Τρισάγιο και πομπή προς το δρόμο της φωτιάς κάνουν κάτοικοι και πολίτες με αφορμή τη συμπλήρωση οκτώ ετών από την φονική πυρκαγιά στο Μάτι η οποία άφησε πίσω της 104 νεκρούς και εγκαυματίες.
Η αρχή των εκδηλώσεων έγινε στις 19:00 στον Ιερό Ναό Αγίου Ιωάννη Προδρόμου στο Νέο Βουτζά, εκεί όπου βρίσκεται το Μνημείο των Θυμάτων, με την τέλεση τρισάγιου και το προσκλητήριο των νεκρών. Στη συνέχεια οι παρευρισκόμενοι ξεκίνησαν να βαδίζουν μαζί, ακολουθώντας νοερά «τον δρόμο της φωτιάς» με κατεύθυνση προς το Μάτι.
Όπως υπογραμμίζει στην ανακοίνωσή του ο Σύλλογος Συγγενών Θανόντων και Εγκαυματιών, η επέτειος αυτή αποτελεί μια διαρκή υπενθύμιση της αξίας της ανθρώπινης ζωής και μια κοινή ευθύνη για την προάσπιση της αλήθειας και της λογοδοσίας. Το πρόγραμμα των εκδηλώσεων συνεχίστηκε με την κεντρική εκδήλωση και νέο τρισάγιο στον Ναυτικό Αθλητικό Όμιλο στο Μάτι (Ν.Α.Ο.ΜΑ.), ενώ μετά οι συμμετέχοντες μετέβησαν περπατώντας από την οδό Ποσειδώνος έως την Αργυρά Ακτή.
«Είναι μία πληγή που παραμένει ανοιχτή»
Πριν από την έναρξη του προσκλητηρίου των νεκρών, στο βήμα της εκδήλωσης ανέβηκε η πρόεδρος του Συλλόγου Συγγενών Θανόντων και Εγκαυματιών της 23ης Ιουλίου 2018, Κάλλι Αναγνώστου, απευθύνοντας έναν καθηλωτικό λόγο για το τραύμα που παραμένει ορθάνοιχτο οκτώ χρόνια μετά. Η κ. Αναγνώστου υπογράμμισε με έμφαση:
«Σας καλωσορίζουμε στις εκδηλώσεις μνήμης της 23ης Ιουλίου του 2018. Οχτώ χρόνια από τη μέρα που ο χρόνος σταμάτησε για εκατοντάδες ανθρώπους και η ζωή χωρίστηκε οριστικά σε ένα πριν και ένα μετά. Η σημερινή επέτειος δεν είναι μία ακόμα ημερομηνία στο ημερολόγιο. Είναι μία πληγή που παραμένει ανοιχτή. Μια πληγή με ονόματα, πρόσωπα, οικογένειες, αναμνήσεις και ζωές που άλλαξαν για πάντα. Και όλων ημών, που αναγκαστήκαμε να μάθουμε ξανά πώς να ζούμε με μία απώλεια που δεν αναπληρώνεται. Κάθε μία από αυτές τις ζωές είχε τη δική της μοναδική αξία. Δεν ήταν απλοί αριθμοί. Ήταν άνθρωποι με όνειρα, σχέδια, παιδιά, γονείς, φίλους, καθημερινότητα. Που είχαν δικαίωμα να επιστρέψουν στα σπίτια τους εκείνο το βράδυ. Που είχαν δικαίωμα στη ζωή, στην ασφάλεια και στην προστασία».
Στη συνέχεια της ομιλίας της, η πρόεδρος του Συλλόγου έθεσε το ζήτημα της μη απόδοσης δικαιοσύνης και της ανάγκης για πλήρη διαλεύκανση, ασκώντας έντονη κριτική για τον τρόπο που αντιμετωπίστηκε η τραγωδία σε θεσμικό επίπεδο. Όπως σημείωσε χαρακτηριστικά, από εκείνη την ημέρα μέχρι σήμερα γράφτηκαν χιλιάδες σελίδες από άρθρα, έρευνες, πορίσματα και δικαστικές αποφάσεις που καμώνονται ότι αποδίδουν τα γεγονότα και τις ευθύνες, όμως ακόμα και σήμερα η αλήθεια δεν έχει αποτυπωθεί όπως θα έπρεπε.
