Ε! λοιπόν τι θυμήθηκα τώρα! Προ ετών, όταν κανείς δεν μιλούσε για ανακύκλωση απορριμμάτων κι όλα τα συναφή, ο λαουτζίκος είχε συνηθίσει να επαναχρησιμοποιεί κάποιες συσκευασίες προϊόντων, είτε ως τάπερ, είτε ως βαζάκια για γλυκό του κουταλιού και μαρμελάδες, είτε δίνοντας πίσω τα μπουκάλια έναντι της επιστροφής του αντιτίμου που είχε ήδη προπληρώσει όταν αγόραζε το μπουκάλι με το περιεχόμενό του.
Τότε βέβαια και το χρήμα είχε περισσότερη αξία, όπως άλλωστε και σήμερα, και οι συσκευασίες μιας χρήσης δεν είχαν κατακλίσει την αγορά.
Τότε βέβαια οι νοικοκυρές έφτιαχναν σπιτικά γλυκά και δεν έπαιρναν τα έτοιμα πετώντας τα βαζάκια, ούτε αγόραζαν τάπερ μιας χρήσης, αλλά επαναχρησιμοποιούσαν τα κεσεδάκια διαφόρων προϊόντων σαν τάπερ. Αν ψάξετε στα ντουλάπια της κουζίνας των κάπως μεγαλύτερων νοικοκυρών θα βρείτε οπωσδήποτε μέσα υπόλοιπα αυτής της συνήθειας ξεχασμένα ή ίσως δύσκολα να τα αποχωριστεί όποια έχει εθιστεί να τα συγκεντρώνει. Ίσως σήμερα λόγω ανακύκλωσης να είναι ευκολότερο να τα πετάξει στον ειδικό κάδο.
Τότε βέβαια οι νοικοκύρηδες επέστρεφαν τα καφάσια με τα μπουκάλια των αναψυκτικών ή της μπύρας για να πάρουν πίσω τις λίγες δραχμές που είχαν προπληρώσει.
Τότε οι πιτσιρικάδες, αν δεν το έκαναν οι γονείς τους ή γενικά οι μεγαλύτεροι, μάζευαν όποια μπουκάλια έβρισκαν ξεχασμένα ή παραπεταμένα, τα επέστρεφαν στα καταστήματα, ώστε ακόμα και με τις λίγες δεκάρες που έπαιρναν, μπορούσαν να αγοράσουν ένα ζαχαρωτό ή ένα μολύβι ή κάτι χρήσιμο γι’ αυτούς τέλος πάντων.
Μας έφαγε όμως όλους ο επίπλαστος κόσμος του δανεικού χρήματος, οι συσκευασίες της μιας χρήσης και το ‘’σιγά μωρέ μην επιστρέψω το μπουκάλι για λίγες δεκάρες’’. Τότε βλέπετε έρρεε άφθονο το δανεικό χρήμα, μόνο που κανείς δεν σκεπτόταν ότι κάποτε θα ερχόταν η στιγμή να επιστραφούν τα δανεικά, αφού ποτέ δεν είναι αγύριστα.
Τότε ήταν που άρχισαν να σωρεύονται τόνοι τα σκουπίδια. Τόνοι τα άχρηστα, που στην ουσία δεν ήταν άχρηστα, αλλά επαναχρησιμοποιούμενα υλικά που εμείς οι νεόπλουτοι πετούσαμε εις ένδειξη πλούτου.
Έτσι φθάσαμε στο σήμερα! Να μιλάμε για διαχείριση των απορριμμάτων στην πηγή. Άντε να πείσεις τον Έλληνα που μένει σ’ ένα καλυβάκι (διαμερισματάκι) μια σταλιά να έχει τέσσερις διαφορετικούς κάδους για να τοποθετεί τα διάφορα υλικά.
Αν είχε όμως κάποιο ανταποδοτικό κίνητρο; Αν ήξερε ας πούμε ότι, αν ο δήμος του μειώσει τα απορρίμματα που καταλήγουν στους ΧΥΤΥ (μέχρι τότε ελπίζω να υπάρχουν μόνο ΧΥΤΥ) θα έχει περισσότερες παροχές με λιγότερα ανταποδοτικά τέλη (μια ιδέα ρίχνω) μήπως θα ήταν πιο εύκολο γι’ αυτόν να στραφεί στην διαλογή των απορριμμάτων του στο σπίτι;
Καλά-καλά μη φωνάζετε, μια ιδέα είχα κι εγώ και είπα να τη μοιραστώ μαζί σας. Κακό είναι;
ΥΓ. Σκέπτομαι κάπου-κάπου να επικοινωνώ κάπως έτσι μαζί σας ελπίζοντας να μου απαντήσετε με τις δικές ιδέες ή τα επιχειρήματά σας υπέρ ή κατά των όσων θίγω. Τα ξαναλέμε.
