Οι εορτές πέρασαν κι ο χριστουγεννιάτικος στολισμός αποκαθηλώνεται στη Ραφήνα, οπότε μπορούμε να σχολιάσουμε το γεγονός της απουσίας του εορταζόμενου Χριστού, δηλαδή της ταπεινής Φάτνης με τον νεογέννητο Χριστό, που ίσως πέρασε απαρατήρητο, όπως τόσα και τόσα που σιγά-σιγά απαλλοτριώνουν τα πιστεύω μας.
Λίγα μόλις χρόνια πριν δεν νοείτο χριστουγεννιάτικος στολισμός σε οποιαδήποτε πλατεία Δήμου, χωρίς την ύπαρξη Φάτνης. Κάπως έτσι θυμόμαστε τα Χριστούγεννα, με πρωταγωνιστή πάντα τον εορτάζοντα την γέννησή του Χριστό. Τα τελευταία χρόνια ωστόσο γιορτάζουμε τα Χριστούγεννα με φανταχτερά στολίδια και παντοειδή παιχνίδια, χωρίς πουθενά να φαίνεται ο εορτάζων, ο νεογέννητος Χριστός μας. Ελάχιστοι πλέον θυμούνται να τιμήσουν τον εορταζόμενο, νεογέννητο Χριστό.
Εξαίρεση το Πικέρμι όπου η όμορφα στημένη Φάτνη παραμένει ακόμα στην πλατεία του εμπορικού κέντρου, τιμώντας καθώς πρέπει τα Χριστούγεννα και αψηφώντας περιστατικά κλοπής των ομοιωμάτων της Αγίας οικογένειας, των βοσκών, των ζώων, ακόμα και του μικρού Χριστού, όπως συνέβαινε παλιότερα. Στην Ραφήνα αν και ο στολισμός όπως λέγεται κέρδισε εύσημα, δεν βρέθηκε ούτε μια γωνίτσα για να φιλοξενήσει μια φάτνη!
Εορτάσαμε λοιπόν τα Χριστούγεννα, με μπλε ουρανούς, χριστουγεννιάτικο χωριό, στολισμένα δέντρα και καραβάκια, Άη Βασίληδες, χωρίς όμως την παρουσία του εορταζόμενου νεογέννητου Χριστού στην ταπεινή φάτνη του…
Αυτό σημαίνει παγκοσμιοποίηση; Δεν νομίζω! Απλά επειδή σε ευρωπαϊκές πρωτεύουσες γιόρτασαν τα Χριστούγεννα με παρόντα τον νεογέννητο Χριστό. Τόσο απαλλοτριώθηκε το θρησκευτικό αίσθημα στην πατρίδα μας, ώστε ξεχνάμε να παρουσιάσουμε τον εορταζόμενο Χριστό, ανάμεσα στους χλιδάτους χριστουγεννιάτικους δήθεν στολισμούς ή συμβαίνει κάτι άλλο που ούτε να σκεφτούμε θέλουμε;
Ας ευχηθούμε ότι του χρόνου στον Χριστουγεννιάτικο στολισμό της Ραφήνας πρωταγωνιστής θα είναι ο εορταζόμενος, δηλαδή ο νεογέννητος Χριστός.
