Σάββατο πρωί και αποφασίζω να επισκεφθώ και να ανακαλύψω τον Μαραθώνα, μια περιοχή που όπως αποδείχτηκε έκρυβε πολλές εκπλήξεις. Ξεκινώ με το αυτοκίνητο από τη Λεωφόρο Μαραθώνος, η Λεωφόρος που διασχίζει ως το Καλλιμάρμαρο τον Κλασσικό Μαραθώνιο, εκεί που κάθε μαραθωνοδρόμος ονειρεύεται να τρέξει και να τερματίσει. Αφού περάσω το Πικέρμι , με τις πινακίδες που επισημαίνουν σε ποιό ύψος της διαδρομής βρίσκομαι, μπαίνω προς Νέα Μάκρη.
Ανάμεσα στη Λεωφόρο ευτυχώς ακόμη, έχουν παραμείνει πεύκα που κάνουν τη διαδρομή, σαν να βρίσκεσαι στην εξοχή. Στο αριστερό μου χέρι ο Ν. Βουτζάς με τις βίλες και τη θέα στη θάλασσα και στο δεξί μου λίγο μετά, το Μάτι με τα ξενοδοχεία, το παλιό σινεμά και το μπαλκόνι του Φάρου, ο Άγιος Ανδρέας.
Στρίβω δεξιά και ανάμεσα σε παλιά εξοχικά, με μεγάλους κήπους και πολλά πεύκα, λίγο μετά βλέπω τις ιστορικές κατασκηνώσεις του Δήμου Αθηναίων και της Αεροπορίας, πευκόφυτες σε κάθε τους σημείο. Χάνομαι στις μικρές πλατείες και φθάνω στο εκκλησάκι του Αγίου Ανδρέα, μπροστά από την ομώνυμη παραλία, με το νυχτερινό μαγαζί δίπλα, που πολλοί από εμάς έχουμε πιεί ποτό παλαιότερα.
Ακολουθώ τον δρόμο παράλληλα με τη θάλασσα και τη Λεωφόρο Μαραθώνος, τη Λεωφόρο Ποσειδώνος με προορισμό το Ζούμπερι. Εκεί που κάθε καλοκαίρι τα beach bar La Costa και Divers με την αμμώδη τους παραλία, μαζεύουν πλήθος για κολύμπι.
Κατευθύνομαι παραλιακά προς το λιμάνι της Νέας Μάκρης, που στο δεξί μου χέρι έχω τη θάλασσα και το λιμανάκι με τις βάρκες και λίγο μετά την παραλιακή διαδρομή που πλήθος κόσμου απολαμβάνουν τον φθινοπωρινό τους περίπατο, ενώ απέναντι βρίσκονται τα καφέ, το μεγάλο ξενοδοχείο και οι ψαροταβέρνες της πόλης.
Συνεχίζω παραλιακά, αφήνοντας την πολύβουη Λεωφ. Μαραθώνος με τα μαγαζιά και πιο πέρα τον επιβλητικό Ι. Ναό του Αγίου Κωνσταντίνου και Ελένης και φθάνω ως το εκκλησάκι της Αγίας Κυριακής στην άκρη του δρόμου, δίπλα στην παραλία και το πράσινο. Κατεβαίνω στη Μπρεξίζα και στο Μικρό Έλος για να περπατήσω ανάμεσα στις καλαμιές και τα χόρτα για να δω από μακριά, μιας και ο χώρος δυστυχώς ήταν κλειστός, τα αντίγραφα αγάλματα (τα αυθεντικά βρίσκονται στο Μουσείο Μαραθώνα), τον Όσιρι και την Ίσιδα, του Ιερού των Αιγυπτίων Θεών που ίδρυσε ο Ηρώδης ο Αττικός.
