Πώς να το κάνουμε αγαπητοί συνέλληνες, έτυχε να γεννηθούμε σε μια χώρα όπου το ¨δήθεν¨ και το ¨τάχα¨ κυριαρχούν σε κάθε έκφανση του βίου μας.
Είμαστε ¨δήθεν¨ πατριώτες, αφού αφήσαμε την τύχη της πατρίδας στα χέρια ξένων δανειστών, που ρουφούν το αίμα μας μέχρι να μη μείνει σταλιά στο αφυδατωμένο κορμί μας.
Είμαστε ¨δήθεν¨ διαμαρτυρόμενοι αφού διαμαρτυρόμαστε επί παντός επιστητού, χωρίς ουσιαστική τοποθέτηση στα αιτήματά μας. Διαμαρτυρόμαστε για το παραφορτωμένο τραπέζι, στο οποίο χλαπακίζαμε για 10ετίες κοροϊδεύοντας το δημόσιο αποκρύπτοντας τις οφειλές μας, όταν ξαφνικά χάνεται από μπροστά μας. Διαμαρτυρόμαστε για όλα τα έργα υποδομής συλλήβδην, χωρίς να υπολογίζουμε το κόστος μιας ανούσιας άρνησης. Αρνούμεθα εκεί, που οι λαοί του σύγχρονου κόσμου έχουν λύσει το πρόβλημα, αλλά εμείς βλέπουμε φαντάσματα εκεί που δεν πρέπει, εμποδίζοντας απλά τη χώρα μας να εκσυγχρονιστεί.
Είμαστε ¨δήθεν¨ θιγόμενοι απ’ την πολιτική και τους πολιτικούς, που εμείς αναδείξαμε σε τύραννους της ζωής μας. Θιγόμαστε επειδή οι αρεστοί αιρετοί μας δεν ανταποκρίνονται στις προσδοκίες μας. Θιγόμαστε γιατί μας ξεγέλασαν, λέγοντας άλλα προεκλογικά και άλλα μόλις κάθισαν στο θρόνο της εξουσίας, χωρίς όμως να σκεπτόμαστε το γενικό καλό αλλά μόνο το ατομικό μας συμφέρον.
Είμαστε ¨δήθεν¨ επικριτές των ΜΜΕ όταν επιλέγουμε τη μετριότητα, έναντι της σοβαρότητας. Όταν επιλέγουμε το κουτσομπολιό έναντι της σωστής ενημέρωσης, όταν αρεσκόμαστε στα χαζά σήριαλ, όταν αντιπαλεύουμε μεταξύ μας τα δίκαια ή άδικα αιτήματα κάθε μορφής, επειδή έτσι μας επιβάλλεται.
Είμαστε ¨δήθεν¨ αθώοι, όταν φταίμε για ότι μας συμβαίνει, αφού δεν έχουμε το θάρρος να παραδεχτούμε ακόμα και το παραμικρό λάθος μας, αφήνοντας κατά μέρος αυτά που νομίζαμε ότι μας ανήκαν και τα χάσαμε.
Είμαστε ¨δήθεν¨ ενημερωμένοι για όλα, χωρίς να έχουμε κάνει ενδοσκόπηση στα όσα υποστηρίζουμε, αποκηρύσσοντας οτιδήποτε, ακόμα και καλό, πάει να γίνει. Επιβραβεύουμε εν τούτοις επίορκους πολιτικούς και κρατικούς λειτουργούς, ανίκανους διαχειριστές του δημόσιου πλούτου, αρκεί να είμαστε βολεμένοι οι ίδιοι.
Είμαστε ¨τάχα¨ έξυπνοι που έχουν λύση για όλα, χωρίς πρόγραμμα, χωρίς προδιαγραφές, χωρίς να αγγίζουμε την ουσία του προβλήματος.
Είμαστε ¨τάχα¨ αντιρατσιστές, αν και το πρόβλημα με τους παράνομους μετανάστες, έχει κτυπήσει κόκκινο, ακόμα και με τζιχαντιστές που πέρασαν απ’ τη χώρα μας για να αιματοκυλήσουν το Παρίσι.
Είμαστε ¨τάχα¨ ξερόλες, όταν όμως μας ζητούν τη γνώση μας αρνούμεθα να την δώσουμε ή δίνουμε αυτή που μας βολεύει προσωπικά.
Είμαστε ¨τάχα¨ βολεμένοι απόμαχοι της εργασίας, όταν μετά από πολλά χρόνια σκληρής και έντιμης δουλειάς, κατορθώσαμε να φτιάξουμε ένα άλφα επίπεδο ζωής, που τώρα καλούμαστε να το εγκαταλείψουμε με το γερό μαχαίρι που επέβαλλαν οι κυβερνώντες στη σύνταξη, το υπέρτατο αγαθό γι’ αυτόν που δεν έκλεψε από κανέναν. Που πλήρωνε ανελλιπώς τα ασφαλιστικά ταμεία. Που δεν κορόιδεψε κανέναν, παρά μόνο ίσως – μετά τα όσα του συμβαίνουν – τον εαυτό του, που πίστεψε ότι του αξίζει να τελειώσει τη ζωή του περήφανα.
Τελικά στη ζωή μας επικρατεί το ελαφρύ. Το ¨δήθεν¨ και το ¨τάχα¨. Στις διάφορες ιστοσελίδες, πολύ περισσότερο στα blogs, υπάρχουν ανώνυμες αναρτήσεις, πολλές εμπνευσμένες και χιουμοριστικές τόσο που μπορούν να ανακουφίσουν ένα μυαλό πιεσμένο απ’ τα σοβαρά προβλήματα και τη λύση γόρδιων δεσμών, οι περισσότερες όμως κακοήθεις και κατακριτέες που κανείς δεν θα τις έκανε επώνυμα.
Ερώτηση: Γιατί οι εμπνευσμένοι ανώνυμοι δεν γίνονται επώνυμοι; Με την ανωνυμία θ’ ανοίξει το παράθυρο στο μέλλον; Γιατί τσουβαλιάζονται με τους κακοήθεις ανώνυμους;
Απομένει να δούμε πότε θα συνειδητοποιήσουμε ότι το ¨δήθεν¨ και το ¨τάχα¨ δεν οδηγεί πουθενά. Απομένει να σκεφτούμε σοβαρά πως θα ξεφύγουμε το συντομότερο απ’ τον δύσκολο Γολγοθά, που είμαστε υποχρεωμένοι να ανέβουμε, αλλάζοντας επιτέλους τις κακές μας συνήθειες.
Τότε και μόνο τότε, θα μπορέσουμε ν’ αποτινάξουμε το ζυγό και ν’ ανοίξουμε επιτέλους παράθυρο σ’ ένα καλύτερο μέλλον.
