Το λιμάνι της Ραφήνας ολοένα και αυξάνει σε επιβατική κίνηση, κάτι που δείχνει η φωτογραφία του Αντώνη Λαζαρή με ένα ολόκληρο στόλο πλοίων αραδιασμένων στα ντοκ. Με άλλα λόγια γιγαντώνεται, ενώ παράλληλα οι υποδομές της πόλης παραμένουν στάσιμες, όπως πριν πολλά – πολλά χρόνια, με αποτέλεσμα τη διαρκή ταλαιπωρία των κατοίκων που δεν μπορούν να κυκλοφορήσουν στη πόλη τους και των ταξιδιωτών που περνούν ένα Γολγοθά μέχρι να φθάσουν στο προορισμό τους κατά τον κατάπλου των πλοίων απ’ τα νησιά.
Κι αν αναρωτιέστε τι φταίει για όλα αυτά; Να θυμηθούμε ίσως ποιος έστελνε τα χρήματα του χρυσού αιώνα της ανάπτυξης της πατρίδας που προορίζονταν για την ολοκλήρωση του master plan του λιμένος Ραφήνας στο Λαύριο, που αποκόμισε όλα τα οφέλη της ανάπτυξης του λιμένος του;
Να θυμηθούμε ποιος έβαζε φραγμό σε οτιδήποτε συζητιόταν για το λιμάνι, αντί να ζητά μετ’ επιτάσεως να φτιαχτούν οι υποδομές που θα διευκόλυναν τη κυκλοφορία, με διάνοιξη της Λεωφ. Φλέμινγκ, με τη μερική της υπογειοποίηση ώστε να καταλήγει στο λιμάνι χωρίς να εμποδίζει τη πόλη, με τη δημιουργία πάρκινγκ, με…με…με…
Κοντόφθαλμη πολιτική από τοπικούς πολιτικούς μη ικανούς να δουν το μέλλον προσηλωμένοι στο στενό ορίζοντα της δικής τους λογικής, που καταδίκασε μια όμορφη πόλη σαν τη Ραφήνα στο σημερινό της κατάντημα μ’ ένα λιμάνι κολοσσό, χωρίς μία μαρίνα, με ένα απέραντο πάρκινγκ στο κέντρο της πόλης, με ένα οδικό δίκτυο της εποχής του 1960. Κρίμα! Για τη Ραφήνα που αγαπήσαμε και αγαπάμε, ακόμα κι αν μας ταλαιπωρεί.
Υπάρχει όμως ελπίδα να διορθωθούν τα πράγματα; Σίγουρα υπάρχει. Αρκεί να μη συνεχιστεί ο πόλεμος μεταξύ λιμένος – πόλης. Αν υπάρξει συνεννόηση ώστε να πιεστούν από κοινού οι αρμόδιοι φορείς, τότε ΝΑΙ μπορεί ακόμα και σ’ αυτή τη δύσκολη συγκυρία να φτιαχτούν οι αναγκαίες υποδομές ώστε να αμβλυνθεί το κυκλοφοριακό κομφούζιο. Πολιτική βούληση και θάρρος χρειάζεται. Υπάρχουν;
