Έφτασε και το μαντάτο το άσχημο. Ο Θανάσης Γιακουβάκης έφυγε να συναντήσει την Τασούλα του. Από τους Ραφηνιώτες που συμπάθησα περισσότερο και οι λόγοι ήταν πολλοί.
Πρώτα πρώτα γιατί ήταν από αυτούς που βάλαν λιθαράκι να στηθεί η ομάδα μπάσκετ του χωριού στα πρώιμα χρόνια. Προς τα τέλη της χούντας ο Θανάσης έβαζε στο κιτρινομουσταρδί TOYOTA; του, 10 με15 παιδιά για να πάμε στο Φ.Ω.Σ, στο golden, στην Αγια και όπου αλλού για προπόνηση η φιλικά.
Μετά ο ήρεμος και διαλεκτικός χαρακτήρας του. Πολλές φορές τα κατοπινά χρόνια βρεθήκαμε δίπλα αλλά τις περισσότερες παραδίπλα. Όταν ήταν η ώρα του πέλεκυ με τον Θανάση απέναντι ημέρευα. Θες ο σεβασμός στην ηλικία; Θες η καλοσύνη του (μάλλον αυτό), θες η στάση του για το μπάσκετ; Το άσβεστο χαμόγελο; Πολλά.
Στερνή φορά τα είπαμε προ 2μηνου στο ταχυδρομείο Ραφήνας! Είχα το 147 και καμιά 50αρια μπροστά μου! Πήχτρα! Ήταν ο Λοίζος, η Μαίρη, ο Κοσμάς, ο Χρήστος, ο γιος του Γιάννη και άλλοι που δεν θυμάμαι.
Κάποια 40αρα έσκασε στην αναμονή και απασφάλισε με την γνωστή κατινιά ( εεε, βάλτε έναν υπάλληλο δεν ντρέπεστε!) Σύνολο υπάλληλων 2!!
Μπουμμμμ και του λόγου μου (σιγά μην δεν έσκαγα) άρχισα να ξερνάω για το ΠΑΣΟΚ, την ΝΔ και τον ΣΥΡΙΖΑ. Να τους ξαναψηφίσετε της αντιζύγισα αλλά και σε όλους αφού η κυρία, τουλάχιστον ψηφοφόρος κάποιας εκ των μεγάλων παρατάξεων όπου φύγει φύγει. Ο Κοσμάς ο Σάγκαινος μόνο είπε «δώστα Σπύρο!»
Μερικά χαμογελάκια και πολλοί με απορία. Κάποιος άγνωστος σε μένα κύριος, ρώτησε τον Θανάση ποιος είμαι και ο Θανάσης προφανώς του έδωσε τις συστάσεις.
Φεύγοντας τον χαιρέτισα με αγάπη και μου είπε: «είσαι στο νησί ε; Ούτε εκεί έσβησε η φλόγα;»
Δεν έσβησε καλέ μας Θανάση αλλά έπεσε… Καλό σου ταξίδι…
