήρωση τάματος χωρίς να γνωρίζω καν πόσοι και ποιοι συμμετείχαν.
Ξεκίνησα έχοντας ένα ενδόμυχο φόβο αν θα περνούσα καλά καθώς ουσιαστικά ήμουν χωρίς παρέα.
Την πρώτη μέρα, Πέμπτη 19 Ιουνίου, που άρχισε το ταξίδι αχάραγα μπαίνοντας στο πούλμαν που περίμενε μπροστά στην Παντοβασίλσσα να μας πάει στο αεροδρόμιο για την πτήση προς Ρόδο στις 7 το πρωί, διαπίστωσα ότι συνταξιδιώτες ήταν αρκετά γνωστά και οικεία πρόσωπα. Στη συνέχεια έκανα και νέες γνωριμίες που συνετέλεσαν στην συγκομιδή ευχάριστων εντυπώσεων.
Τα διδάγματα πολλά
Πρώτον: Ποτέ δεν είσαι μόνος/η όταν η διοργάνωση μιας εκδρομής είναι καθαρά θέμα της τοπικής κοινωνίας, στην οποία ανήκεις.
Δεύτερον: Ποτέ δεν είσαι μόνος/η όταν ο στόχος είναι συγκεκριμένος.
Τρίτον: Ποτέ δεν είσαι μόνος/η όταν η διοργάνωση ανήκει στην ενορία της πόλης σου, με αρχηγό τον παπά Δημήτρη και
Τέταρτον: Ποτέ δεν είσαι μόνος/η όταν σκοπός είναι η προσκύνηση μοναστηριών της ορθόδοξης πίστης μας, απ’ τα πολύ-πολύ παλιά χρόνια, τα περισσότερα εκ των οποίων είναι ονομαστά, όσο και θαυμαστά.
Συμπέρασμα: Όταν πας στην εκδρομή έχοντας επιθυμία, πίστη και εκπλήρωση ταμάτων, τότε όλη η ευλογία πέφτει πάνω σου και όλα εξελίσσονται με ανέλπιστα ευχάριστο αποτέλεσμα. Όπως ακριβώς εξελίχτηκε η δική μας Προσκυνηματική εκδρομή, όπου όλοι γίναμε μια αρμονική παρέα.
Επιθυμία μου να ευχαριστήσω όλες/ους (οι γυναίκες νικήσαμε κατά κράτος τους άντρες), τον παπά Δημήτρη, τον υπέροχο Ρόδιο ξεναγό μας Κωνσταντίνο, o οποίος μας ξενάγησε με απίστευτα αναλυτικό και πρωτότυπο τρόπο στη Ρόδο (διδαχή ακόμα και Ροδίτικης ντοπιολαλιάς) και τους συνοδούς του ταξιδιωτικού πρακτορείου Check in Greece (I. Πανουτσόπουλος & ΣΙΑ Χρίστο και Δημήτη.
Αποχαιρετισμός
Την Κυριακή το απόγευμα γεμάτοι από ευχάριστες αναμνήσεις αποχαιρετίσαμε τη Ρόδο περπατώντας τον λιθόστρωτο δρόμο του μαρτυρίου, ακριβώς απέναντι απ’ το μοναστήρι της Μονής Φιλερήμου, όπου ΔΕΝ θαυμάσαμε τις μπρούντζινες απεικονίσεις των Παθών του Κυρίου κατά την ανάβασή του στον Γολγοθά καθώς είχαν αφαιρεθεί για συντήρηση (άτυχη περίοδος για μας) μέχρι τον Σταυρό των 18 μέτρων, όπου τραβήξαμε μια οικογενειακή φωτογραφία στη βάση του (εικόνα τίτλου).
Μας αποζημίωσαν ωστόσο τα παγώνια που ζουν ολόγυρα, με τις φωνές επικοινωνίας μεταξύ των αρσενικών όταν «παραβιάζαμε το χώρο τους», με την φωτογραφία ερωτικής επίδειξης ενός αρσενικού σε μια θηλυκιά, μπροστά στο πούλμαν μας.
