Χτες 18 Σεπτεμβρίου παρακολουθήσαμε την υψηλού επιπέδου εορταστική εκδήλωση για την 70ετία των εγκαινίων του ναού της Παντοβασίλισσας Ραφήνας και τα προεόρτια της εορτής του Αγίου Χρυσοστόμου Σμύρνης. Οφείλουμε να αποδώσουμε τα εύσημα τόσο στον π. Δημήτριο Μπακόπουλο Σταυροφόρο Οικονόμο, του ναού, όσο και στο πολιτιστικό τμήμα του δήμου Ραφήνας-Πικερμίου κι όλους όσους συμμετείχαν στην πραγματοποίηση αυτής της εκδήλωσης.
Ιδιαίτερα να συγχαρούμε τους δύο ομιλητές, του κ. Κική Προέδρου Τριγλιανών Ραφήνας & Αντιπροέδρου της Ομοσπονδίας Προσφυγικών Σωματείων Ελλάδος με θέμα: «Απ’ την Τρίγλια στη φλεγόμενη Σμύρνη, απ’ το μαρτύριο του Αγίου Χρυσοστόμου Σμύρνης, στο χρέος μας σήμερα» και του κ. Αθανασίου Μπιλιανού, Δασκάλου του Κολλεγίου Αθηνών με θέμα «Μητροπολίτης Σμύρνης Χρυσόστομος, ένας σύγχρονος Ιεράρχης, Μάρτυρας & Διδάσκαλος της Εκκλησίας», για τις συγκλονιστικές ομιλίες τους.
Αποσπάσματα ομιλίας Γεωργίου Κική
Σήμερα δεν συγκεντρωθήκαμε εδώ για να θυμηθούμε απλώς ένα ιστορικό γεγονός. Συγκεντρωθήκαμε για να εκπληρώσουμε ένα χρέος.
Χρέος απέναντι στους ανθρώπους που έχασαν τη ζωή τους.
Χρέος απέναντι σε εκείνους που ξεριζώθηκαν.
Χρέος απέναντι στους προγόνους μας, που έφυγαν κυνηγημένοι από τις πατρογονικές τους εστίες και έφθασαν στην Ελλάδα κρατώντας στα χέρια τους ό,τι μπορούσαν να σώσουν και στην ψυχή τους έναν ολόκληρο κόσμο που είχε χαθεί.
Η ελληνική Πολιτεία, με τον Νόμο 2645 του 1998, καθιέρωσε τη 14η Σεπτεμβρίου ως «Ημέρα Εθνικής Μνήμης της Γενοκτονίας των Ελλήνων της Μικράς Ασίας από το Τουρκικό Κράτος»[…]
[…] Δεν επρόκειτο απλώς για την ήττα ενός στρατού ή για την κατάρρευση ενός πολιτικού και στρατιωτικού εγχειρήματος.
Ήταν η δραματική κατάληξη μιας μακράς περιόδου διωγμών, εκτοπισμών, καταναγκαστικής εργασίας, λεηλασιών και σφαγών εις βάρος όλων των χριστιανικών πληθυσμών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας […]
[…] Και στο τέλος ήρθε το 1922. Ήρθε η Σμύρνη.
Μια πόλη που υπήρξε για αιώνες ένα από τα λαμπρότερα κέντρα του Ελληνισμού, μετατράπηκε σε τόπο τρόμου, φωτιάς και θανάτου […]
[…] Και μέσα σε εκείνο το χάος υψώνεται μία μορφή που για εμάς τους Τριγλιανούς έχει ιδιαίτερη, σχεδόν οικογενειακή σημασία.
Ο Άγιος Χρυσόστομος Σμύρνης.
Ο δικός της αλλά και δικός μας Χρυσόστομος.
Ο Χρυσόστομος Καλαφάτης από την Τρίγλια της Βιθυνίας, για τον οποίο, ο επόμενος ομιλητής, ο εκπαιδευτικός κος Αθανάσιος Μπιλιανός θα αναφερθεί αναλυτικά […]
[…] Οι δικοί μας οι πρόγονοι – οι Τριγλιανοί – είχαν την τύχη να σωθούν εγκαίρως από την καταστροφή, χάρη στην καθοριστική συμβολή του συμπατριώτη μας εφοπλιστή καπετάν Φίλιππου Καβουνίδη, ο οποίος διέθεσε χρήμα και πλοία για τη μεταφορά τους. Η σύγχρονη ιστορία της Ραφήνας είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την εγκατάσταση αυτών των Τριγλιανών προσφύγων μετά το 1922 […]
[…] Σώθηκαν οι άνθρωποι. Δεν σώθηκε όμως η πατρίδα τους. Άφησαν πίσω έναν τόπο που για γενιές ολόκληρες αποκαλούσαν και αποκαλούν «σπίτι».
Και ήρθαν εδώ. Στη Ραφήνα.
