Πολιτική Ανάλυση: Διασπάσεις, Θεσμική Φυγομαχία και η Κρίση Εκπροσώπησης στον Δήμο Ραφήνας-Πικερμίου
Η διοικητική πραγματικότητα στον Δήμο Ραφήνας-Πικερμίου αναδεικνύει μια βαθιά δομική και θεσμική κρίση. Μέσα σε μόλις έξι μήνες διοίκησης, η δημοτική αρχή της Δήμητρας Τσεβά απώλεσε το ένα τρίτο της εκλογικής της δύναμης λόγω διαδοχικών ανεξαρτητοποιήσεων. Παρόμοιο κύμα εσωστρέφειας έπληξε και τη μείζονα αντιπολίτευση, η οποία έχασε δύο από τους πέντε συμβούλους της. Το αποτέλεσμα αυτών των γεωμετρικών ανακατατάξεων είναι η μετατόπιση της πλειοψηφίας, με την ευρύτερη αντιπολίτευση και το σώμα των ανεξάρτητων να ελέγχουν πλέον τα δύο τρίτα του Δημοτικού Συμβουλίου.
Αυτή η νέα γεωγραφία, ωστόσο, δεν μεταφράζεται σε δημιουργική εναλλακτική, αλλά σε ένα κατακερματισμένο πεδίο προσωπικών σκοπιμοτήτων. Παρά το γεγονός ότι η πλειονότητα των στελεχών υπηρέτησαν ως αντιδήμαρχοι σε προηγούμενες διοικήσεις, η δημιουργία κοινού μετώπου προσκρούει σε προσωπικές αντιπαραθέσεις. Παράλληλα, η συγκρότηση της νέας «ανεξάρτητης κίνησης» φαίνεται να λειτουργεί ανασχετικά προς τη σύγκλιση με δυνάμεις που διαθέτουν σαφή τεχνοκρατική υπεροχή, την ώρα που στο εσωτερικό της εκδηλώνονται ήδη –είτε στο προσκήνιο είτε στο παρασκήνιο– προσωπικές φιλοδοξίες για τη διεκδίκηση του δημαρχιακού θώκου.
Σε αυτό το τέλμα, η πολιτική πρόταση του Ανδρέα Βασιλόπουλου, επικεφαλής της παράταξης «Δύναμη Ανάπτυξης» που αναδείχθηκε τρίτη δύναμη στις εκλογές, αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα. Εδώ και δύο χρόνια, ο κ. Βασιλόπουλος προειδοποιούσε για την επερχόμενη κατάρρευση και υποστήριζε σταθερά την ανάγκη μιας ευρείας συστράτευσης για τη σωτηρία του δήμου. Η στάση του αυτή, που πλέον δικαιώνει απόλυτα τις ανησυχίες των κατοίκων, αναγνωρίζεται ως η μόνη ώριμη, διαπαραταξιακή διέξοδος.
Η παθογένεια του συστήματος αποτυπώθηκε ανάγλυφα στη συνεδρίαση της 24ης Σεπτεμβρίου 2026, με αντικείμενο την έγκριση Κόμβου Εισόδου – Εξόδου για εγκατάσταση επεξεργασίας αποβλήτων (ΑΕΚΚ). Αν και το έργο τελικά καταψηφίστηκε, η διαδικασία και η μετέπειτα δημόσια συζήτηση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης αποκάλυψαν ένα σοβαρό έλλειμμα πολιτικής γενναιότητας.
Η μαζική αποχώρηση από την αίθουσα και η επιλογή της ψήφου «παρών» δεν αποτελούν ουδετερότητα, αλλά μια ξεκάθαρη πολιτική φυγομαχία. Όταν κρίνονται ζητήματα που αφορούν την υγεία των πολιτών και το περιβάλλον, η άρνηση τοποθέτησης με ένα καθαρό «Ναι» ή «Όχι» συνιστά ευθεία αθέτηση της λαϊκής εντολής. Το να επαίρονται μάλιστα δημόσια ορισμένοι σύμβουλοι για την επιλογή του «παρών» ως δήθεν στάση ευθύνης, αποτελεί πολιτική οχύρωση. Οι σύμβουλοι εκλέγονται για να αποφασίζουν και να αναλαμβάνουν το κόστος, όχι για να δραπετεύουν από τις ευθύνες τους.
Στον αντίποδα αυτής της τακτικής, η δυναμική παρέμβαση του Ανδρέα Βασιλόπουλου επανέφερε τον θεσμικό ρόλο του συμβουλίου στη χάραξη στρατηγικής με ορίζοντα 15ετίας. Η στάση του, μαζί με την αρνητική ψήφο των Αντιδημάρχων Θ. Μαυρογόνατου και Α. Λύγκου, των συμβούλων της μείζονος αντιπολίτευσης Π. Μπατάλη, Δ. Κατσουλάκη και Γ. Κοκκόλη (οι οποίοι διαφοροποιήθηκαν από τον επικεφαλής τους που ψήφισε «παρών»), του Σ. Αλειφαντή και της Ε. Τερζοπούλου (επικεφαλής της 5ης παράταξης), διέσωσαν τη θεσμική αξιοπιστία του δήμου.
Η δημόσια καταγραφή της στάσης του καθενός αποτελεί το μοναδικό εργαλείο των πολιτών για να διακρίνουν την υπεύθυνη εκπροσώπηση από την πολιτική υπεκφυγή.
