Γράφει ο Σπύρος Παππάς*
Το πιο δύσκολο δεν είναι να δεις ένα πρόβλημα στον τόπο σου. Είναι να το συνηθίσεις. Πόσες φορές περνάμε από έναν δρόμο στον δήμο μας και λέμε «έτσι είναι τα πράγματα»; Τον τελευταίο καιρό το σκέφτομαι πιο συχνά… πόσο διαφορετικά θα μπορούσαν να είναι τα πράγματα γύρω μας, αν αφήναμε στην άκρη το μικροσυμφέρον. Όχι στα λόγια, αλλά στην καθημερινότητα, εκεί που φαίνεται πραγματικά η ποιότητα της ζωής μας.
Γιατί ο δήμος μας δεν είναι κάτι αφηρημένο. Είναι οι δρόμοι που περπατάμε καθημερινά στη Νέα Μάκρη, το Μαραθώνα, το Γραμματικό και τον Βαρνάβα. Είναι οι γειτονιές που μεγαλώνουμε τα παιδιά μας, τα σχολεία τους, οι πλατείες και οι παραλίες που αγαπάμε. Είναι ο φωτισμός τη νύχτα, η καθαριότητα, η ασφάλεια, η εικόνα του τόπου μας όλο τον χρόνο.
Μετά από κάθε δυνατή βροχή βλέπουμε τους ίδιους δρόμους να πλημμυρίζουν, τις ίδιες διαδρομές να γίνονται απροσπέλαστες. Και το πιο ανησυχητικό είναι ότι αρχίζουμε να το θεωρούμε φυσιολογικό. Το ίδιο συμβαίνει όταν οι κάδοι ξεχειλίζουν, τα πεζοδρόμια μένουν σπασμένα για μήνες ή τα φανάρια δεν λειτουργούν. Αυτά δεν είναι λεπτομέρειες, είναι η καθημερινότητά μας και δεν πρέπει να συμβιβαζόμαστε μαζί της.
Κάπου εκεί ξεκινά η φθορά. Όταν ο καθένας σκέφτεται μόνο το «εγώ» στο τέλος χάνουμε το «εμείς». Και αυτό φαίνεται παντού, στη γειτονιά, στον δρόμο, στην καθημερινότητά μας. Αντίθετα, όταν βλέπουμε τον τόπο μας σαν κοινό σπίτι αλλάζει και η στάση μας. Δεν είναι μόνο τι με βολεύει, αλλά και τι αφήνω πίσω μου και πώς συμβάλλω στο να γίνει καλύτερη η γειτονιά μου. Δεν είναι μόνο το σήμερα, αλλά και το αύριο.
Αυτό σημαίνει να διεκδικούμε έναν δήμο καθαρό, ασφαλή και λειτουργικό. Έναν δήμο με δρόμους και πεζοδρόμια που δεν δημιουργούν κινδύνους, με πλατείες και παραλίες που χαιρόμαστε να επισκεπτόμαστε, με γειτονιές που κάνουν κάθε κάτοικο να αισθάνεται περήφανος για τον τόπο του. Και αυτή η αλλαγή δεν είναι εύκολη. Δεν γίνεται από τη μια μέρα στην άλλη και δεν μπορεί να έρθει μόνο από τη διοίκηση. Χρειάζεται και από εμάς μια σταθερή προσπάθεια. Να μην συνηθίζουμε την αδιαφορία και να νοιαζόμαστε έμπρακτα για την περιοχή μας.
Ίσως τελικά το ζητούμενο δεν είναι να βρούμε τον «τέλειο δήμο». Είναι να χτίσουμε έναν δήμο όπου όλοι συμμετέχουμε λίγο περισσότερο στην καθημερινότητά του. Γιατί όταν ο τόπος μας πάει μπροστά, πάμε κι εμείς μαζί του. Και όταν τον αφήνουμε πίσω, το κόστος το πληρώνουμε όλοι. Ο Δήμος Μαραθώνος δεν θα γίνει καλύτερος από τύχη. Θα γίνει καλύτερος όταν πάψουμε να θεωρούμε φυσιολογικό ό,τι μας υποβαθμίζει και αποφασίσουμε ότι αξίζουμε καλύτερα.
Το ερώτημα λοιπόν δεν είναι μόνο τι δήμο θέλουμε. Είναι τι είμαστε διατεθειμένοι να κάνουμε, κάθε μέρα, για να τον διαμορφώσουμε.
Γιατί ο Δήμος Μαραθώνος δεν είναι «οι άλλοι». Είναι όλοι εμείς.
*Ο Σπύρος Παππάς είναι εκπαιδευτικός
Πολίτης Δήμου Μαραθώνα
