«Μην απαξιώνεται 22.000 κατοίκους» έγραφε το πανό που κρατούσε η Δήμαρχος Ραφήνας-Πικερμίου με πρωτοκλασάτο αντιδήμαρχό της, ως διαμαρτυρία εναντίον της επέκτασης των δρομολογίων πλοίων στον λιμένα Ραφήνας.
Μια μέρα πριν με δελτίο τύπου η δημοτική αρχή καλούσε τους πολίτες σε συγκέντρωση διαμαρτυρίας μπροστά στο δημαρχείο, με σκοπό την περαιτέρω πορεία προς το λιμάνι – όπως και έγινε μέχρι τα όρια με την πόλη – όπου υπήρχε η διαμαρτυρία των ναυτεργατών με τα δικά τους αιτήματα, που ουδόλως συνέπιπταν με αυτά της πόλης. Προς τούτο και η δημιουργία του πανό που θα προηγείτο της πορείας. Μιας πορείας ασθενικής, που μόλις και μετά βίας οι πολίτες – εξαιρουμένων των αιρετών – υπολείπονταν ακόμα και τους 22!
ΕΡΩΤΗΜΑ
Γιατί οι πολίτες δεν ανταποκρίνονται στα αιτήματα δήμου και άλλων φορέων;
Είναι αδιάφοροι; Δεν ενδιαφέρονται για την καθημερινότητά τους; Δεν τους απασχολεί η δυσκολία μετακίνησης κατά τον απόπλου και κατάπλου των πλοίων; Δεν αγωνιούν για την επιβάρυνση του περιβάλλοντος με παράγοντες που έχουν άμεσο αντίκτυπο στην υγεία τους;
Τι συμβαίνει επιτέλους;
Απαξιώνουν (οι πολίτες) με την απουσία τους την πολιτική εκμετάλλευση μιας απεργίας ναυτεργατών, (που δεν τους αφορά άμεσα ούτως ή άλλως), από τη δημοτική αρχή πρωτίστως που σφύριζε έως τώρα αδιάφορα πετώντας το μπαλάκι εκτός τερέν και δευτερευόντως από φορείς με κομματικά κίνητρα που φτάνουν στο άλλο άκρο ουσιαστικού μηδενισμού της ύπαρξης του λιμένος;
Είναι αδιάφοροι, δεν ενδιαφέρονται, δεν αγωνιούν για την έλλειψη οδικών υποδομών και την επιβάρυνση της υγείας τους (οι πολίτες) απ’ την λειτουργία ενός λιμανιού που επί σειρά δεκαετιών (από τότε που η Ραφήνα ήταν κοινότητα) οι εκάστοτε τοπικές αρχές πρόβαλλαν μια στείρα άρνηση που είχε ως αποτέλεσμα το λιμάνι να γιγαντώνεται κι οι υποδομές της πόλης να μένουν στάσιμες;
Γυρίζουν την πλάτη (οι κάτοικοι) σ’ όλους αυτούς που δεν σχεδιάζουν, που δεν συνομιλούν με τους καθ’ ύλη αρμοδίους, ( Κυβέρνηση, ΟΛΡ, Υπουργεία, Ακτοπλόους, Υπερταμείο κ.λπ.), όχι μηδενίζοντας τα πάντα αλλά παρουσιάζοντας μελέτες με τα «θέλω» μιας πόλης – λιμάνι, που θέλει τουριστική ανάπτυξη, που θέλει ζωή και ανάσα απ’ το λιμάνι της, που προσδοκά το λιμάνι της ν’ αναπτυχθεί παράλληλα με την πόλη, με σεβασμό στο περιβάλλον και την πόλη που το φιλοξενεί.
Μιλώντας με επαγγελματίες της Ραφήνας ανακάλυψα την άλλη όψη του νομίσματος (λιμάνι), με μια ερώτηση που δεν είχα σκεφτεί ποτέ έως τώρα. Με ρώτησαν:
«Έχεις σκεφτεί άραγε πόσοι επαγγελματίες θα χάσουν τις δουλειές τους αν το λιμάνι παύσει να λειτουργεί; Τα ταξί, τα ξενοδοχεία, τα Airbnb, τα μαγαζιά εστίασης και όχι μόνο, ακόμα οι καβοδέτες και τα πρακτορεία έκδοσης εισιτηρίων; Έχεις σκεφτεί ότι αυτοί που ζητούν να επανέλθει το λιμάνι στην προτεραία του κατάσταση, είναι κατά πλειοψηφία νεοκάτοικοι που έκαναν τις εξοχικές κατοικίες τους μόνιμες; Που εργάζονται στην Αθήνα ή κάπου έξω απ’ το δήμο κι όταν επιστρέφουν αργά το βράδυ θέλουν ένα ήσυχο ψαροχώρι για να ξαποστάσουν;» Ομολογώ πως όχι.
Απαιτούμε μελετημένο σχεδιασμό για ένα ασφαλές λιμάνι με δρομολόγια εντός των ορίων επάρκειας ελλιμενισμού τους, όχι για φέτος είναι πλέον αργά, αλλά για του χρόνου σίγουρα.
Απαιτούμε κάποιος/οι να καταθέσουν ένα απόλυτα μελετημένο σχεδιασμό ώστε το λιμάνι να λειτουργεί σύμφωνα με τις δυνατότητές του κι όχι η δημοτική αρχή να ορθώνει ανάστημα, ζητώντας μάλιστα επιστροφή στο παρελθόν, πατώντας πάνω σε μια απεργία, παντελώς άσχετη με τα προβλήματα της πόλης, όταν με διάφορα τεχνάσματα κωλυσιεργίας εμπόδισε την δημόσια διαβούλευση για το master plan του λιμένος να εξελιχθεί ώστε να υπάρχει αποτύπωση των αιτημάτων των πολιτών για καλύτερη συμβίωση τους με το λιμάνι τους.
Όσες επιστολές κι αν γράφονται με την υπογραφή της δημάρχου, το όποιο κάλεσμα στους πολίτες για συμμετοχή σε διαμαρτυρία απ’ τη δημοτική αρχή, έρχονται εκ των υστέρων, μετά από αδράνεια ετών (ας μη ξεχνιέται ότι η κ. Τσεβά κι όσοι σήμερα έχουν βλέψεις για τη δημαρχιακή καρέκλα, υπήρξαν αντιδήμαρχοι σε προηγούμενες θητείες και δεν σήκωσαν ποτέ ανάστημα, ούτε παραιτήθηκαν όταν έβλεπαν ότι κάτι δεν πάει καλά), δεν πείθουν τους πολίτες, που δυσπιστούν έντονα στα λόγια που ποτέ δεν έγιναν πράξεις.
