Μέρα Λαμπρής η σημερινή, παράλληλα όμως Πρωτομαγιά του 2016. Δυο σημαντικές γιορτές. Η πρώτη, η μεγαλύτερη γιορτή της Χριστιανοσύνης, η δεύτερη, η αρχή των εργατικών δικαιωμάτων που διεκδικήθηκαν και κερδήθηκαν με ξεσηκωμό των εργατών του Σικάγου το 1886.
Δυο γιορτές που γράφτηκαν με αίμα. Η πρώτη με το αίμα του Θεανθρώπου, που θυσιάστηκε αγόγγυστα για να σώσει τον κόσμο απ’ τα’ ανομήματά του. Η δεύτερη με το αίμα χιλιάδων εργαζομένων κάτω από δυσβάσταχτες συνθήκες εργασίας, όταν υπήρχε κι αυτή.
Δυο θυσίες που αναδείχτηκαν σ’ εποχές μεγάλης καταπίεσης ανθρώπων από ανθρώπους, που δρούσαν είτε ως κατακτητές, είτε ως καθοδηγητές, είτε ως εργοδότες-βασανιστές, σ’ εποχές ακραίας φτώχειας και δυστυχίας των λαών. Δύο θυσίες που έλαβαν χώρα σε διαφορετική χρονική περίοδο, εκατονταετηρίδες τις χωρίζουν και σε διαφορετικές ηπείρους, Ασία και Αμερική.
Θυσίες που για μας που δε γνωρίσαμε πολέμους, προσφυγιά και εργατική καταπίεση, φάνταζαν μέχρι χθες απλά σαν αργίες ξεγνοιασιάς, χαράς και γλεντιού, καθώς το Πάσχα συμβολίζει τη νίκη του θανάτου με την Ανάσταση του Σωτήρα Ιησού Χριστού κι η Πρωτομαγιά τη νίκη των εργαζομένων με την κατάκτηση των δικαιωμάτων τους απέναντι στην εργοδοσία.
Όλα αυτά μέχρι χθες. Μέχρι πριν μπούμε στον κυκεώνα των μνημονίων. Μέχρι πριν έξι χρόνια όταν πρωτάρχισε η σκληρή λιτότητα, στην οποία ολοένα και περισσότερο βυθιζόμαστε. Όλα αυτά μέχρι χθες…
Σήμερα… Φέτος διανύοντας τον έκτο χρόνο μετά το πρώτο μνημόνιο και τον πρώτο απ’ την υπογραφή του τρίτου και πλέον καταστροφικού σε ότι μας έχει απομείνει ως απόθεμα είτε οικονομικό, είτε ψυχικό, τίποτα δε θυμίζει τους συνηθισμένους εορτασμούς για το Πάσχα και την Πρωτομαγιά.
Μ. Σάββατο, λίγα τα φωταγωγημένα σπίτια, λιγοστά τα βαρελότα και τα βεγγαλικά, που άλλοτε με τον εκκωφαντικό τους ήχο σκέπαζαν το Χριστός Ανέστη που έψαλε ο παπάς (που λεφτά για τέτοιες πολυτέλειες πια!). Αντ’ αυτών οι πιστοί ένωσαν τη φωνή τους με του παπά ψάλλοντας το Χριστός Ανέστη, με την ευχή η Ανάσταση του Κυρίου να γίνει ανάσταση και του χειμαζόμενου λαού της Πατρίδας.
Κυριακή του Πάσχα κι οι γειτονιές δεν μοσχοβόλησαν απ’ τους οβελίες να ψήνονται στα σπίτια και τα παραδοσιακά γλέντια που συντρόφευαν το ψήσιμο. Που χρήματα γι’ αυτά τα ξεφαντώματα πια, σε μια Ελλάδα των συσσιτίων, των κοινωνικών παντοπωλείων, φαρμακείων, ιατρείων, σε μια Ελλάδα που επιπρόσθετα πνίγεται απ’ το μεταναστευτικό.
Πρωτομαγιά 2016. Είδε κανείς σας τη πρωτομαγιά; Που είναι τα μαγιάτικα στεφάνια, που είναι τα λουλούδια, που πήγαν οι ευωδιές της άνοιξης; Είναι σαν κι ο καιρός ο ίδιος να συνηγορεί στη γενική κατήφεια. Ούτε παπαρούνες, ούτε μαργαρίτες στους αγρούς, ακόμα!
Συγχωρείστε με αγαπητές/οι αναγνώστες, καλές/οι φίλοι της ιστοσελίδας μας αν σας πίκρανα με όσα γράφω. Ήθελα όμως να μοιραστώ μαζί σας, αυτή τη πικρή γεύση που μου άφησε το φετινό Πάσχα, η φετινή Πρωτομαγιά, όπου όσοι ακόμα διαθέτουν κάποια ανεμική οικονομική άνεση, προτίμησαν να περάσουν σήμερα ανήμερα το Πάσχα, με συγγενείς και φίλους σε κάποια ταβέρνα ρεφενέ, πολλαπλά οικονομικότερα παρά στο σπίτι.
Σιγά-σιγά αυτή η ατέλειωτη λιτότητα, αυτή η συνεχιζόμενη ανασφάλεια, αυτή η πολιτική αστάθεια, δε μας στερεί μόνο σημαντικό κομμάτι των μισθών και των συντάξεων, δε μας στερεί το δικαίωμα στην εργασία, μας στερεί επίσης και τη συνέχιση των πατροπαράδοτων εθίμων μας. Αυτό κι αν είναι δυστυχία!
Υ.Γ. Ο διπλός εορτασμός, Κυριακή του Πάσχα και Πρώτη Μαΐου, τυχαίνει να συμπίπτει ανά 11 χρόνια αρχής γενομένης το 1994, μετά το 2005 και φθάνοντας σήμερα το 2016. Από τούδε και στο εξής όμως η συνύπαρξη Πάσχα και Πρωτομαγιάς θα είναι 39 χρόνια μετά, το σωτήριον έτος 2055, για όσους φυσικά από μας υπάρχουμε τότε.
