Από τον Νίκο Κόκκα
Σε κάθε τόπο, μέσα στην εποχή της υπερβολικής τουριστικής εκμετάλλευσης, υπάρχουν ευτυχώς κάποιοι άνθρωποι οι οποίοι λατρεύουν, διασπείρουν γνώση και «προσηλυτίζουν» ενδιαφερόμενους, ντόπιους και ξένους επισκέπτες, στις βασικές αξίες του τόπου τους. Στην αγάπη και την κατανόηση του φυσικού περιβάλλοντος, των παραδόσεων, της τοπικής αρχιτεκτονικής, της ιστορίας. Στο νησί της Πάρου, ένας από αυτούς τους ανθρώπους είναι ο Γιώργος Ανουσάκης.
Ο καθαρισμός του μονοπατιού προχωρά γρήγορα και το επαναφορτιζόμενο ηλεκτρικό πριονάκι δουλεύει χωρίς διαμαρτυρία κόβοντας τους λεπτούς αλλά πολύ σκληρούς κορμούς και τα κλαδιά τα οποία έχουν κατακλύσει τη διαδρομή σε λιγότερο από ένα χρόνο. Ο Γιώργος μου μιλά όσο πετάμε στο πλάι, έξω από τις ξερολιθιές, τα κομμένα κλαδιά και μου εξηγεί ποιος είναι ο ρόλος του στο νησί της Πάρου. Ο ίδιος είναι σπηλαιολόγος, μέλος της Ελληνικής Σπηλαιολογικής Εταιρίας και καταγράφει τα σπήλαια του νησιού από το 2014. Σαράντα επτά σπήλαια καταγεγραμμένα επίσημα, από τα οποία τέσσερα αρχαιολογικά αλλά κανένα από αυτά δεν είναι επισκέψιμο. Η καταγραφή τους σταμάτησε επί Covid. Επίσης καταγράφει τα δέντρα του νησιού, τα πλατάνια και τις βελανιδιές καθώς και ό,τι μπορεί να καταγραφεί σε σχέση με τη φύση. Του αρέσει να «σκανάρει» τη γη, να τη μαθαίνει καθημερινά και να είναι ικανός να μπορεί να απαντήσει σε κάθε ερώτηση μπορεί να του απευθύνει κάποιος.
Ο Γιώργος είναι συνοδός στις βόλτες που οργανώνει, πεζοπορικές και ποδηλατικές, με πιστοποίηση από το Εθνικό Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο και είναι απόφοιτος στον Ελληνικό Πολιτισμό από το Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο. Βασική του φιλοσοφία είναι να προκρίνει την ιστορία του νησιού, παρότι τα νησιά των Κυκλάδων είναι γνωστά κυρίως για τις παραλίες, τις ξαπλώστρες, τον ήλιο και την έντονη νυχτερινή ζωή. Παρόλα αυτά, μια πολιτιστική κληρονομιά, πλούσια και βαθιά κρύβεται από κάτω από όλα αυτά και περιμένει να ανακαλυφθεί.
φωτο 1: Ο Γιώργος Ανουσάκης στο μονοπάτι του Αγίου Βασιλείου/Photo: Nίκος Κόκκας
Φωτό2: Γιώργος Ανουσάκης και Παναγιώτης Κονταράτος/Photo: Nίκος Κόκκας
Μαζί με τον Παναγιώτη και τον Στρατή, έχουμε κάνει μέσα σε μιάμιση ώρα περίπου έναν μεγάλο κύκλο ανάμεσα σε ξερολιθιές, ξωκλήσια, τρεχούμενα ορμητικά νερά, θέαμα σπάνιο για το σύμπλεγμα των Κυκλάδων, έχουμε βρει φασκόμηλο, ρίγανη, θυμάρι, λαδανιά, ασπάλαθο αλλά και το πρώτο φίδι, το οποίο εξαφανίστηκε εν ριπή οφθαλμού, έκπληκτο, όπως και εμείς για αυτή τη συνάντηση, τόσο νωρίς την Άνοιξη. Κατευθυνόμενοι πια προς το κτήμα του Γιώργου λίγα χιλιόμετρα πιο πέρα, μου μιλά για τα μαθήματα χτισίματος ξερολιθιάς που έχει κάνει σε συνεργασία με τοπικούς συλλόγους αλλά και για τη φάρμα που ετοιμάζεται να φτιάξει, μια «καλουριά» με καλλιέργειες αμπελοφάσουλων, τσαουλιών, καρπουζιών, πεπονιών, ξυλάγγουρων, τοματών και κρεμμυδιών στο, σχετικά, άμεσο μέλλον, συνεισφέροντας και με αυτόν τον τρόπο στον τόπο του.
Κάνει ψύχρα πια, καθώς ο ήλιος διαγράφει την τελευταία του πορεία πριν τη δύση του. Ο Γιώργος φωνάζει τον Λάμπη, τον αρσενικό γάιδαρο που φροντίζει, ο οποίος μας πλησιάζει με αργό βηματισμό και καλοσυνάτο βλέμμα, δεχόμενος τα χάδια του ανθρώπου και απολαμβάνοντας την εμπιστοσύνη η οποία έχει χτιστεί με κόπο αλλά και με πολλή αγάπη.
