Όταν χτες το μεσημέρι κτύπησε το τηλέφωνό μου φορέας κακού μαντάτου του απροσδόκητου θανάτου του πρωτοξάδελφού μου Ανδρέα Φράγκου, η πρώτη μου αντίδραση ήταν η άρνηση να πιστέψω ότι έφυγε τόσο νωρίς οριστικά απ’ τη ζωή μας. Ένα μεγάλο κενό δημιουργήθηκε μέσα μου. Λυγμοί μ’ έπνιξαν και μετά έμεινα σαν χαμένη να ψάχνω διέξοδο να βγάλω από μέσα μου τις χιλιάδες αναμνήσεις που περνούσαν σαν κινηματογραφική ταινία στο μυαλό μου. Κι όπως πάντα όταν νιώθω τόση συναισθηματική φόρτιση έκατσα κι έγραψα λίγες αράδες θέλοντας να μοιραστώ το πόνο που ένιωθα να με πνίγει.
Σήμερα ήταν η κηδεία…δεν έμοιαζε νεκρός…απλά κοιμόταν…σπίτι του…όχι όμως στη κρεβατοκάμαρά του αλλά στο νεκροκρέβατο. Διαλυμένες οι δυο ανιψιές μου, η γυναίκα κι η αδελφή του. Κι εγώ; Σε ποιον να δώσω κουράγιο; Που να το βρω; Αγκάλιασα με τις παλάμες μου το πρόσωπό του, τον φίλησα στο μέτωπο. Πόσο κρύος ήταν…αλλά και πόσο απαλός…δεν υπήρχε νεκρική ακαμψία ακόμα.
Τον συνοδέψαμε στην εκκλησία…έγινε η εξόδιος ακολουθία…έγινε η ταφή. Όταν το φέρετρο κατέβαινε, μαζί του έπαιρνε χιλιάδες αναμνήσεις απ’ τα μικράτα μας έως σήμερα… Κι ύστερα το χώμα άρχισε να τον σκεπάζει…κι ήταν μόλις 67 χρονών…έπεσε το βράδυ να κοιμηθεί και το πρωί απλά δεν ξύπνησε…
Πριν λίγο άνοιξα τον υπολογιστή μου, όχι πως είχα όρεξη ν’ ασχοληθώ με την ηλεκτρονική μου εφημερίδα, απλά από συνήθεια. Όταν όμως είδα τα εκατοντάδες συλλυπητήρια που μου στείλατε κάτω απ’ τον αποχαιρετισμό που του έκανα, αρχικά θέλησα να ευχαριστήσω καθένα σας ξεχωριστά για τη προσπάθεια να σηκώσετε ένα μέρος του πόνου που νιώθω. Μετά σκέφτηκα ότι έπρεπε για άλλη μια φορά να μοιραστώ μαζί την οδυνηρή σημερινή εμπειρία της κηδείας του και να σας πω μέσα απ’ τα βάθη της καρδιάς μου ένα μεγάλο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!
