Δεν ξέρω αν εσείς πιστεύετε ακόμα ότι εμείς οι Έλληνες μονιάζουμε στα δύσκολα και μεγαλουργούμε. Προσωπικά έπαψα να το πιστεύω. Το γιατί το βλέπετε γύρω σας. Η πατρίδα ματώνει από ένα διαφορετικό πόλεμο αυτή τη φορά, τον οικονομικό, αλλά εμείς οι σημερινοί Έλληνες, εν αντιθέσει με τους παππούδες και τους πατεράδες μας, δεν κατορθώνουμε να ενωθούμε και να νικήσουμε το θεριό, την οικονομική εξαθλίωση που μας επιβάλλουν οι αγορές.
Οι αγορές! Ένα αόρατο πράγμα που καλύπτει τα πάντα γύρω στον πλανήτη. Οι αγορές! Αυτές που αποφασίζουν πότε ένας λαός θα ευημερήσει και πότε θα πεθάνει μεταφορικά και κυριολεκτικά.
Κι εμείς τι κάνουμε παιδιά, της Ελλάδας παιδιά; Τρωγόμαστε μεταξύ μας για το ‘’τις πταίει’’, όταν όλοι μαζί οδηγούμεθα στην καταστροφή. Τόσο, μα τόσο δύσκολο είναι στους σημερινούς εθνοπατέρες μας, που οι περισσότεροι έχουν γεννηθεί πολύ μετά τον πόλεμο και τον εμφύλιο σπαραγμό να διδαχθούν απ’ τη ιστορία, ώστε να μην επαναλαμβάνουν τα ίδια λάθη συνέχεια;
Τι σημασία έχει ποιος θα κυβερνήσει μια κατεστραμμένη οικονομικά χώρα; Είναι ουτοπία να φαντάζεται οποιοσδήποτε ότι αυτές οι περίεργες αγορές, καταλαβαίνουν από αλλαγή πολιτικής. Το μόνο που θέλουν αυτές, είναι οι μαριονέτες που κινούν να ακολουθούν πιστά στις εντολές. Αν δεν το κάνουν, κόβουν τα σκοινιά και τότε μπαμ και κάτω οι μαριονέτες, σαν τα άψυχα κορμιά του πραγματικού πολέμου.
Η διχόνοια θρέφει τις αγορές κι ο συστημικός πόλεμος, ολοένα δυναμώνει. Κι ολοένα γονατίζουν μπροστά του οι δήθεν και οι τάχα πολέμιοι του συστήματος. Μόνο μονιασμένοι οι όποιοι εθνοσωτήρες θα πείσουν το λαό ότι οι θυσίες του δεν θα πάνε χαμένες. Μόνο μονιασμένοι θα νικήσουμε τις αγορές.
Κι αυτή τη διαπίστωση την έχει κατά νου κάθε ψηφοφόρος που δεν δίνει πια αυτοδυναμίες, αλλά επιμένει να προτάσσει τις συνεργασίες. Πολλοί από μας ανήκουμε στη γενιά που δεν γνώρισε πόλεμο και εμφύλιο σπαραγμό. Ζήσαμε μεν με στερήσεις, αλλά είμαστε η τυχερή γενιά που έφθασε στο ζενίθ της ευημερίας, έστω κι αν αυτή η ευημερία βασιζόταν σε δανεικό χρήμα.
Σήμερα πρέπει να είμαστε η γενιά που θα βοηθήσει με σύνεση και τη πικρή πείρα που αποκτήσαμε, να οδηγήσουμε τις επόμενες γενιές στο να μην επαναλάβουν τα λάθη μας, να σταθούν στα δικά τους πόδια, να δημιουργήσουν τα δικά τους πιστεύω απαλλαγμένα από μικροπολιτικές αθλιότητες. Να δημιουργήσουν επιτέλους ένα Κράτος. Γιατί δυστυχώς μέχρι σήμερα η Ελλάδα είναι Έθνος, αλλά όχι Κράτος.