Και ξανάρχισαν από το μηδέν […]
[…] Γι’ αυτό εμείς οι Τριγλιανοί της Ραφήνας, αλλά και όλοι οι Μικρασιάτες, δεν έχουμε το δικαίωμα να αντιμετωπίζουμε τη Μικρασιατική Καταστροφή σαν ένα κεφάλαιο ενός σχολικού βιβλίου.
Είναι η οικογενειακή μας ιστορία.
Είναι τα ονόματα των παππούδων μας.
Είναι οι εικόνες των εκκλησιών μας.
Είναι τα κειμήλια που φυλάσσουμε.
Είναι η ίδια η Ραφήνα που ζούμε σήμερα […]
[…] Και γι’ αυτό η μνήμη δεν μπορεί να σημαίνει λήθη στο όνομα μιας εύκολης «καλής γειτονίας».
Η αληθινή ειρήνη δεν φοβάται την ιστορική αλήθεια.
Δεν ζητούμε εκδίκηση.
Δεν μεταφέρουμε την ευθύνη των εγκλημάτων των κρατικών μηχανισμών και των δραστών του τότε, σε κάθε Τούρκο πολίτη του σήμερα.
Αλλά δεν δεχόμαστε και τη λήθη […]
[…] Και κυρίως δεν δεχόμαστε να διαγράφεται η ευθύνη του Τουρκικού Κράτους, όταν η ίδια η Ελληνική Δημοκρατία έχει θεσπίσει την ημέρα αυτή ακριβώς ως Ημέρα Εθνικής Μνήμης της Γενοκτονίας των Ελλήνων της Μικράς Ασίας από το Τουρκικό Κράτος.
Και η ιστορική μνήμη έχει αξία μόνον όταν μας κάνει πιο προσεκτικούς στο παρόν. Δεν θα κάνω το ιστορικό λάθος να εξισώσω τα εγκλήματα του 1922 με μια σημερινή διπλωματική ή γεωπολιτική αντιπαράθεση […]
[…] Θα πω όμως κάτι απλό:
Η ιστορία μάς διδάσκει ότι τα τετελεσμένα δεν πρέπει να αντιμετωπίζονται με αφέλεια.
Δεν τα λέμε αυτά για να καλλιεργήσουμε φόβο.
Τα λέμε γιατί ένας λαός που θυμάται την ιστορία του οφείλει να είναι νηφάλιος, ενωμένος και αποφασισμένος όταν τίθενται ζητήματα κυριαρχίας και κυριαρχικών δικαιωμάτων. […]
[…] Η ειρήνη χρειάζεται διάλογο. Αλλά ο διάλογος χρειάζεται σεβασμό στο Διεθνές Δίκαιο.
Η φιλία μεταξύ των λαών είναι πολύτιμη. Αλλά η φιλία δεν οικοδομείται πάνω στη λήθη, ούτε πάνω σε μονομερή τετελεσμένα […]
[…] Σε λίγο θα φύγουμε από αυτόν τον Ναό και θα επιστρέψουμε στην καθημερινότητά μας. Όμως πριν φύγουμε, ας κοιτάξουμε για μια στιγμή την Παντοβασίλισσα.
Ας θυμηθούμε εκείνη τη μάνα στην Τρίγλια. Την Καλλιόπη, να κρατά στην αγκαλιά της ένα παιδί τριών ετών. Να γονατίζει μπροστά στην Παναγία. Να το αφήνει μπροστά στην εικόνα. Και να ψιθυρίζει πως το παραδίδει στη Χάρη Της.
Κανείς εκείνη την ημέρα δεν μπορούσε να γνωρίζει ότι αυτό το παιδί θα γινόταν ένας από τους μεγάλους Ιεράρχες του Ελληνισμού.
Κανείς δεν μπορούσε να γνωρίζει ότι θα ερχόταν κάποτε η ώρα που θα μπορούσε να φύγει και Εκείνος θα επέλεγε να μείνει.
Κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί το μαρτύριό του.
Σήμερα όμως εμείς γνωρίζουμε.
Και γι’ αυτό έχουμε μεγαλύτερη ευθύνη.
Να θυμόμαστε.
Να μιλάμε στα παιδιά μας για την Τρίγλια.
Να τους μάθουμε ότι η μνήμη δεν είναι μίσος.
Η μνήμη είναι δικαιοσύνη απέναντι στους νεκρούς.
Ότι η ιστορική αλήθεια δεν εμποδίζει την ειρήνη αλλά τη θεμελιώνει.
Και ότι ένας λαός μπορεί να χάσει τα σπίτια του, τα χωριά του, ακόμη και την πατρίδα που γεννήθηκαν οι πρόγονοί του.
Υπάρχει όμως κάτι που κανείς δεν μπορεί να του αφαιρέσει, εάν ο ίδιος δεν το παραδώσει: τη μνήμη του […]
[…] Δεν ξεχνούμε.
Όχι από μίσος, αλλά από χρέος.
Όχι για να διαιωνίσουμε την έχθρα, αλλά για να μην επιτρέψουμε ποτέ ξανά στη λήθη να γίνει σύμμαχος της ιστορικής αδικίας.
