Λίγες ώρες πριν λάβαμε επιστολή συντοπίτη Ραφηνιώτη ο οποίος αναρωτιέται πως και γιατί χάθηκε ο περήφανος εύζωνας από φωτογραφία που αναρτήθηκε στο διαδίκτυο. Έναν εύζωνα που καμάρωσε την 25η Μαρτίου στο προαύλιο του Ι.Ν. Παντοβασίλισσας δίπλα στην κοπέλα με την παραδοσιακή στολή όταν κατέθεσαν από κοινού στεφάνι κι όταν με περηφάνια κράτησε τη γαλανόλευκη όπως αρμόζει στην μεγάλη αυτή επετειακή μέρα των 200 ετών από την εξέγερση των Ελλήνων, απαιτώντας Λευτεριά ή Θάνατο!
Γράφει ο καλός συντοπίτης (τα στοιχεία του στο αρχείο μας)
«Αξιοσέβαστη κα Ραγκούση
Πήρα το θάρρος ν’ απευθυνθώ σε σας βλέποντας σχετική φωτογραφία που αναρτήσατε με τον περήφανο εύζωνα δίπλα στην Πρόεδρο του Λυκείου Ελληνίδων Ραφήνας, με διευκρινήσεις για την ιδιότητα και τ’ όνομά του.
Παράλληλα σε άλλο διαδικτυακό μέσο διαπίστωσα σε φωτογραφία που αναρτήθηκε να λείπει δίπλα απ’ την κοπέλα με την παραδοσιακή στολή, ο εύζωνας με την κατάλευκη φουστανέλα με τις 400 πιέτες όσα και τα χρόνια της σκλαβωμένης Ελλάδας, εμφανώς κομμένος τεχνηέντως.
Κι αναρωτιέμαι γιατί κόπηκε ο εύζωνας, χαρακτηριστική μορφή του αγώνα λευτεριάς απ’ τον τουρκικό ζυγό 400 ετών;
Δεν χωρούσε στην εικόνα; Στ’ αριστερά όμως της εικόνας φαίνεται ότι υπάρχει άνεση χώρου που καταλαμβάνεται απ’ το πετρόκτιστο τοιχίο. Χωρούσε το τοιχάκι αλλά δεν χωρούσε ο εύζωνας (ονομασία με βαθιές ρίζες στην αρχαιότητα) πρότυπο της ελληνικής ανδρείας, πρωταγωνιστής σ’ όλους τους απελευθερωτικούς αγώνες του Έθνους και σήμερα σύμβολο της Προεδρικής μας φρουράς;
Πόση άραγε μικροψυχία υπάρχει σε κάποιες ηθελημένες ή αθέλητες ενέργειες ενός φωτογράφου χωρίς επίγνωση της ιστορικότητας της ημέρας; Μιας μέρας που θα έπρεπε να εστιάσει περισσότερο στον εύζωνα, απ’ ότι στα άλλα πρόσωπα που δείχνει ολοκάθαρα να εστιάζει ο φακός του κόβοντας ένα λυγερόκορμο εύζωνα όπως όλοι οι εύζωνες της Προεδρικής φρουράς που καμαρώνουν Έλληνες και ξένοι στο σύνταγμα.
Ευχαριστώ που διαβάσατε την ιερή αγανάκτηση ενός Έλληνα που είναι έτοιμος όποτε χρειαστεί να πολεμήσει για τα δίκια της πατρίδας».
Πραγματικά μας συγκίνησε η επιστολή του συντοπίτη Ραφηνιώτη που συνοδευόταν απ’ την φωτογραφία που έγινε αιτία να γραφεί, την οποία ομολογουμένως δεν είχαμε δει, γι’ αυτό και την δημοσιεύουμε.
