Δυσαναπλήρωτο κενό στις μουσικές οικογένειες της Εθνικής Λυρικής Σκηνής και του Ωδείου Νάκα, άφησε η φυγή της σοπράνο Άννας Αλεξοπούλου στην αυλή των Αγγέλων. Η Άννα έφυγε ξαφνικά, λίγες μόλις μέρες μετά την ονομαστική της γιορτή (17-12), νικημένη μετά τη σκληρή αλλά άνιση μάχη που έδωσε με τον Μαύρο Καβαλάρη, με περισσή αξιοπρέπεια, τόσο σιωπηλά, ώστε ακόμα κι οι συνάδελφοί της κι οι μαθητές/τριες της, να ξαφνιαστούν απ’ το δυσάρεστο νέο του θανάτου της.
Πολλά τα μηνύματα των φίλων και μαθητών της με σχόλια στη προσωπική της σελίδα στο FB, όπου εκφράζουν την οδύνη τους για τον πρόωρο χαμό μιας νέας γυναίκας μόλις 53 χρόνων. Μιας σεμνής καλλιτέχνιδας, πιανίστα και σοπράνο της ΕΛΣ, «καταδεκτικής, προσιτής, φιλικής, οικείας, τρυφερής, χαμηλών τόνων και γλυκόλαλη σαν αηδονάκι, τόσο στο τραγούδι όσο και στην επικοινωνία της με τους ανθρώπους.
Νομίζω πως εκεί ψηλά θα γίνει ένας ακόμα άγγελος για να τραγουδάει την “Αθανασία” (από τον κύκλο τραγουδιών ¨Αθανασία” του Μάνου Χατζιδάκι, στην συναυλία “PIAZZOLLA – ΧΑΤΖΙΔΑΚΙΣ ΟΙ ΜΕΓΑΛΟΙ ΕΡΩΤΙΚΟΙ”, που πραγματοποιήθηκε σε συνεργασία με το Quinteto TANGartO, στην Ελληνοαμερικανική Ένωση, στις 12 Μαρτίου του 2012) με την χορωδία των αγγέλων» γράφει ένας απ’ τους πολλούς φίλους και συναδέλφους της.
Συγκινητικά και τα μηνύματα μαθητριών της όπου αναφέρονται στη δασκάλα τους που αποχαιρετούν με το δικό τους μοναδικό τρόπο:
«Δασκάλα μου…δεν μπορώ να το πιστέψω…έφυγες τόσο νωρίς από κοντά μας αλλά για πάντα θα ζεις μέσα στην καρδιά και την ψυχή μου…Είχα την ευλογία και την τύχη να ξεκινήσω μαζί σου να μαθαίνω και να καταλαβαίνω την μαγεία του τραγουδιού…Μου χάρισες απλόχερα τόση αγάπη και τόσες γνώσεις, πρακτικές και πνευματικές και γι’ αυτό θα σου είμαι ευγνώμων για πάντα…Σε ευχαριστώ για όλα…κάθε μέρα που θα τραγουδάω η σκέψη μου θα είναι μαζί σου…τόσο κρίμα και άδικο…είμαι σίγουρη ότι θα μας προσέχεις από εκεί ψηλά».
Κι αλλού:
«Δασκάλα μου, αγαπημένη μου, αδυναμία μου… έφυγες….έφυγες και μας λείπεις τόσο…. Τι άνθρωπος ήσουν; Μου λείπεις εσύ, μου λείπουν τα λογία που μου έλεγες γλυκά και τρυφερά πάντα με ουσία…Πονάω αλλά είμαι ευγνώμων που σε γνώρισα άγγελέ μου και που πέρασα μαζί σου τόσο όμορφες και σημαντικές στιγμές…
Ήσουν η μεγάλη μου κολλητή κι ήμουν η μικρή σου κολλητή που έλεγες εσύ. Ήσουν φίλη, ήσουν μαμά, ήσουν ένας υπέροχος άνθρωπος και δάσκαλος…ο ορισμός του δασκάλου ήσουν…με έκανες καλύτερο άνθρωπο και θα σε κουβαλάω πάντα μέσα στη ψυχή μου…
Έλεγες πως πρέπει να γίνω δασκάλα αγάπης…όμως εσύ δίδαξες σε εκατοντάδες ανθρώπους την αγάπη…κοίτα όλοι αυτό λένε για σένα…
Είχαμε μοιραστεί τόσες συζητήσεις μαζί, έλεγες πως είμαι άγγελος αλλά εσύ είσαι ο άγγελος…ένας άνθρωπος που σκόρπιζε χαρά και σοφία! Δεν μπορώ να το αντέξω…και είμαι σίγουρη πως κανείς μας δεν μπορεί…
Έδωσες το στίγμα σου σε αυτό το κόσμο και γέννησες καλλιτέχνες αληθινούς…..είσαι περήφανη για όλους μας…το έλεγες συνέχεια… Πάντα μας φώτιζες με το παράδειγμα σου ταπεινά και σοφά…
Θυμάμαι πως ο, τι και να σου συνέβαινε γελούσες και έτσι θα σε θυμόμαστε…πάντα χαμογελαστή…μου γελούσες και καταλάβαινες ο, τι και να σκεφτόμουν.. Και με μια μεγάλη αγκαλιά, ένα αστείο και το γλυκό σου λόγο συνεχίζαμε το τραγούδι μας…ήσουν δίπλα μου σε κάθε στιγμή…μαζί περάσαμε ώρες συζητώντας…
Θα τραγουδάω…και θα στο χρωστάω…μακάρι να μπορούσα να σε αγκαλιάσω μια τελευταία φορά…σε αγαπάω δασκάλα μου…θα μου λείπεις φιλεναδίτσα μου…έτσι λέγαμε…θυμάσαι;;
Ο Θεός να σε αναπαύει άγγελέ μου».
