23η Ιουλίου 2018: πρώτη μέρα της εβδομάδας. Μια Δευτέρα που έμελλε να χαρακτηριστεί ως η πλέον θανατηφόρα και καταστροφική για την ανατολική Αττική. Μια τραγωδία που κινητοποίησε ακόμα και την παγκόσμια κοινότητα που ανταποκρίθηκε πολλαπλώς αποστέλλοντας μεγάλες ποσότητες βοήθειας σε φάρμακα, χρήματα, ρουχισμό κ.α., προς ανακούφιση ανθρώπων,(εγκαυματιών και συγγενών), που κάηκαν ζωντανοί ή πνίγηκαν στη θάλασσα όπου αναζήτησαν καταφύγιο ή έχασαν οικογενειακές εστίες που κάηκαν ολοσχερώς και μια περιοχή με ολοσχερή περιβαλλοντική καταστροφή.
28 Φεβρουαρίου 2023: στην κοιλάδα των Τεμπών, κοντά στον οικισμό του Ευαγγελισμού Λάρισας, επιβατική αμαξοστοιχία της Hellenic Train συγκρούστηκε μετωπικά με εμπορική αμαξοστοιχία της ίδιας εταιρείας, προκαλώντας τον θάνατο 57 ατόμων, κυρίως νέων. Ένα συγκλονιστικό σιδηροδρομικό δυστύχημα που συχνά αποκαλείται, εθνική τραγωδία ή έγκλημα των Τεμπών.
Μεταξύ των δύο τραγικών συμβάντων υπάρχει μια ειδοποιός διαφορά:
Στην πρώτη περίπτωση του Ματιού, δεν υπήρξαν τεράστιες κινητοποιήσεις πολιτών, τόσο σε τοπικό όσο και ευρωπαϊκό επίπεδο, καθώς η ανείπωτη τραγωδία πάγωσε τους χαροκαμένους συγγενείς. Η τεράστια απώλεια τους άφησε άφωνους, παρέα με την θλίψη και το θρήνο της καρδιάς τους.
Οι χαροκαμένοι του Ματιού αφοσιωμένοι στο κακό που τους βρήκε, δεν επέτρεψαν στην πολιτική να παρεισφρήσει και να αλλοιώσει την οδύνη που βίωσαν και βιώνουν έως σήμερα επτά χρόνια μετά.
Στην δεύτερη περίπτωση των Τεμπών, η οδύνη απ’ την απώλεια νέων ατόμων, με τους γονείς να μένουν με άδειες τις αγκαλιές τους και όλους εμάς τους υπόλοιπους να σκύβουμε ευλαβικά το γόνυ απέναντί τους και να συμπάσχουμε μαζί τους, μετατράπηκε σε τεράστιες πανελλαδικές κι ευρωπαϊκές κινητοποιήσεις πολιτών.
Βασανιστικό το ερώτημα που προκύπτει πως, στην ανείπωτη θλίψη εισχώρησε η πολιτική, (πολιτικές παρεμβάσεις συλλόγου χαροκαμένων γονέων), την οποία «άρπαξαν» τα κόμματα αμαυρώνοντας την τραγική απώλεια, με τον λαϊκισμό που εκδηλώνεται με κάθε τρόπο.
Σήμερα
Την ίδια ώρα που αγορεύει η Εισαγγελέας, ο Σύλλογος των συγγενών των θυμάτων και οι εγκαυματίες έχουν απευθύνει κάλεσμα με ένα και μόνο αίτημα: Την τιμωρία των υπευθύνων για τον άδικο και μαρτυρικό θάνατο των δικών τους ανθρώπων, την παραδειγματική τιμωρία για όσους ευθύνονται για την εκατόμβη των νεκρών και όσους έμειναν πίσω αφού προηγουμένως έζησαν την κόλαση της φωτιάς.
Αυτή είναι η ειδοποιός διαφορά μεταξύ μιας Εθνικής Τραγωδίας στην οποία η πολιτική έχει μείνει στο περιθώριο κι ενός σιδηροδρομικού δυστυχήματος όπου πρωταγωνιστεί η πολιτική, επισκιάζοντας το αίτημα δικαίωσης των 57 νεκρών.
