Όταν κάποιος με όνειρα και στόχους αναγκάζεται να πορεύεται με κάποιον που έχει βάλει κορώνα τη μίζερη ζωή του, τότε ο πρώτος χάνει από χέρι. Μοιάζει σαν το βέλος που εκτοξεύεται και όσο είναι στον αέρα, από την λαχτάρα του να καταλήξει στο στόχο λησμονά προς στιγμή ότι η βαρύτητα παρακολουθεί.
Η διάσωση δεν φαίνεται καθόλου εύκολη, η πτώση τις πλείστες φορές αναπόφευκτη, και εκεί πάντα παραμονεύει ο μαλακοπίτουρας να κάνει χάζι και το χειρότερο να δείξει την δύναμή του. Η συμπάθεια προς τους πεσόντες δεν είναι αρκετή για να επουλώσει τις πληγές τους, όσο η ομολογία μας ότι συμπράξαμε όλοι με την σιωπή, την σοβαροφάνεια, την ηθελημένη τύφλα μας και δεν επιτρέψαμε σ’ αυτά τα ονειροπόλα βέλη να φτάσουν στο στόχο τους.
Π. Κ