Φεύγω για τη Λ. Μαραθώνος και κατευθύνομαι αριστερά προς το αρχαιολογικό Μουσείο στην οδό Πλαταιών, αφού λίγο πιο δίπλα βρίσκεται ο Τύμβος των Πλαταιών πολεμιστών. Χωρίς να έχει κόσμο, εντυπωσιάζομαι από τα ευρήματα των ανασκαφών από το Βρανά και το Πρωτοελλαδικό Νεκροταφείο στο Τσέπι, καθώς και τη μαρμάρινη σφίγγα και τις αιγυπτιακές θεότητες που βρέθηκαν στη Μπρεξίζα.
Ακόμη τα εκθέματα από τη Μάχη του Μαραθώνα, από τις μεγαλύτερες στην Ιστορία, όπως το τμήμα του Τροπαίου της Νίκης, αποτελούν μοναδικά στοιχεία της μεγάλης Ιστορίας του Μαραθώνα.
Φεύγω προς τη Λεωφόρο και λίγο πριν, συναντώ το Πρωτοελλαδικό Νεκροταφείο, με το μεγάλο σκέπαστρο. Αμέσως μετά πάω για τον Τύμβο, ένας χώρος με ιδιαίτερη ενέργεια, αφού εκεί κείτονται τα οστά 192 Αθηναίων, εκ των Μαραθωνομάχων, από τη Μάχη του 490 π.Χ. εναντίον των Περσών, υπό την καθοδήγηση του Μιλτιάδη.
Ο Τύμβος λιτός, ανάμεσα στις ελιές, η Ιστορία βαριά. Μετά τον περίπατο στην Ιστορία, πάω προς τον Σχοινιά κατά μήκος της Λ. Ποσειδώνος, με τις πανέμορφες παραλίες, το Καράβι, τη Γαλάζια Ακτή, το camping και το ολυμπιακό κωπηλατοδρόμιο με το εθνικό πάρκο.
Λίγο πιο μέσα, ανάμεσα στον απέραντο μαραθωνίτικο κάμπο, συναντώ το εκκλησάκι με την Παναγία τη Μεσοσπορίτισσα και στο βάθος αντικρίζω το δεκάμετρο σε ύψος αντίγραφο από το Τρόπαιο της Μάχης του Μαραθώνα, στο σημείο που τάφηκαν ομαδικά οι νεκροί Πέρσες (μέρος του αυθεντικού βρίσκεται στο αρχαιολογικό Μουσείο του Μαραθώνα).
Φεύγω για το χωριό του Μαραθώνα που στην είσοδό του έχει το Στάδιο, εκεί που ξεκινάει ο Μαραθώνιος και πάω προς τη Λίμνη Μαραθώνα, περνώντας από πολλές ταβέρνες. Το τοπίο μαγευτικό, εκεί που κάποτε γυρίζονταν ταινίες, με Βουγιουκλάκη και Παπαμιχαήλ, εκεί που πίνει νερό όλη η Αθήνα.
Το φράγμα και στο βάθος τα κτίριά του. Από τη μια μεριά το νερό και από την άλλη το φαράγγι, με το αντίγραφο του αρχαίου Ναού ακριβώς από κάτω. Με αυτές τις εικόνες φεύγω πίσω για το χωριό, με την πλατεία και την εκκλησία, τα παλιά σπίτια, τα καφενεία, όπως τον έφηβο και το παλιό δημοτικό σχολείο να έχει γίνει σήμερα το Μουσείο Μαραθωνίου Δρόμου, εκεί όπου υπάρχουν σημαντικά αντικείμενα για τους Ολυμπιακούς Αγώνες και τον Μαραθώνιο, έπαθλα, αφίσες και ότι άλλο μπορείς να φανταστείς.
Παίρνω το δρόμο της επιστροφής κρατώντας εικόνες από έναν Μαραθώνα που ότι και να γίνει, θα κουβαλά πάντα την Ιστορία του, που είναι γνωστή στα πέρατα του κόσμου.
*Ο Νεκτάριος Καλαντζής είναι Οικονομολόγος, Κοινωνιολόγος, Δημοτικός Σύμβουλος του Δήμου Παλλήνης
