Τούτο δω το παλληκάρι που τόσο άδικα έφυγε, αφού η καρδιά του γέμισε θαρρείς απ’ τους τόσους κατατρεγμένους ανθρώπους που έσωσε απ’ τα αγριεμένα κύματα του Αιγαίου και δεν άντεξε άλλους. Ήταν θαρρείς η αποστολή του, να ‘ρθει στην ζωή για να σώσει χιλιάδες ψυχές με το σκάφος του λιμενικού που κυβερνούσε. Μόνο 44 ετών, με δυο παιδάκια και τη σύζυγό του. Αρρώστησε όλο το νησί…
Έζησα σιμά στο νησί της Λέσβου μας, τις τραγικές στιγμές όταν έφταναν στην ακτή ναυαγοί οι πρόσφυγες που κατόρθωναν να σωθούν χάρη στην αυτοθυσία του δικού μας Κυριάκου Παπαδόπουλου κυβερνήτη ακταιωρού του Λιμενικού.
Ένα πρωί, ένα χάραμα, σε μια βόλτα μου κάποιο καλοκαίρι γνώρισα τον πόνο κάποιου λαού!
Είδα μικρά παιδάκια, ξεχασμένες μπάλες, που όμως έφτασαν στην ακτή, αφού τα μικρά χεράκια τις κρατούσαν σφιχτά. Ήταν ότι πιο ακριβό πήραν μαζί τους, απ’ τη πατρίδα που άφηναν πίσω τους πνιγμένη στο αίμα και τον πόλεμο, προς αναζήτηση της ελπίδας για μια καλύτερη ζωή.
Παντοφλάκια δίπλα στα παπούτσια του μπαμπά….που χάθηκε στην θάλασσα! Σκισμένες βάρκες, ξεσκισμένα όνειρα, σκοτωμένες ελπίδες… Πτώματα παντού! Κύριε Ελέησον! Σωσίβια πετάμενα παντού! Όλη η ζωή ξεριζωμένων ανθρώπων, ανακατεμένη με σκουπίδια της θάλασσας!
Ξέρετε πόσες φορές είδαμε αυτούς τους ανθρώπους να βγαίνουν τρελαμένοι απ’ την θάλασσα; Εμετός κολλημένος πάνω τους, μούσκεμα, τρομαγμένοι… με ένα βλέμμα χαμένο, πνιγμένο στην αγωνία. Κατεβάζαμε ανθρώπους με τ’ αυτοκίνητά μας κάτω, στο κολυμβητήριο ενώ απαγορευόταν. Τους στριμώχναμε ανά οικογένειες και με κίνδυνο δικό μας, τους κατεβάζαμε στην πόλη.
Τραγικές στιγμές ζήσαμε όλοι στο νησί. Πρώτος ο Κυριάκος μας, που τόσο άδικα και ξαφνικά έφυγε από κοντά μας, ενώ έσωσε ζωές χιλιάδων εκατοντάδων ανθρώπων που διέσχιζαν το Αιγαίο, κυνηγημένοι απ’ το πόλεμο που μαινόταν στη πατρίδα τους.
Ο Κυριάκος μας γέννημα θρέμμα προσφυγικής οικογένειας από τη Νικομήδεια, παιδί μαστόρων της μεταλλοτεχνίας που περηφανεύονται πως σμίλεψαν τις μεταλλικές δάφνες στο άγαλμα της ελευθερίας της Μυτιλήνης, το σήμα κατατεθέν της πόλης. Μεγαλωμένος από εργάτες γονείς σε έναν λαϊκό μαχαλά της Μυτιλήνης, τη Λαγκάδα, αποφοίτησε από τη Σχολή Εμποροπλοιάρχων των Οινουσσών, ναυτολογήθηκε πρώτα σε πλοίο του Εμπορικού Ναυτικού κι από εκεί κατατάχθηκε στο Λιμενικό Σώμα.
Καλό σου ταξίδι Κυριάκο! Εκεί ψηλά στα ουράνια πέλαγα θα εξακολουθείς πάντα, είμαι σίγουρη, να σώζεις όποιον ανήμπορο συναντάς. Τα δάκρυα όλων όσων σε γνωρίσαμε στο νησί θα σε συντροφεύουν στο δρόμο σου προς την αιωνιότητα.
