Η εβδομάδα των Παθών, η Μεγάλη Εβδομάδα, ξεκίνησε με κραυγές χαράς και «Ωσαννά», για να καταλήξει στην προδοσία και τον ατιμωτικό θάνατο του Χριστού μας . Τη Σταύρωση.
Οι υμνογράφοι βάζουν όλη την δύναμη της ψυχής τους, να εκφράσουν την αγωνία του Θεανθρώπου και την πικρία του, αλλά και την απόλυτη υποταγή του, στο θέλημα του Πατέρα του.
Προσπαθούν μετά το δικό Tου «ανθρώπινο» πόνο, να μεταφέρουν όσο πιο μελωδικά μπορούν τον σπαραγμό και την τον πόνο, της Μάνας Παναγιάς.
Ταυτόχρονα, μέσα από αυτή την ατμόσφαιρα του απόλυτου πένθους, γεννιέται, η βεβαιότητα της Ανάστασης.
Αυτή η Ανάσταση περιγράφεται στην προφητεία του Ιεζεκιήλ που διαβάζεται με την επιστροφή του επιταφίου στο Ναό.
Εκεί, βλέπουμε τον Θεό να διατάζει, τα ξερά και άψυχα οστά να ζωντανέψουν κι αυτά να παίρνουν ζωή, ανατριχιάζοντάς μας σύγκορμους και αποδεικνύοντας περίτρανα, την θέση της εκκλησίας μας , πως ΟΤΙ γεννιέται , ζει για πάντα.
Ο Χριστός μας, σαν σωστός Πατέρας, με τη ζωή του και το πάθος του, μας μετέφερε την διδασκαλεία του , που αν μπορούσαμε να την χωρέσουμε όλη σε μια λέξη, η λέξη αυτή θα ήταν : ΑΓΑΠΗ .
Εύχομαι σε όλους μας στο σταυρό του Χριστού , να σταυρώσουμε την κακία μας και με την Ανάστασή Του να αναστήσουμε κι εμείς την ψυχή μας και να την αφήσουμε , ελεύθερη και ανάλαφρη να Τον ακολουθήσει στην πορεία του στο Θεό Πατέρα.
Καλή Ανάσταση!!
Η Πρόεδρος
Ασημακοπούλου Χαραλαμπία
