Δεν υπήρχε κενή θέση χτες Δευτέρα 28/9 στο αμφιθέατρο του Λυκείου Ραφήνας όπου η Πειραματική Σκηνή Μαραθώνα παρουσίασε τη θεατρική παράσταση «Η γυνή ως άμπελος». Μια διασκευή του «Ματωμένου Γάμου» που έγραψε ο Λόρκα το 1928, βασισμένο πάνω σε πραγματικά γεγονότα. Στο έργο παρουσιάζεται η θέση της γυναίκας εκείνη την εποχή, που ζει καταπιεσμένη κάτω απ’ την ανδρική εξουσία, του πατέρα, του συζύγου, αλλά και της τοπικής κοινωνίας – ιδίως των γυναικών – που δέχονται αδιαμαρτύρητα να ανέχονται την καταπίεση των ανδρών, χωρίς να έχουν δικαίωμα να διαχειρίζονται τη ζωή και τα αισθήματά τους.
Υπ’ αυτό το πρίσμα οι ήρωες του έργου υποτάσσονται σε μια μοίρα σκληρή της περισσότερες φορές, που φτάνει στα όρια του φονικού όταν κάτι την αμφισβητεί.
Βάση αυτών των πεποιθήσεων η Μάνα (Κατερίνα Παπαβασιλείου) έχοντας χάσει άντρα και γιό σε μια βεντέτα, δίνει την ευχή της στον 2ο γιο της να παντρευτεί, ελπίζοντας να δει σύντομα εγγόνια. Όμως αμέσως μετά τον γάμο, η Νύφη (Κάλλια Σταμούλη) το σκάει με τον πρώην αρραβωνιαστικό της, Γιάννος (Δημήτρης Τσαόπουλος) ο μόνος που έχει όνομα, που εγκαταλείπει γυναίκα και παιδί. Ο Γαμπρός (Γιώργος Συριανός) καταδιώκει το ζευγάρι και οι 2 άντρες καταλήγουν να αλληλοσκοτωθούν, βάφοντας τον γάμο με αίμα.
Έτσι η πράξη της Νύφης που προσβάλλει τα ήθη και τους ακλόνητους οικογενειακούς δεσμούς μιας αυστηρής για κείνην κοινωνίας με νόμους φτιαγμένους από άντρες, είναι παράλληλα και μια πράξη εξέγερσης που συμβολίζει τη λαχτάρα για κοινωνική και ερωτική ισότητα, αυτοδιάθεση και δικαίωμα επιλογών ζωής.
Πάνω σ’ αυτόν τον καμβά ο Λόρκα χρησιμοποιεί συμβολικά πρόσωπα όπως το Φεγγάρι (μοίρα) (Άννα Τσαοπούλου) και ο ζητιάνος (θάνατος) (Σταμάτης Σταμούλης), δείχνοντας την αναπόφευκτη πορεία των ηρώων, καθώς ο έρωτας λειτουργεί ως μια καταστροφική και ανεξέλεγκτη δύναμη της φύσης που σπάει τα δεσμά της κοινωνίας. Η (Βούλα Βασιλοπούλου) Πεθερά και η Γυναίκα (Κωνσταντίνα Γεραμάνη) του Λεονάρδο-Γιάννου: Συμβολίζουν το σπίτι, την οικογενειακή σταθερότητα, αλλά και τον επερχόμενο θρήνο.
Ο θρήνος
Αρχαία τραγωδία θύμισε η τελευταία πράξη του έργου με το θρήνο της μάνας (Κατερίνα Παπαβασιλείου) και το διάλογο με την αιματοβαμμένη απ’ το φονικό νύφη (Κάλλια Σταμούλη) να συγκλονίζουν επί σκηνής. Κι ο χορός των ηθοποιών ολόγυρα να θρηνεί τον άδικο χαμό των δύο ανδρών, καθηλώνοντας το κοινό, καθώς η σπαρακτική κραυγή «βρώμα» μιας κοπέλας (Μάγδα Τσαλιαγκού) προς τη νύφη, να προκαλεί ρίγη συγκίνησης στους θεατές. Αυλαία…
Όρθιοι οι θεατές αποθέωσαν ηθοποιούς και την σκηνοθέτη Ανδρομάχη Μαρκοπούλου στο κέντρο τους, ενώ τα ενθουσιώδη παρατεταμένα χειροκροτήματα, τα δυνατά μπράβο και μπιζ, τους υποχρέωσαν σε διαδοχικές υποκλίσεις.
Συγχαρητήρια στην Ανδρομάχη Μαρκοπούλου τόσο για τη διασκευή του «Ματωμένου Γάμου» του Λόρκα, όσο και για την σκηνοθεσία που ανέβασε το επίπεδο απόδοσης των ερασιτεχνών ηθοποιών, με υπομονή και επιμονή. Πολλά μπράβο σε καθένα ηθοποιό ξεχωριστά, ιδίως τους άντρες που εκτός από ηθοποιοί, ήταν παράλληλα και οι μουσικοί που έντυσαν μουσικά το έργο.
Ξεχωριστή αναφορά λοιπόν στους: Σταμάτη Σταμούλη (ούτι), Συριανό Γιώργο (κιθάρα), Τσαόπουλο Δημήτρη (Νταούλι/καζού), που παράλληλα είχαν πρωταγωνιστικούς ρόλους στην παράσταση απόλυτα πετυχημένους. Γεγονός εξαιρετικά δύσκολο αν σκεφτεί κανείς ότι μπαινόβγαιναν απ’ τον ένα ρόλο (μουσική), στον άλλο (ηθοποιϊα).
Να συγχαρούμε επίσης το πολιτιστικό τμήμα του δήμου Ραφήνας-Πικερμίου και τη δήμαρχο για το φετινό πολιτιστικό καλοκαίρι με τις πολύ επιτυχημένες επιλογές εκδηλώσεων, μουσικών και θεατρικών.
