Γράφει η Βάσια Καλαφάτη*
Η σημερινή καταιγίδα δεν ήταν «ακραίο φαινόμενο».
Ήταν υπενθύμιση.
Σε Γλυφάδα και σε άλλες περιοχές, χείμαρροι ξεχύθηκαν, ζημιές καταγράφηκαν, δρόμοι έγιναν ποτάμια.
Και εδώ, με κάθε δυνατή βροχή, τα ίδια περάσματα κλείνουν ξανά.
Γιατί το ποτάμι δεν ξεχνά ποτέ τον δρόμο του.
Όσα χρόνια κι αν περάσουν, όσα μπάζα, όσα αυθαίρετα, όση αδιαφορία κι αν σωρευτούν από πάνω του,
η μνήμη της γης παραμένει.
Το ρέμα της Ραφήνας το υπενθυμίζει σταθερά.
Μπορεί να εγκλωβίστηκε, να πιέστηκε, να αλλοιώθηκε για δεκαετίες,
όμως όταν το νερό επιστρέφει, η ορμή του δεν είναι τυφλή — είναι ασυγκράτητη.
Δεν εκδικείται. Διεκδικεί.
Τον χώρο που του αφαιρέθηκε, την ισορροπία που διαταράχθηκε,
και την ευθύνη που για χρόνια μετατίθεται.
Γιατί ό,τι αγνοείται δεν εξαφανίζεται.
Επιστρέφει.
Γιατί πίσω από κάθε πλημμυρισμένο δρόμο υπάρχουν άνθρωποι που φοβήθηκαν, κουράστηκαν και αξίζουν να νιώθουν ασφαλείς στον τόπο τους.
Στη Ραφήνα και στο Πικέρμι, η πρόληψη δεν είναι επιλογή. Είναι υποχρέωση.
Καλό ξημέρωμα για όλο τον κόσμο…
*Η Βάσια Καλαφάτη είναι
Πολιτική επιστήμων Πρόεδρος ΑΜΚΕ «Γνώση εν Πράξει»
