Στη γειτονιά μας με κεντρικές οδούς όπως η Δημοκρατίας – Ειρήνης κ.α., εκτός απ’ τις συχνές πλέον εμφανίσεις αλεπούδων, εμφανίστηκε και τσακάλι χωρίς να ξέρουμε μετά βεβαιότητας αν είναι το μοναδικό. Μετά τη δημοσιοποίηση του γεγονότος απ’ τον Μάνο Τσαλιαγκό, ότι ο αδελφός του Δημήτρης (γείτονας) είδε το τσακάλι, μάθαμε ότι και ένας – δυο ακόμα γείτονες το έχουν δει.
Ψάξαμε στην google και μάθαμε για το τσακάλι κάποια ενδιαφέροντα στοιχεία όπως ότι το τσακάλι αποφεύγει τον άνθρωπο και σπάνια του επιτίθεται. Έχει χαρακτηριστική φωνή που μοιάζει με στριγκλιά.
Αποτελεί ένα μεσαίου μεγέθους σαρκοφάγο, ωστόσο θεωρείται οπορτουνιστικό ζώο στην επιλογή τροφής, με αποτέλεσμα η διατροφή του να είναι εμπλουτισμένη με φυτά και φρούτα κατά το ήμισυ. Το υπόλοιπο μισό αποτελείται από ψοφίμια και μικρά ζώα όπως αμφίβια, ψάρια, σαλιγκάρια, ποντίκια, κουνέλια, έντομα, πουλιά αλλά κι αιγοπρόβατα.
Το χρώμα του είναι γκριζοκίτρινο ή κοκκινωπό, με μαύρες κηλίδες στην πλάτη, κάτι που κυρίως εξαρτάται από την εποχή και την περιοχή στην οποία συναντάται. Η ουρά του είναι περίπου 30 εκ. κοκκινωπή εκτός από την άκρη της, που έχει χαρακτηριστικό μαύρο χρώμα.
Στην Ελλάδα υπολογίζεται ότι ο πληθυσμός των τσακαλιών δεν ξεπερνά τα 1.500 άτομα. Αυτά περιορίζονται σε απομονωμένους πληθυσμούς στην ανατολική Μακεδονία και Θράκη, τη Χαλκιδική, την παραλιακή ζώνη της Φωκίδας, την Πελοπόννησο, τη Σάμο, και με μικρές ομάδες στην Κερκίνη και στον Αξιό. Το τσακάλι κυνηγήθηκε έντονα την περίοδο 1974 – 1980 οπότε και σύμφωνα με επίσημα στοιχεία σκοτώθηκαν πάνω από 7.000 άτομα.
Στην Ελλάδα είναι απειλούμενο είδος και συναντάται κυρίως στην Κερκίνη, τη Χαλκιδική, τη Φωκίδα, τη Σάμο, την Πελοπόννησο, την Αττική και στην Ανατολική Μακεδονία και στη Θράκη, ενώ έχει εξαφανισθεί ή είναι πολύ σπάνιο σε μέρη που ήταν κοινό πριν από λίγες δεκαετίες.





