Η πολύμηνη διαπραγμάτευση της ελληνικής κυβέρνησης µε τους δανειστές εισήλθε στην τελευταία και πλέον κρίσιμη φάση της. Οι εκβιασμοί και οι πιέσεις των εταίρων µας έχουν κορυφωθεί. Λογικά θα ανέμενε κανείς αυτό να οδηγήσει σε µια στοιχειώδη έστω συνεννόηση των πολιτικών αρχηγών, ώστε να χαραχθεί µια κοινή γραµµή πλεύσης, µια εθνική στρατηγική, για να µην πέσει η χώρα στα βράχια… Η λογική, όμως, δυστυχώς απουσιάζει.
Η πολιτική µας σκηνή δίνει για άλλη µια φορά σήμερα την εικόνα ενός απέραντου «φρενοκομείου». Η ελληνική οικονομία βυθίζεται, η αγορά «σέρνεται» και το πολιτικό σύστημα -αντί να οµονοεί- σπαράσσεται. Η µάχη της καρέκλας, ο πόλεμος της εξουσίας, δεν σταματά στη δύσμοιρη Ελλάδα ούτε την ώρα των µμεγάλων εθνικών κινδύνων.
ΚΑΙ ΑΝ το πρόβλημα ήταν μόνον οι σφοδρές συγκρούσεις μεταξύ των κομμάτων της συγκυβέρνησης και αυτών της αντιπολίτευσης θα μπορούσε κανείς, όχι να το δικαιολογήσει, αλλά τουλάχιστον να το καταλάβει…
Πώς να εξηγήσει, όμως, ο πολίτης που παρακολουθεί έμπλεος ανησυχίας και αγωνίας τις εξελίξεις το γεγονός ότι βουλευτές και στελέχη του ίδιου κόμματος διασταυρώνουν καθημερινά δημόσια τα ξίφη τους σε έναν ανηλεή αγώνα εσωτερικής επικράτησης και προσωπικής αυτοπροβολής, αδιαφορώντας για την κρισιμότητα των περιστάσεων;
Πώς να ερμηνεύσει, για παράδειγμα, και πώς να κατανοήσει το ενδεχόμενο Ζωή Κωνσταντοπούλου, Παναγιώτης Λαφαζάνης, Ανδρέας Λοβέρδος και Άδωνις Γεωργιάδης να ψηφίσουν «μαζί» -ξεκινώντας από διαφορετικές ιδεολογικές και πολιτικές αφετηρίες- κατά της συμφωνίας που θα φέρει η κυβέρνηση στη Βουλή;
ΑΥΤΗ η εικόνα του πολιτικού και κοινοβουλευτικού «μπάχαλου», στην πιο κρίσιμη για τη χώρα στιγμή, εγκυμονεί σοβαρότατους κινδύνους. Αν, παρά τις περί του αντιθέτου διαβεβαιώσεις όλων των πλευρών, οδηγηθούμε σε ένα «ατύχημα» χρεοκοπίας ή εξόδου από την ευρωζώνη, θα περάσουν δεκαετίες για να επανέλθουμε στην «κανονικότητα».
Και τα όσα δραματικά υπέστη η ελληνική κοινωνία στα χρόνια των μνημονίων, µε την εκτόξευση της ανεργίας στο 27% και την φτωχοποίηση του ενός τρίτου του πληθυσμού, θα αποτελούν… «ευχάριστη» ανάμνηση μπροστά στην καταστροφή που θα ακολουθήσει.
Όποιος θεωρεί ότι υπερβάλλω δεν έχει παρά να διαβάσει τη συνέντευξη του ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ και αντιπροέδρου του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου κ. ∆ηµ. Παπαδηµούλη στη Realnews. «Η χρεοκοπία εντός ευρώ ή η επιστροφή στη δραχμή -δηλώνει το ηγετικό στέλεχος του κυβερνώντος κόμματος- είναι η πιο αντιλαϊκή λύση. Θα πλήξει βάναυσα και τον ελληνικό λαό και την πατρίδα µας».
Ενώ μόλις πριν από λίγες μέρες ο έτερος ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ κ. Χρυσόγονος παραδέχθηκε στον Real FM ότι η κυβέρνηση δεν διαθέτει plan B για τη χρηματοδότηση της χώρας εκτός ευρωζώνης…
ΕΙΝΑΙ, λοιπόν, προφανές αυτό που πρώτοι γράψαμε σε αυτή τη στήλη και στη συνέχεια επανέλαβαν πολλοί. Ακόμη και μια μέτρια συμφωνία µε τους εταίρους µας είναι προτιμότερη από τη µη συμφωνία. Και πρέπει γύρω από την επιδίωξη της επίτευξής της να συσπειρωθούν τώρα, χωρίς περιστροφές και… αστερίσκους, όλες ανεξαιρέτως οι δημοκρατικές πολιτικές δυνάμεις που έχουν ευρωπαϊκό προσανατολισμό.
Μόνο το ΚΚΕ, που σταθερά και διαχρονικά υποστηρίζει την έξοδο της χώρας από την Ε.Ε., δικαιούται να απουσιάζει από αυτό το εθνικό προσκλητήριο. Όλοι οι άλλοι πρέπει να παραθερίσουν τις κομματικές ή τις προσωπικές τους σκοπιμότητες χάριν του εθνικού συμφέροντος.
Δηλώσεις του τύπου «δεν θα διευκολύνουμε την κυβέρνηση» στη σημερινή συγκυρία μεταφράζονται σε άρνηση «διευκόλυνσης» της χώρας! Και όσοι ψήφισαν και εφάρμοσαν τον ΕΝΦΙΑ και τα άλλα αντιλαϊκά μέτρα των τελευταίων ετών, ας µην παριστάνουν τώρα όψιμα τους κήνσορες, µε κορώνες κατά των φόρων και της λιτότητας.
Όσο για τον πρωθυπουργό, αντί για τις πολύωρες και συχνά αντιπαραγωγικές συνεδριάσεις µε τα στελέχη του, ας συγκαλέσει τη µία και μόνη σύσκεψη που χρειάζεται σήμερα ο τόπος.
Σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών, υπό τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, για να δρομολογήσουν όλοι μαζί την τελική λύση και να διαπραγματευθούν από κοινού µε τους δανειστές, ώστε να επιτευχθεί το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα. Πρέπει να γυρίσουμε σελίδα εδώ και τώρα. Το καταστροφικό κεφάλαιο της αβεβαιότητας κράτησε ήδη πολύ. Βουλιάζουμε…
