Γράφει ο Βαγγέλης Ιωάννου*
Ένας παραλιακός πεζόδρομος μπορεί να αλλάξει την καθημερινότητα μιας πόλης. Η Νέα Μάκρη το απέδειξε εδώ και χρόνια. Η Ραφήνα γιατί όχι;
Υπάρχουν φορές που δεν χρειάζεται να κοιτάζεις μακριά για να βρεις μια καλή ιδέα. Αρκεί να κοιτάξεις λίγο πιο δίπλα. Όποιος έχει περπατήσει έστω και μία φορά στον παραλιακό πεζόδρομο της Νέας Μάκρης καταλαβαίνει αμέσως γιατί μιλάμε. Ένα έργο που ξεκινά από το λιμανάκι της πόλης και συνεχίζει κατά μήκος της παραλίας μέχρι σχεδόν τον Μαραθώνα, προσφέροντας έναν δημόσιο χώρο που χρησιμοποιούν καθημερινά χιλιάδες άνθρωποι.
- Άλλοι τρέχουν.
- Άλλοι περπατούν.
- Άλλοι κάνουν ποδήλατο.
- Γονείς με καρότσια.
- Παιδιά με πατίνια.
- Ηλικιωμένοι που απολαμβάνουν τη βόλτα τους δίπλα στη θάλασσα.
- Άνθρωποι που βγάζουν βόλτα τον σκύλο τους.
Μια ολόκληρη κοινωνία που χρησιμοποιεί έναν χώρο φτιαγμένο για τους ανθρώπους και όχι για τα αυτοκίνητα.
Και το πιο σημαντικό;
- Δεν πρόκειται για κάποιο φαραωνικό έργο.
- Δεν είναι ένα έργο εκατοντάδων εκατομμυρίων.
- Είναι μια διαφορετική φιλοσοφία για το πώς αντιλαμβάνεσαι τον δημόσιο χώρο.
- Κάθε φορά που περπατώ εκεί, δεν μπορώ να μη σκέφτομαι τη Ραφήνα.
- Μια πόλη που επίσης ακουμπά στη θάλασσα.
- Μια πόλη με μοναδική ακτογραμμή.
- Μια πόλη που όμως παραμένει εγκλωβισμένη ανάμεσα σε δρόμους, αυτοκίνητα και αποσπασματικές παρεμβάσεις.
Και τότε γεννιέται αυθόρμητα ένα ερώτημα:
Θα μπορούσε κάποτε η Ραφήνα να αποκτήσει έναν αντίστοιχο παραλιακό άξονα περιπάτου και ποδηλάτου;
Φανταστείτε για λίγο μια διαδρομή που να ξεκινά από το λιμάνι της Ραφήνας.
- Να περνά από το Κόκκινο Λιμανάκι.
- Να συνεχίζει κατά μήκος της ακτογραμμής.
- Να ενώνει γειτονιές, παραλίες και δημόσιους χώρους.
Και κάποια στιγμή να φτάνει μέχρι τον Άγιο Νικόλαο στην Αρτέμιδα.
- Μια διαδρομή για περπάτημα.
- Για τρέξιμο.
- Για ποδήλατο.
- Για οικογένειες.
- Για τουρισμό.
- Για ποιότητα ζωής.
Ξέρω. Κάποιοι θα πουν ότι είναι δύσκολο. Ότι υπάρχουν εμπόδια. Ότι υπάρχουν ιδιοκτησίες, μελέτες, χρηματοδοτήσεις και δεκάδες προβλήματα. Πιθανότατα έχουν δίκιο. Αλλά κάποτε δύσκολος ήταν και ο πεζόδρομος της Νέας Μάκρης. Κάποτε ήταν απλώς μια ιδέα. Σήμερα είναι ένα από τα πιο ζωντανά κομμάτια της πόλης. Και ίσως αυτό να είναι το μεγαλύτερο μάθημα.
Οι πόλεις δεν αλλάζουν όταν συζητούν μόνο τα προβλήματά τους. Αλλά όταν αρχίζουν να οραματίζονται το μέλλον τους. Και αν με ρωτάτε, ένας παραλιακός πεζόδρομος που θα ενώνει τη Ραφήνα με την Αρτέμιδα δεν είναι απλώς ένα έργο. Είναι μια ιδέα που αξίζει, επιτέλους, να μπει στο τραπέζι.
*O Βαγγέλης Ιωάννου είναι δημοσιογράφος, μέλος της Ένωσης Συντακτών
