Ένα τροχαίο ατύχημα με σχολικό λεωφορείο των ειδικών σχολείων Ραφήνας που έγινε προ μηνός και κάτι αφήνει αρκετά ερωτηματικά σχετικά με τις διατάξεις που υπάρχουν σε σχέση με παρόμοια ατυχήματα σχολικών λεωφορείων. Εξ’ αιτίας αυτού και λόγω της ευαισθησίας που πρέπει να δείχνουμε όλοι για τα παιδιά με ειδικές ανάγκες, διαπιστώσαμε ότι: Οι σχετικές διατάξεις που διέπουν παρόμοια ατυχήματα, προβλέπουν ότι αν γίνει κάποιο ατύχημα με σχολικό λεωφορείο, ο οδηγός ειδοποιεί άμεσα το σχολείο και αποφασίζει ο ίδιος εάν χρειάζεται να καλέσει ασθενοφόρο. Εάν κληθεί, προηγείται η μεταφορά των ασθενών τους οποίους και ακολουθεί. Εάν όχι, παραμένει στον τόπο του συμβάντος και δίνει κατάθεση στην αστυνομία, ενώ η μεταφορά των μαθητών γίνεται με άλλο όχημα.
Όμως αν οι επιβαίνοντες μαθητές είναι παιδιά με ειδικές ανάγκες τι ορίζεται; Κι εδώ παρουσιάζεται το μεγάλο κενό, καθώς οι διατάξεις θα πρέπει να αφορούν και να συμπεριλαμβάνουν και τις ειδικές κατηγορίες πληθυσμού όπως τα άτομα με αναπηρίες, τα παιδιά προσχολικής ηλικίας κ.α. για τα οποία απαιτείται μία άλλη προσέγγιση. Δυστυχώς κάτι τέτοιο δεν υπάρχει. Στην συγκεκριμένη περίπτωση όπου τα παιδιά που μεταφέρονταν ήταν ειδικών αναγκών, ακόμα και μη λεκτικά, οπότε δεν μπορούσαν να πουν αν πονούν ή όχι, πως μπορεί ένας οδηγός ν’ αποφασίσει ότι όλα είναι καλά; Να λοιπόν το μεγάλο κενό που υπάρχει στις διατάξεις του νόμου, το οποίο (κενό) εξ αιτίας του δυστυχήματος αυτού θα πρέπει (οι διατάξεις) ν’ αναθεωρηθούν κι ενδεχομένως να συμπληρωθούν.
Σε επικοινωνία που είχαμε με γονέα παιδιού που επέβαινε του λεωφορείου όταν έγινε η σύγκρουση, ευτυχώς χωρίς να υπάρξουν τουλάχιστον εμφανείς τραυματισμοί των παιδιών (ψυχολογικά;) μας είπε τα εξής διευκρινιστικά:
«Τα ειδικά εκπαιδευτήρια έχουν νοσηλευτές, κοινωνικούς λειτουργούς και ψυχολόγους. Μπήκε κάποιος από αυτούς στο όχημα που πήγε να μετεπιβιβάσει τα παιδιά, ώστε να διαπιστώσει την κατάστασή τους ή για να νιώσουν ασφαλή μ’ ένα οικείο τους πρόσωπο; Βέβαια όταν έφτασαν στο σχολείο επισκέφτηκαν όλα τα παιδιά το κέντρο Υγείας Ραφήνας που βρίσκεται στον ίδιο χώρο και σε απόσταση αναπνοής απ’ το σχολείο. Εάν δεν υπήρχε εκεί κέντρο Υγείας πως θα διαχειρίζονταν το περιστατικό; Ειδοποίησαν τους γονείς εγκαίρως, ώστε να αποφασίσουν εκείνοι εάν πρέπει να πάνε να πάρουν τα παιδιά τους; Εξήγησαν μετά το συμβάν οι αρμόδιοι τι πραγματικά συνέβη ή θεώρησαν ότι αφού δεν υπήρξε σοβαρός τραυματισμός όλα είναι καλά; Ζήτησε η εταιρία έστω και τυπικά ένα συγγνώμη από τους γονείς; Ενδιαφέρθηκε μετά το σχολείο να ρωτήσει εάν όλα ήταν καλά, όχι μόνο σωματικά αλλά και ψυχολογικά για τα παιδιά που επέβαιναν; Ειδοποιήθηκε ο αρμόδιος σχολικός τομέας της Περιφέρειας για το συμβάν, έστω και για μια απλή καταγραφή του γεγονότος; Δυστυχώς όλα τα παραπάνω ερωτήματα μένουν αναπάντητα.
Το μόνο θετικό είναι η άμεση αντίδραση από τον αρμόδιο τομέα της Περιφέρειας, που ενημέρωσε για τα προβλεπόμενα σε περίπτωση ατυχήματος και διαπίστωσε τα κενά που υπάρχουν μέχρι σήμερα. Γιατί μπορεί στις συμβάσεις που συνάπτονται με τις εταιρίες να μπαίνουν όλες οι υπάρχουσες διατάξεις, αλλά αυτές οι διατάξεις θα πρέπει να επαρκούν και να αφορούν και σε ειδικές κατηγορίες πληθυσμού όπως τα άτομα με αναπηρίες, τα παιδιά προσχολικής ηλικίας κ.α. για τα οποία απαιτείται μία άλλη προσέγγιση. Τονίστηκε μάλιστα από την πλευρά της περιφέρειας, ότι ενόψει των νέων συμβάσεων θα αποσταλούν παρατηρήσεις στα αρμόδια Υπουργεία (Παιδείας, Μεταφορών και Δημόσιας Τάξης), ώστε να επικαιροποιηθεί ή να φτιαχτεί ένας νέος κανονισμός «διαχείρισης οδικών ατυχημάτων, σχολικών λεωφορείων». Το σημαντικό δεν είναι να λέμε πόσο καλά τα κάναμε και τα διαχειριστήκαμε όλα, όταν μάλιστα δεν υπάρχουν – ευτυχώς – σωματικές βλάβες, αλλά να έχουμε συναίσθηση ότι αυτή τη φορά ήμασταν όλοι, απλά τυχεροί! Να μάθουμε από τα λάθη και τις ελλείψεις μας και να είμαστε έτοιμοι, για την επόμενη φορά που… απευχόμαστε όλοι!»
