Πρέπει να κυκλοφορήσεις πεζός, αλλά όχι ανέμελος, για να συνειδητοποιήσεις ότι η κατ’ ευφημισμό λεωφόρος Φλέμινγκ, που ενώνει τη Διασταύρωση Ραφήνας με το λιμάνι της, είναι γεμάτη παγίδες για τους τολμηρούς πεζούς που την περπατούν.
Όχι μόνο δεν υπάρχουν πεζοδρόμια, αλλά και το χωμάτινο στενό περιθώριο, όπου υπάρχει και μπορεί να βαδίσει ένας πεζός για να μη περπατά στην άσφαλτο, είναι γεμάτο απρόβλεπτα εμπόδια.
Μόλις λίγα μέτρα μετά την στροφή απ’ την Μαραθώνος προς Ραφήνα, λίγο πριν το γεφυράκι το σήμα της τροχαίας που προειδοποιεί ότι ο δρόμος στενεύει, έχει τοποθετηθεί στη μέση του στενού πεζοδρομίου και μάλιστα το τρίγωνο σήμα κινδύνου είναι τόσο κοντό, που ακόμα κι ένα παιδί κτυπά πάνω του.
Ελάχιστα πιο κάτω ακόμα ένα σήμα κινδύνου μπροστά από μια μεγάλη τσιμεντένια κολώνα της ΔΕΗ, εμποδίζουν τον πεζό που περπατά πλέον στο χωμάτινο χορταριασμένο, ο Θεός να το κάνει, πεζοδρόμιο.
Κι αν ο πεζός συνεχίζει το δρόμο του θα βρεθεί κάποια στιγμή να περπατά πάνω στην άσφαλτο χωρίς καμιά δυνατότητα να το αποφύγει.
Η τραγική κατάσταση της Φλέμινγκ είναι τόσο γνωστή σε όλους, που πια την έχουν συνηθίσει και κανείς δεν την καταγγέλλει πλέον κι αυτή η κατάληξη είναι το πλέον ανησυχητικό για την τοπική κοινωνία που έχει συμβιβαστεί με τη μιζέρια που βιώνει σε όλα τα επίπεδα και με όλες τις μέχρι σήμερα δημοτικές αρχές, που κατάντησαν τη Ραφήνα σε τριτοκοσμικό δήμο, που όμως επέλεξε (η τοπική κοινωνία) κι εξακολουθεί να στηρίζει με μόνο κριτήριο την εντοπιότητα και τα σόγια.
