Η ταινία που θα προβληθεί από την Κινηματογραφική Λέσχη Ραφήνας
την Δευτέρα, 11 Απριλίου, στο ΚΑΠΗ Ραφήνας, ώρα 20:45, είναι μια διασκεδαστική φαρσοκωμωδία των αδελφών Κοέν, που
αναφέρεται σε τρείς αδέξιους δραπέτες του Αμερικανικού Νότου
του ’30, ενώ προσπαθούν να φτάσουν απεγνωσμένα στην
” Ιθάκη ” τους. Παίζουν : Τζωρτζ Κλούνεϋ, Χόλυ Χάντερ, Τζων Τορτούρο
ΚΡΙΤΙΚΗ
Μία ταινία για την οποία και ο ίδιος ο Όμηρος θα αισθανόταν ικανοποιημένος αν μπορούσε να την δει. Εχμμ, αν μπορούσε να δει γενικότερα…
Τρεις κατάδικοι δραπετεύουν από τη φυλακή, με απώτερο σκοπό την αναζήτηση ενός κρυμμένου θησαυρού. Μετά από πολλές περιπέτειες, θα διαπιστώσουν τελικά ότι αυτό που αξίζει πάνω από όλα είναι το ίδιο το «ταξίδι»…
Τώρα εμένα, κάτι μου θυμίζει αυτό: Δικαιολογημένα. Όπως διαβάζουμε στους τίτλους, η ταινία είναι “βασισμένη στην Οδύσσεια του Ομήρου”. Στην πραγματικότητα έχουμε να κάνουμε με μια (πολύ) ελεύθερη διασκευή του Ομηρικού Έπους. Οι αδερφοί Coen γράφουν ένα πανέξυπνο σενάριο (ήταν υποψήφιο για Οscar), γεμάτο απολαυστικούς διάλογους, το οποίο ακολουθεί μεν όλα τα στερεότυπα (η Πηνελόπη με τους μνηστήρες, ο Κύκλωπας, οι Σειρήνες, οι Λωτοφάγοι κ.α., σε καθαρά συμβολικό επίπεδο καθώς η δράση εκτυλίσσεται στην Αμερικανική επαρχία την δεκαετία του 30), παρόλα αυτά στέκεται άνετα και ως αυθύπαρκτη και αυτόνομη ιστορία.
Κάτι που είναι λογικό βέβαια, ιδίως αν αναρωτηθούμε πόσοι Αμερικάνοι (σε αυτούς πρώτιστα απευθύνεται το φιλμ) έχουν πραγματικά διαβάσει την Οδύσσεια. Τα ίδια τα αδέρφια εξάλλου, είχαν δηλώσει ότι δεν διάβασαν ποτέ Όμηρο. Αλλά αυτούς, αν θέλουμε τους πιστεύουμε…
Πέρα από το σενάριο: Εντυπωσιακές είναι και οι ερμηνείες των πρωταγωνιστών. Ο George Clooney (ο ρόλος του οποίου παραπέμπει εμφανώς στον Οδυσσέα) δίνει αναμφισβήτητα την καλύτερη ερμηνεία της μέχρι τώρα καριέρας του. Διατηρεί το μόνιμα cool υφάκι που περιφέρει από ταινία σε ταινία, κατορθώνει ωστόσο να προσδώσει στον χαρακτήρα του την κωμική νότα και τη πονηριά που απαιτείται πείθοντας αυτή τη φορά για τις υποκριτικές του δυνατότητες.
Δίπλα του (στο ρόλο των πιστών του συντρόφων) συναντάμε δυο από τους καλύτερους (και παραγνωρισμένους ίσως) καρατερίστες του σύγχρονου Hollywood: τον John Turturro και τον Tim Blake Nelson.
Μικρά αλλά χαρακτηριστικά περάσματα κάνουν και άλλοι γνωστοί ηθοποιοί όπως ο John Goodman, η Holly Hunter, ο Michael Badaluccoκ.ά. Τέλος αξίζει να κάνουμε μια μνεία στην μουσική και τα τραγούδια της ταινίας. Από τις λίγες φορές που η country music ακούγεται τόσο απολαυστική…
Αξίζει να την δω φαντάζομαι: Φυσικά.
Γιατί, πέρα από τους λόγους που αναφέραμε, οι Coen δημιουργούν για μια ακόμη φορά κάτι διαφορετικό σε σχέση με το υπόλοιπο Hollywood. Από περιέργεια επίσης για το ελληνικό της υπόβαθρο, εκτός αν είστε συνταξιούχος φιλόλογος όποτε μάλλον προσπεράστε την ιεροσυλία.
Για μερικές σκηνές ανθολογίας όπως η συναυλία μετά την προεκλογική ομιλία ή η συγκέντρωση της ρατσιστικής ΚΚΚ. Γιατί με λίγα λόγια είναι Κοεν (και ελπίζω να είστε φαν). Σίγουρα όχι το καλύτερο τους φιλμ αλλά κερδίζει μια θέση ανάμεσα στα κορυφαία τους…
