Δευτέρα 23 Ιουλίου! Ημέρα που θα μείνει βαθιά χαραγμένη στη μνήμη μας, σαν τη μέρα που αντικρύσαμε τη κόλαση του Δάντη. Τίποτα δεν προμήνυε τη μεγάλη καταστροφή όταν παρακολουθώντας στην τηλεόραση την εξέλιξη της μεγάλης φωτιάς στη Κινέτα, ακούσαμε τον παρουσιαστή λίγο μετά τις πέντε να λέει για φωτιά στη Καλλιτεχνούπολη και σχεδόν αμέσως μετά διά στόματος δημάρχου Ραφήνας-Πικερμίου να πληροφορούμεθα ότι η φωτιά κατευθύνεται προς Διόνυσο.
Ανησυχήσαμε παρότι το σπίτι μας εντός του οικιστικού ιστού της Ραφήνας, λίγα μόλις μέτρα απ’ τη Λεωφόρο Φλέμινγκ μεταξύ των δύο μεγάλων οδών Δημοκρατίας και Ειρήνης φάνταζε απόλυτα ασφαλές. Η ανησυχία μεγαλώνει όταν ανακοινώνεται η εκκένωση του Λυρείου ιδρύματος και του Κ.Υ. Ραφήνας.
Κάτι σοβαρό συμβαίνει, βγαίνουμε στη βεράντα, βλέπουμε καπνό, αλλά ούτε καμπάνες ηχούν, ούτε σειρήνες πυροσβεστικών οχημάτων ακούγονται κι ο δήμαρχος Ραφήνας-Πικερμίου βρίσκεται στο Μάτι όπου μεταδίδει μέσω του τηλεοπτικού ΣΚΑΙ ότι υπάρχουν περί τα 400 καμένα σπίτια και 200 αυτοκίνητα, συγχρόνως αναφέρει ότι υπάρχουν και νεκροί.
Και πριν καλά-καλά συνειδητοποιήσουμε τι πραγματικά συμβαίνει βλέπουμε τις φλόγες να ξεπηδούν στο Πευκώνα περίπου ένα χιλιόμετρο σε ευθεία γραμμή απ’ το σπίτι μας. Μπαίνουμε στο αυτοκίνητο κι ανηφορίζουμε την Ηρώων Πολυτεχνείου προς Κόκκινο Λιμανάκι, ήδη υπάρχει αναστάτωση στους κατοίκους που αναρωτιούνται έντρομοι τι γίνεται.
Κατεβαίνω να πάρω μια φωτογραφία τις φλόγες που είναι πια ορατές στα Σκουφέικα, ενώ ο διαβολεμένος νοτιοδυτικός άνεμος παραλίγο να με ρίξει κάτω. Γυρίζουμε σπίτι παίρνουμε τη μάνικα κι αρχίζουμε να καταβρέχουμε το γεμάτο ξερόχορτα οικόπεδο απέναντι απ’ το σπίτι μας.
Εν τω μεταξύ αυτοκίνητα μπαίνουν στο δρόμο μας κι αναγκάζονται να γυρίσουν πίσω καθώς ο δρόμος είναι αδιέξοδος. Παίρνω τηλέφωνο φίλους στο Πευκώνα, έχουν εγκαταλείψει τα σπίτια τους κι έχουν κατέβει στο λιμάνι… «Φύγετε» μας λένε…
Είναι κάπου 6 και μισή. Ο αέρας, σύμμαχός μας φυσά κόντρα στη φωτιά αλλά ο πανικός στη γειτονιά ανεβαίνει… Οι γείτονες φεύγουν, οι φλόγες ορατές στα 500 μέτρα καίνε τα δέντρα στις αυλές τους… πρέπει να φύγουμε πριν εγκλωβιστούμε στο αδιέξοδο.
Φεύγουμε στις επτά… όλη η γειτονιά εκκενώνεται… Εμείς δε φεύγουμε μακριά, μένουμε στην Ειρήνης όπου η συμβολή της με τη Λεωφόρο Φλέμινγκ. Οι πιο κοντινοί γειτόνοι μας είναι εκεί έχουν κατέβει απ’ τις πολυκατοικίες… άλλοι ρίχνουν νερό απ’ τα μπαλκόνια της πολυκατοικίας στον αρχαιολογικό χώρο με τον οποίο έχουμε μεσοτοιχία κι εμείς… Ρωτάμε αν η φωτιά απειλεί το σπίτι μας…
Η ατμόσφαιρα είναι εξαιρετικά καθαρή στο σημείο που βρισκόμαστε λόγω του ανέμου… Όμως πύρινες μπάλες κλαδιών απ’ τα δέντρα που καίγονται πέφτουν στα γεμάτα ξερόχορτα οικόπεδα που παίρνουν φωτιά λίγο πιο πάνω απ’ την Αραπάκη. Ο Βαγγέλης ο Λίγκος, ο Δημήτρης Λουκόπουλος κ.α. γείτονες σβήνουν τις εστίες πριν επεκταθεί η φωτιά.
Η αγωνία δε μας αφήνει να ησυχάσουμε… ο αέρας έχει κάπως κοπάσει… μπαίνουμε στο αυτοκίνητο, ανηφορίζουμε την Αραπάκη να δούμε πως είναι τα πράγματα στη γειτονιά και το σπίτι μας. Όλα καλά εκεί αλλά…
Φωτιά έχει εκδηλωθεί στο κάτω μέρος της Αραπάκη στη συμβολή της με τη Δημοκρατίας. Θεέ και Κύριε! Φωτιά στο πιο κεντρικό σημείο της Ραφήνας κι ούτε μια πυροσβεστική… Τίποτα…
Πλησιάζουμε… Ο Δημήτρης ο Τσαλιαγκός εθελοντής πυροσβέστης παρών στο σημείο όπου κι η κατοικία του και πολλοί γείτονες προσπαθούν να σβήσουν τα ξερόχορτα στο οικόπεδο και τα δέντρα των παρακείμενων σπιτιών… αλλά τα πεύκα στο λοφάκι επί της Δημοκρατίας καίγονται. Έχει σημάνει συναγερμός…επιτέλους μια ιδιωτική υδροφόρα έρχεται… τα κατάφεραν… εν τω μεταξύ ο αέρας έπεσε κι ο κίνδυνος εξουδετερώθηκε…
