Γράφει ο Βαγγέλης Ιωάννου*
Υπάρχουν μέρες που ο αθλητισμός σε προσγειώνει απότομα. Σε βγάζει από τον θόρυβο, τις φωνές, τα συνθήματα, τις κόντρες, τις ατελείωτες συζητήσεις και σε αναγκάζει να κοιτάξεις την πραγματική ζωή κατάματα.
Σήμερα ήταν μια τέτοια μέρα.
Ξυπνάς το πρωί και ακούς στις ειδήσεις ότι ένας άνθρωπος, η Γωγώ Μαστροκώστα έφυγε από τη ζωή στα 55 της χρόνια, αφήνοντας πίσω της οικογένεια, ανθρώπους που την αγάπησαν, ένα παιδί. Και κάπου εκεί παγώνεις.
Μα είναι δυνατόν;
Κι όμως είναι.
Την ίδια στιγμή, ένας νέος άνθρωπος, ο Μάριος Οικονόμου, γνωστός ποδοσφαιριστής με καριέρα στο εξωτερικό και την ΑΕΚ, δίνει τη δική του μάχη στην εντατική, μετά από ένα σοβαρό τροχαίο. Ένας νέος, μόλις 33 ετών. Και ξαφνικά όσα πριν λίγες ώρες θεωρούσες σημαντικά αρχίζουν να μικραίνουν. Πολύ.
Κι ενώ συμβαίνουν όλα αυτά, κάπου αλλού οι τίτλοι γράφουν για τελικούς, για κούπες, για πανηγυρισμούς, για νίκες και ήττες. Και μέσα σε όλα αυτά έρχονται κάποιες στιγμές που σου θυμίζουν ότι υπάρχουν άνθρωποι που καταλαβαίνουν τι πραγματικά αξίζει.
Όπως οι δηλώσεις του Κώστα Παπανικολάου, όταν σε μια σπουδαία στιγμή για την ομάδα του επέλεξε να αφιερώσει τη χαρά σε έναν άνθρωπο που έδινε τη δική του μάχη μακριά από τα φώτα. Όπως πριν λίγες μέρες ο Λάζαρος Ρότα, που άφησε στην άκρη γκολ, πρωταθλήματα και πανηγυρισμούς για να μιλήσει για την ψυχική υγεία και να πει κάτι τόσο απλό:
«Είσαι καλά;»
Και ξαφνικά αναρωτιέσαι:
Τι ακριβώς έχουμε κάνει τον αθλητισμό;
Γιατί θα είμαι ειλικρινής.
Κι εγώ έχω πιάσει πολλές φορές τον εαυτό μου να μπαίνει σε αυτό το τρυπάκι. Να χαίρομαι με την ήττα του αντιπάλου περισσότερο από τη χαρά της δικής μου ομάδας. Να σκέφτομαι «ας χάσουν οι άλλοι». Να μπαίνω στη λογική της αντιπαράθεσης.
Αλλά αν το σκεφτείς λίγο πιο ψύχραιμα…
αυτό δεν είναι αθλητισμός.
Αθλητισμός δεν είναι να μισείς κάποιον επειδή φορά άλλη φανέλα.
Δεν είναι να βρίζεις ανθρώπους που δεν γνωρίζεις.
Δεν είναι να συμπεριφέρεσαι σαν να τελειώνει ο κόσμος επειδή έχασε ή κέρδισε η ομάδα σου.
Πάντα θα υπάρχουν εκείνοι που αντιμετωπίζουν το γήπεδο σαν χώρο εκτόνωσης και όχι σαν χώρο αθλητισμού. Εκείνοι που με τσαμπουκά θα κάτσουν στη θέση σου γιατί «έτσι θέλουν». Εκείνοι που θα μπουν μέσα χωρίς εισιτήριο γιατί «ποιος θα τους πει όχι». Εκείνοι που θα βρίσουν, θα προκαλέσουν, θα σκορπίσουν ένταση και φόβο.
Αλλά αυτοί δεν γεννήθηκαν έτσι.
Κάπου το έμαθαν.
Το έμαθαν από μεγαλύτερους που επί χρόνια καλλιέργησαν το μίσος απέναντι στον αντίπαλο. Από ανθρώπους που έμαθαν στα παιδιά ότι ο απέναντι δεν είναι αντίπαλος αλλά εχθρός.
Και μετά απορούμε γιατί ένα παιδί μιλά με μίσος για κάποιον που δεν γνώρισε ποτέ.
Και ξέρεις ποια είναι η ειρωνεία;
Ακόμη και ο ίδιος ο αθλητισμός, όταν θέλει, δίνει τα μεγαλύτερα μαθήματα.
Στο τέλος δεν νικά η αλαζονεία, ούτε τα παχιά λόγια, ούτε το «εγώ».
Νικά η ομάδα. Η ένωση. Η προσπάθεια του συνόλου.
Και μετά ξυπνάς ένα πρωί και ακούς:
«Έφυγε από τη ζωή σε ηλικία…»
Και εκεί προσγειώνεσαι.
Γιατί τότε θυμάσαι ότι έξω από τα γήπεδα, έξω από τις κερκίδες και έξω από τα συνθήματα υπάρχει κάτι μεγαλύτερο.
Η ζωή.
Γιατί στο τέλος της ημέρας, οι κούπες μένουν στις βιτρίνες. Οι άνθρωποι όχι πάντα.
Y.Γ. Μόλις είχα ολοκληρώσει το κείμενο κι έγινε γνωστό ότι έφυγε από τη ζωή ο Παρασκευάς Άντζας σε ηλικία 49 χρόνων!!! Διεθνής ποδοσφαιριστής είχε φορέσει τη φανέλα του Ολυμπιακού με μεγάλη επιτυχία.
- Ο Βαγγέλης Ιωάννου είναι δημοσιογράφος, μέλος της Ένωσης Συντακτών
