Συντάκτης: Παύλος Ροδίτης
Η Συνθήκη του Λονδίνου του 1827 αποτελεί μία από τις πιο καθοριστικές πράξεις που συνέβαλαν στην ανεξαρτησία της Ελλάδας. Η Ελλάδα από το 1821 βρισκόταν σε επανάσταση κατά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Μέχρι το 1827 η κατάσταση είχε γίνει πολύπλοκη:
-
Η Οθωμανική Αυτοκρατορία, με τη βοήθεια της Αιγύπτου υπό τον Ιμπραήμ Πασά, είχε σημειώσει σημαντικά πλήγματα.
-
Η κοινή γνώμη στην Ευρώπη, επηρεασμένη από το φιλελληνικό κίνημα, πίεζε τις κυβερνήσεις.
-
Η Ρωσία, η Βρετανία και η Γαλλία επιθυμούσαν να ελέγξουν την έκβαση της κατάστασης. Υπέρ των δικών τους γεωπολιτικών συμφερόντων.
Η συνθήκη υπογράφηκε στο Λονδίνο στις 6 Ιουλίου 1827. Από τους εκπροσώπους των τριών Μεγάλων Δυνάμεων:
-
Μεγάλη Βρετανία (Τζορτζ Κάνιγκ)
-
Γαλλία (Jules de Polignac)
-
Ρωσία (Κόμης Λίεβεν)
Κύριοι Όροι της Συνθήκης
-
Αναγνώριση Αυτονομίας: Οι τρεις δυνάμεις πρότειναν την ίδρυση ενός αυτόνομου ελληνικού κράτους. Υποτελούς όμως στον Σουλτάνο, με δική του κυβέρνηση και φορολογικό σύστημα.
-
Κατάπαυση των Εχθροπραξιών: Οι Οθωμανοί και οι Έλληνες καλούνταν να δεχτούν ανακωχή και διαμεσολάβηση.
-
Δυνατότητα Ένοπλης Παρέμβασης. Εφόσον οι όροι δεν γίνονταν αποδεκτοί.
Η Οθωμανική Πύλη αρνήθηκε να δεχτεί τους όρους. Αυτό οδήγησε τις Μεγάλες Δυνάμεις στη Ναυμαχία του Ναυαρίνου (20 Οκτωβρίου 1827). Οπου ο ενωμένος στόλος των Βρετανών, Γάλλων και Ρώσων κατέστρεψε σχεδόν ολοκληρωτικά τον οθωμανικό και αιγυπτιακό στόλο.
