Στο ναδίρ για άλλη μια φορά βρίσκονται οι σχέσεις του δήμου Ραφήνας-Πικερμίου με τον Ο.Λ.Ρ. παρά τις φωνές των ψυχραιμότερων που επισημαίνουν ότι πρέπει να βρεθεί τρόπος συνεννόησης μεταξύ των δύο πλευρών. Κάτι που φαντάζει αδύνατον καθώς η μεν διοίκηση του λιμένος αποφασίζει αύξηση των ακτοπλοϊκών γραμμών χωρίς όπως λέγεται να συνδιαλεγεί με τη δημοτική αρχή, η δε δημοτική αρχή αποφασίζει ερήμην του λιμένος να δυσκολέψει όσο περισσότερο μπορεί την διέξοδο των αυτοκινήτων από και προς το λιμάνι.
Κι επειδή όταν παλεύουν τα βουβάλια στο βάλτο την πληρώνουν τα βατράχια, εν προκειμένω οι κάτοικοι, που πνίγονται στον απέραντο βάλτο του κυκλοφοριακού που τους ταλαιπωρεί ολοένα και πιο πολύ, καθώς δεν υπάρχει μέχρι σήμερα βούληση διάνοιξης της Λεωφ. Φλέμινγκμ με ανάλογη σηματοδότηση και πεζοδρόμια, χωρίς να συνυπολογιστεί ότι το κέντρο της Ραφήνας έχει μετατραπεί σ’ ένα απέραντο πάρκινγκ.
Αντί λοιπόν οι δύο φορείς να έλθουν σε συνεννόηση και να πιέσουν από κοινού προς την κατεύθυνση αποσυμφόρησης της πόλης τους αρμόδιους φορείς, ενεργούν αμφότεροι εις βάρος της τοπικής κοινωνίας που ασφυκτιά.
Στη χθεσινή συνεδρίαση του δημοτικού συμβουλίου Ρ-Π η διαφορά αυτή αναδύθηκε κατά τη διάρκεια συζήτησης του θέματος λήψης απόφασης περί ορισμού της κυκλοφορίας των οχημάτων επί των οδών Αραφηνίδων Αλών και Βασιλέως Παύλου στην πόλη της Ραφήνας. Θέμα το οποίο πέρασε κατά πλειοψηφία, προβλέποντας τη πεζοδρόμηση μέρους της Αραφηνιδών Αλών που περνά μπροστά στη κεντρική πλατεία μέχρι την οδό Β. Παύλου κάθε κυριακάτικο απόγευμα, κόβοντας έτσι τη διέλευση όχι μόνο των ολίγων αυτοκινήτων ταξιδιωτών που έβρισκαν έξοδο από κει, αλλά το σπουδαιότερο των ντόπιων που εξυπηρετούντο να πάνε σπίτια τους αποφεύγοντας το μποτιλιάρισμα της Ευβοϊκού και της Φλέμιγκ.
Η όλη κατάσταση θυμίζει μεθόδους Κεχαγιόγλου, τα πέτρινα χρόνια έντονων κινητοποιήσεων εναντίον της αύξησης του λιμένος που παρά ταύτα γιγαντώθηκε, με τις οδικές αρτηρίες της πόλης να παραμένουν ως είχαν παλαιόθεν, με τη δυσάρεστη σημερινή κατάσταση. Μόνη ελπίδα να επικρατήσει επιτέλους λογική, ώστε να βρεθεί η χρυσή τομή, ώστε λιμάνι και πόλη να συνυπάρξουν αρμονικά και το λιμάνι να γίνει φορέας ανάπτυξης όπως σε όλες τις πόλεις που φιλοξενούν μεγάλα λιμάνια.
