Γράφει η Βάσια Καλαφάτη*
Σε κάθε γλώσσα του κόσμου, σε κάθε γωνιά της γης, η λέξη «πατέρας» είναι από τις πρώτες που αρθρώνει το ανθρώπινο στόμα. Ο ανθρωπολόγος το ξέρει καλά: ο πατέρας είναι ο κρίκος της συνέχειας, εκείνος που δίνει το όνομα, που παραδίδει τη μνήμη της γενιάς, που στέκεται στο κατώφλι ανάμεσα σε αυτούς που έφυγαν και σε αυτούς που έρχονται. Δεν είναι απλώς ένα πρόσωπο· είναι μια γέφυρα.
Ο ψυχολόγος θα προσθέσει κάτι πιο μύχιο: ο πατέρας είναι η πρώτη φωνή ασφάλειας που γίνεται, αργότερα, η εσωτερική μας φωνή. Τον κουβαλάμε μέσα μας ακόμη κι όταν σωπαίνει, ακόμη κι όταν λείπει. Στον τρόπο που στεκόμαστε όρθιοι, στο πώς αντέχουμε, στο πώς αγαπάμε — κάπου εκεί κρύβεται το αποτύπωμά του.
Και ο κοινωνιολόγος;
Θα μιλήσει για τους πατέρες που αγάπησαν με πράξεις κι όχι με λόγια. Για τα χέρια που δούλεψαν σιωπηλά, για τους ώμους που σήκωσαν βάρη χωρίς παράπονο, για μια ολόκληρη γενιά που έδωσε τα πάντα και ζήτησε ελάχιστα.
Κι όμως, πέρα από τις θεωρίες και τους ορισμούς, υπάρχει ο δικός μου πατέρας. Ο άνθρωπος που η αγάπη του δεν χρειάστηκε ποτέ να ονομαστεί για να υπάρξει. Που μου έμαθε, χωρίς να το ξέρει, ότι η τρυφερότητα κι η δύναμη μπορούν να κατοικούν στο ίδιο βλέμμα.
Την ημέρα που γιορτάζουμε όλους τους πατέρες της γης, εγώ γιορτάζω εκείνον. Και του λέω, απλά: σ’ ευχαριστώ που υπήρξες ο πρώτος μου κόσμος.
*Η Βάσια Καλαφάτη είναι
Πολιτική επιστήμων Πρόεδρος της ΑΜΚΕ «Γνώση εν Πράξει»
