Με κάθε επισημότητα και συμμετοχή πλήθος πιστών γιορτάστηκε ο Άγιος Χριστοφόρος στο Πικέρμι. Στο πανηγυρικό Εσπερινό σήμερα Δευτέρα 8 Μαΐου χοροστάτησε ο Σεβασμιότατος Μητροπολίτης Μεσογαίας & Λαυρεωτικής κ.κ. Νικόλαος, με συλλειτουργούς ιερείς των ενοριών του δήμου Ραφήνας-Πικερμίου, με την παρουσία της δημοτικής αρχής Ραφήνας-Πικερμίου, των επικεφαλής της μείζονος και ελάσσονος μειοψηφίας, αντιδημάρχους, δημοτικούς και τοπικούς συμβούλους.
Στην ομιλία του ο Δεσπότης αναφέρθηκε στη μεγάλη χάρη που δίνει η πίστη στον άνθρωπο, που τον ανυψώνει και από μάρτυρας σωματικών κακουχιών, γίνεται μάρτυρας πίστης και φωτεινό παράδειγμα ανά τους αιώνες.
Ιδιαίτερα στη σημερινή εποχή όπου η πίστη βάλλεται υπόγεια από πολλές πλευρές, είναι σημαντικό να διατηρηθεί ολοένα και πιο δυνατή στη καρδιά κάθε ανθρώπου, καθώς η πίστη είναι η βεβαιότητά μας για την αλήθεια ενός ισχυρισμού, η κοινή αλήθεια της θρησκείας μας.
Στη λιτανεία της σεπτής εικόνας του Αγ. Χριστοφόρου που σήκωσαν βρακοφόροι του πολιτιστικού συλλόγου Πικερμίου, προηγήθηκε παιανίζοντας η μπάντα του δήμου, ακολούθησαν οι ιερείς, ο Δεσπότης κ.κ. Νικόλαος, οι αρχές του τόπου και πλήθος κόσμου.
Μετά τη λιτανεία ακολούθησε αρτοκλασία και πανηγύρι
ΑΓΙΟΣ ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ
Ο Άγιος Χριστόφορος λεγόταν κυνοπρόσωπος κι αυτό είχε σαν αποτέλεσμα, όπως γράφει ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης, να απεικονισθεί από μερικούς αμαθείς ζωγράφους με μορφή σκύλου, ενώ η λέξη κυνοπρόσωπος σήμαινε ότι το πρόσωπο του Αγίου Χριστοφόρου ήταν άγριο, άσχημο και άμορφο.
Ο Άγιος Νικόδημος προσπαθώντας να διαλύσει αυτόν τον μύθο, αναφέρει ξεκάθαρα ότι ο Άγιος Χριστόφορος είχε ανθρώπινο πρόσωπο, όπως όλοι οι άνθρωποι, αλλά η όψη του ήταν φοβερή, αγριωπή και άσχημη. Το γεγονός ότι στη χώρα καταγωγής του Αγίου υπήρχαν φυλές ανθρωποφάγων μάλλον βοήθησε την ανάπτυξη των δεισιδαιμονιών απ’ τους αφελείς.
Σύμφωνα με την παράδοση λοιπόν, υπήρχε κάποτε -τον 3ο αιώνα μ.Χ. ένας ειδωλολάτρης που τον έλεγαν Ρέπροβο και ήταν αληθινός γίγαντας στο σώμα και στη δύναμη. Ξαφνικά γεννήθηκε μεσ’ τη καρδιά του μια παράξενη επιθυμία. «Το καλλίτερο που έχω να κάνω-σκέφτηκε- είναι να βρω ποιος είναι ο δυνατότερος άρχοντας του κόσμου και να γίνω υπηρέτης του».
Έτσι πρώτα ακολούθησε ένα βασιλιά που θεώρησε δυνατότερο, κατόπιν το σατανά αφού διαπίστωσε ότι τον φοβόταν ο βασιλιάς και μετά τον Εσταυρωμένο που είδε ότι φοβόταν ο σατανάς.
Έτσι πλησίασε ένα μοναχό και τον ρώτησε πώς μπορεί να υπηρετήσει τον Εσταυρωμένο; Να προσεύχεσαι αδιάκοπα, του είπε ο μοναχός, αλλά πώς να προσευχηθεί αφού δεν ήξερε τι είναι προσευχή; Τότε του είπε να νηστέψει, αλλά πως «θα ζήσει ένα σώμα σαν το δικό μου αν νηστέψω;» ρώτησε το μοναχό κι εκείνος του απάντησε να καθίσει στην όχθη του ποταμού και να βοηθά αυτούς που θέλουν να περάσουν απέναντι, αφού ήταν πολύ κατάλληλος γι’ αυτή τη δουλειά.
Έτσι κι έκανε για πολλά χρόνια, ώσπου ένα βράδυ που ήταν στο κελί του, άκουσε κλάματα ενός μικρού παιδιού κι όταν βγήκε έξω του ζήτησε να το περάσει απέναντι. Πήρε λοιπόν ένα μεγάλο ξύλο, έκαμε το σταυρό του, μπήκε στο ποτάμι και πήρε στον ώμο του το παιδί.
Όμως όσο προχωρούσε στο ποτάμι τόσο το παιδί βάραινε στους ώμους του, οπότε χρειαζόταν μεγάλη δύναμη για να μη παρασυρθεί απ’ το φουσκωμένο ποτάμι με μόνη βοήθεια το ξύλο πάνω στο οποίο στηριζόταν. Η δοκιμασία ήταν μεγάλη.
Έβαλε όλες του τις δυνάμεις και κατάφερε τέλος πάντων να περάσει και με κομμένη αναπνοή απόθεσε το παιδάκι κάτω και του είπε:
-Παιδί μου, ολόκληρο τον κόσμο να σήκωνα δε θα ήταν βαρύτερος από εσένα.
Τότε το παιδί του απάντησε:
– Και όμως! του είπε το παιδί. Μετέφερες όχι μόνον τον κόσμο όλον, αλλά Εκείνον, που έπλασε τον κόσμο. Είμαι ο Βασιλεύς Χριστός, τον Οποίον εδώ υπηρετείς. Έπειτα από τα λόγια αυτά, το παιδί έγινε άφαντο.
Για το λόγο αυτό, ο Άγιος Χριστόφορος ζωγραφίζεται περνώντας το ποτάμι, στηριζόμενος στο ξύλο και με το παιδίον – Χριστό στον ώμο.
Επειδή δε μετέφερε τον Χριστό ονομάστηκε, κατόπιν όταν βαπτίσθηκε, από Ρέπροβος, Χριστοφόρος.
Από το περιστατικό αυτό, που μετέφερε τον Χριστό, είναι και ο προστάτης των μεταφορών. Είναι ο προστάτης των αεροπόρων, των αυτοκινητιστών, των ταξιδιωτών και όλων των επαγγελμάτων, που απαιτούν μεγάλες δυνάμεις.
